Tag Archives: manoj

ସୀମା (ଓଡ଼ିଆ କବିତା)


 
ସୀମା 




ଆକାଶର ପରିବ୍ୟାପ୍ତ ମାପିବାରେ
କିଛି ହୁଏତ ମୂର୍ଖାମି ଥାଇପାରେ
ନହଲେ କାହିଁକି ବା…..
ଏମିତି ଗୋଟେ ନିରଥର୍କ,
ନିର୍ବୋଧତା – ଭାବନା ଭିତରେ
ଏପଟେ – ସେପଟେ ହୁଅନ୍ତା ।
କଣ ଅଛି ସେଥିରେ ?
ନାଁ ଶାନ୍ତି – ଆନନ୍ଦ – ସ୍ନେହ – ପ୍ରେମ – ଖୁସି ?
ମାଟି ଉପରୁ ଦୁଇପାଦ ଉପରକୁ
ଉଠିଲା ପରେ..
ତଳକୁ ଖସିବା ଜାଣି ମଧ୍ୟ
ହିଂସା – ଇର୍ଷା – ସ୍ବାର୍ଥ ର 
ଭାବନା ଭରିଯାଏ ମନରେ
ତଥାପି…
ଆକାଶକୁ ହାତ ବଢ଼େଇ
ଚିତ୍କାର କରୁଛି ;
ଧର – ଧର, ରଖ – ରଖ
ନହେଲେ ପଡ଼ିଯିବି 
ନିଶୋଷ ହୋଇଯିବି
ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ର ଗଭୀର ଖାଲ ଭିତରେ 
ପ୍ରହେଳିକା ର ହୃଦୟର ପରିସୀମା
ମାପୁଥିଲି ବୋଲି….

ମନୋଜ କୁମାର ବେହେରା (ଲେଖକ)
ସୁବୁଧିପଲ୍ଲି, ଗଞ୍ଜାମ ।




If the contents are helpful to share them with your friends, Thanking You.

ଭିଜା ମାଟିର ବାସ୍ନା

Bhijamati, Manoj Kumar Behera, bhuyansblog
ଆଜି ଛୁଟି ଦିନ । ସତରେ ବା ଏ ଛୁଟି ଗୁଡ଼ାକ କାହିଁକି ହୁଏ ? କଣ ଅତୀତର ସ୍ମୃତି ଦିନ ଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଛୁଟି ଦିନ କୁ ଅନାଇ ବସିଥାନ୍ତି । ଦେହ ମନରେ କ୍ଷିପ୍ର ଗତିରେ ପ୍ରବେଶ କରି ମନକୁ ଉତଳା କରିବାକୁ ? ଏମାନେ କାହିଁକି ଏହି ଅବଚେତନ ମନକୁ ବାଉଳା କରନ୍ତି ; କିଛି ବୁଝି ହୁଏନି । କେତେ କାହାଣୀ ସମୟକୁ ପଛରେ ପକାଇ ଚାଲିଯାଇଥିବା କଥା ……ସ୍ମୃତି ବିସ୍ମୃତି ହୋଇ ମନେ ପଡେ । ମନେ ପଡେ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ନିଧୁମ୍ ନିଦରୁ ଉଠିଲା ପରେ କାହିଁକି କେଜାଣି ତୁମେ ବି ଭାରି ଅମାନିଆ ହୋଇ ନିଦ୍ରା ଭିତରକୁ ଧସେଇ ପାଣି ମୋ ବିଛଣା ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି କହୁଛ, “ଉଠ, କର୍ମ ମୟ ଜୀବନରେ ଏମିତି ଶୋଇ ରହିଲେ ଘରେ ପକା ଅଳସୁଆର ଆଖ୍ୟା ପାଇବ ।” ସତେ ଯେମିତି ଛଡ଼ାଇ ନେଇ ଯାଉଛି ନିଦକୁ । ଅନେକ ଦୂରକୁ ……ନେଇ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି ।
ସେତେବେଳୁ ମନଟା ଭାରି ଗମ୍ବିର ଲାଗୁଛି । ବ୍ରସ୍ ଧରି ବାହାରିଗଲି ନିତ୍ୟ କର୍ମ ପାଇଁ । ସେହି ପୋଖରି ରାସ୍ତାରେ ଗଲାବେଳେ ଏକା ଏକା; ମତେ ଲାଗୁଚି ଅନେକ ଦିନପରେ ଏଠି ନିଃସଙ୍ଗତାର ଅନୁଭୂତି । ଗୋଟେ ଲକ୍ଷ୍ୟହିନ କିଶୋର ର ଏ ଥିଲା ସୁବିସ୍କୃତ ଖେଳ ପଡ଼ିଆ କିନ୍ତୁ କୁଆଡେ ଗଲେ ସେମାନେ ? କେଉଁ ଆଡେ ଗଲା ସେହି କିଶୋର ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ କଲ୍ଲୋଳ ସ୍ୱର । ସ୍ତବ୍ଦ ନିର୍ବାକ ହୋଇ ଚାଲିଗଲା ବେଳେ ଏହି ନିରୋଳା ରାସ୍ତାରେ; ତୁମେ ମନେ ପଡୁଛ । ତୁମ ସହ ଦେଖା ହେବ କି ନାହିଁ ? ଏବେ କଣ କରୁଥିବ?? କେତେ କଣ କଣ ….??? ପହଞ୍ଚି ଯାଏ ଅନେକ ଦିନର ମୋର ପ୍ରିୟ ପରିଚିତ ପୋଖରୀ କୂଳରେ । ପୋଖରୀ ତୁଠରେ ବ୍ରସ୍ କରୁ କରୁ 
ପୁଣି ମନେ ପଡ଼େ….। ମତେ ମନେ ପକାଉଥିବ କି ନାହିଁ ….? ଦୀର୍ଘ ଆଠ ବର୍ଷ ଭିତରେ ତୁମେ ମୋତେ ଭୁଲିଯାଇଛ …..ନାଁ….. ମୁଁ ତମକୁ ଭୁଲିଯାଇଛି । ମୋ ଆସିବା ଖବର ତୁମେ ଜାଣିନ ବୋଧେ ।
କିନ୍ତୁ ସମୟ…..। କେମିତି ଦେଇଥାନ୍ତି ଯେ, କ୍ଳାନ୍ତ ଶରୀରଟାକୁ ନେଇ ଘରେ ପଶୁ ପଶୁ କେଉଁ ଏକ ନିବୃତ କୋଠୋରିର ବିଛଣାକୁ ଖୋଜୁଥିଲା କେଜାଣି କାଲି ରାତିରୁ ଦିନ ଆଠ….। ସେ ଭିତରେ ଇନ୍ଦ୍ରପୁରିରୁ ଯ୍ୟମାଳୟକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଇ ପାଦ ପକାଇ ଦେଇଥିଲି । କାହିଁକି ନା ଆଠ ବର୍ଷର ବିଛଣାର ବିଚ୍ଛେଦ । ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ଆମ ଘରେ, ସେହି ମାଟିର ବାସ୍ନା, ଆଉ ଘୋରା ହଳଦୀ- ଚନ୍ଦନର ବାସ୍ନା ଗୁଡ଼ିକ ଏତେ ନିଜର ହେଇଗଲେ ଯେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ନିଦ୍ରା ଦେବୀଙ୍କୁ ଡାକି ମୋ ଉପରେ କଚାଡ଼ି ଦେଲେ । ଯେଉଁଠି ନିଷ୍ଟୁରତାର ଅବରୁଦ୍ଧତା ନାହିଁ । ତୁମଠୁ ବି ବେଶୀମନେ ପଡ଼େ ସେହି ଘର, ଗାଁ ଦାଣ୍ଡ, ସାଙ୍ଗ ସାଥି ଓ ସେହି ଭିଜାମାଟି । ତୁଳସୀ ମୂଳରୁ ପୋଡ଼ା ଘିଅର ବାସ୍ନା, ପ୍ରିୟ ଅତି ଆପଣାର ମନେ ହୁଏ । ନିଜଠୁ ଆଉରି ନିଜର ମନେହୁଏ…..ସେହି ଘରଟି ।ଯେଉଁଠି ସ୍ମୃତିର ଗନ୍ତାଘର ପାଲଟି ଯାଇଛି । ନିବିଡ଼ତାର ଅନୁଭବଟିଏ ଏଇ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଘରର ସ୍ମୃତି ହୋଇ ସାଇତା ଥାଏ ଛାତିତଳେ । ସାରା ଜୀବନ ଯେତେ ଯାହା ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଅନୁଭବ – ଅନୁଭୂତି । ଯେତେ ଯାହା ସ୍ମୃତିର ସଂଚୟ ସବୁ ତ ଏମାନଙ୍କୁ ଏଇ ଘରକୁ ନେଇ ।ସେଇ ସଂଚୟ ହରାଇ ନିଃସ୍ଵ ହେବାକୁ ମୁଁ ଚାଂହିନି ବୋଲି ମୋର ମନେ ହୁଏ । 
କିଛି ସମୟ ପରେ ପୋଖରୀରୁ ଫେରି ସଜବାଜ ହୋଇ ବାହାରି ଆସିଲି ଘରୁ ବାହାରି ଆଠବର୍ଷ ପରେ ପରିଚିତ ହେବାକୁ ।ଚାହିଁ ରହିଲି ଏହି ଘରର ରଙ୍ଗଛଡ଼ା କାନ୍ଥକୁ । ଆବୁଡ଼ା ଖାବୁଡ଼ା ହୋଇ ଖୋଳୀ ହୋଇଯାଇଥିବା ବାରଣ୍ଡା ଓ ଶ୍ରୀହୀନ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଲମ୍ବ ଖମ୍ବ ଦୁଇଟି । ଏଇ ଘରେ ଏଇ ପରିବେଶ ଭିତରେ କଟିଛି ଆମେ ଭାଇ ଭଉଣୀଙ୍କ ଶୈଶବ । ସେହି ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଶୈଶବ ଆଜି କାହିଁ କେତେ ପଛରେ କେତେ ଫିକା । ଏଠାକୁ ଆସିବାର ଅଭିସ୍ପା ଏତେ ବେଶୀ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରୁଥିଲା ଯେ, ଏଇ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ଆଖିରେ ସେହି ଦୃଶ୍ୟର ସାକ୍ଷାତ, ସମାଗମ ହେବା ଆଗରୁ ଆଖି ଫେରାଇ ନେବାରେ ଯେଁଉ କେତେଟା ଉର୍ସ ଆତ୍ମାସ୍ତ କରିଥିଲା; ତା ଆଖିର ନିରୋଳା ସ୍ଥାନ ଭିତରେ ପଶିଯାଇ ଲୁହ ହେଇ ବାହାରି ଆସିଲା । ଆଖି ଦୁଇଟି ଲୁହରେ ଫିକା ପଡ଼ିଯାଏ । ସମୟ ନଈରେ ଆମେ ଭାସିଯାଇ କାହିଁ କେଉଁ ଅତଳ ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ଅଛୁ ।ତାର କିଛି କୁଳ କିନାରା ନାହିଁ । ଦିଗନ୍ତ ବ୍ୟାପି ଜଳ ମଗ୍ନ ଏ ଜୀବନ କିନ୍ତୁ ନଈ ସମୁଦ୍ର ଓ ଜୀବନ ଭିତରେ ଫରକ ଅଛି । ଉତ୍ସ ସୁଖିଗଲେ ସର୍ତ୍ତା ହଜିଯାଏ ।ହେଲେ ଜୀବନର ବିସ୍ତାର ମଣିଷକୁ ଭୁଲାଇ ଦିଏ ଉତ୍ସର ସ୍ଥିତି । ଯେମିତି ଆମ ଶୈଶବରେ ଘଟି ଚାଲିଛି ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ।
ଆମ ଶୈଶବର ସବୁ ସୁଖ – ଆନନ୍ଦର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ଥିଲେ ବାପା ମା। ଜୀବନ ଥିଲା ଯେମିତି ବାପାମୟ । ଦିନେ ଆମ ପାଇଁ ଖୁସିର ଉତ୍ସ ପାଲଟି ଥିବା ଆମ ବାପା – ମା; ଆଜି ଆମଠାରୁ ଖୁସି ଖୋଜନ୍ତି । ଭାବି ହୁଏନି ସମୟ କେମିତି ଅସହାୟ କରିଦିଏ ମଣିଷକୁ । କେମିତି ବଦଳାଇ ଦିଏ ଦୃଶ୍ୟପଟ । ଏଇ ଘରକୁ ନେଇ ହଜିଯାଇଥିବା ସ୍ମୃତିକୁ ଲେଖିଲେ ଲେଖି ହୋଇଯିବ ପୃଥିବୀର ସର୍ବବୃହତ କାବ୍ୟ ।
ଆଠବର୍ଷ ପରେ ଆମେ ଭାଇ ଭଉଣୀ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇଛୁ । ଖୁସି – ଆନନ୍ଦରେ ଭରପୁର ହୋଇଯାଏ ବିରହୀ ଘରଟା । କେତେ ବର୍ଷ ପରେ ବାପା – ମା ଖୁସି ଅଛନ୍ତି । ସେହି ହସ ଖୁସି ଦେଖି ମୁଁ ଭୁଲିଯାଇଛି ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷର ଅନୁପସ୍ଥିତିର ବ୍ୟବଧାନ । ଶୈଶବ ଜୀବନ୍ତ ହୋଇ ଉଠୁଛି ମୋ ଆଗରେ । ସେଇ ଭିଜାମାଟିର ବାସ୍ନାରେ ମୁଁ ଭାବପ୍ରବଣ ହୋଇଯାଇଛି । ମୋ ଭାଇ – ଭଉଣୀଙ୍କ କଣ ମନେ ହେଉଥିବ ଏମିତି ମୋ ଭଳି ? ଛୋଟ ଦିନେ ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତ୍ୟକଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଭାବନା ସହ କେତେ ଘନିଷ୍ଟ ଥିଲୁ । କିନ୍ତୁ ଏବେ ସବୁ ମନେ ହେଉଛି ଆମେ ସବୁ ଯେମିତି ସମୁଦ୍ର ମଝିରେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ନିକାଞ୍ଚନ ଦ୍ଵିପ । କାହାରି ସହିତ କାହାରି ସଂଯୋଗ ସେତୁ ନାହିଁ । କେବଳ ବାପା – ମା ବତିଘର ପାଲଟି ଯାଇଛନ୍ତି ଆମ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ।
ଭାଇ – ଭଉଣୀ, ବାପା – ମା କେତେଦିନ ପରେ ଗୋଟେ ମିଳନ ପର୍ବ ଘଟିଲା ଆମ ପରିବାରର ସଦସ୍ୟଙ୍କ ଭିତରେ । ତେଣୁ ତୃପ୍ତିରେ ଆମେ ସବୁ ଧାଡ଼ି ହୋଇ ବସି ଖାଇଲୁ ଖୁବ୍ ଆନନ୍ଦରେ । ମା ବସିରହିଥାନ୍ତି ଆଗରେ । ତା ମୁହଁ କୁ ଦେଖି ମୋତେ ଲାଗିଲା ଯେମିତି ସେ ଗ୍ରହଣ କରିନେଉଛି ସବୁ ସ୍ଵାଦ । ନହେଲେ ତା ପେଜୁଆ ଆଖିରେ ଏତେ ତୃପ୍ତି ଏତେ ଉଜ୍ବଳତା ଆସିଲା କୋଉଠୁ ।
ତାର ନିସ୍ଵନ୍ଦ୍ ଦୃଷ୍ଟି, ଭାବହିନ ମୁଁହ କଣ କେଉଁ ସତ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧିର ସୂଚନା ଦଉଛି ? କଣ ଅସରା ଜୀବନର ଚରମ ଉପଲବ୍ଧିର ସୂଚନା ? ଅଜାଣତରେ ହୃଦୟରେ କମ୍ପନ ଅନୁଭବ କଲି । ଭାଵନା ଭିତରେ ହଜିଗଲି; ମୋ ଅତୀତର ପରିବାରରେ ସଦସ୍ୟଙ୍କ ଭିତରେ ଯେଁଉ ଆନନ୍ଦ ଯେଁଉ ତୃପ୍ତି ଏହି ପବିତ୍ର ବନ୍ଧନ ବିନା ଆଉ କୋଉଠି ସମ୍ଭବ। ଭାବି ଭାବି ମୋ ଆଖିରେ ଲୁହର ବନ୍ୟା । ଆଖିରୁ ତତଲା ଲୁହ କେତେ ଟୋପା ଝରିପଡ଼ିଲା । ନିସଙ୍ଗ ଘରର ଚଟାଣ ଉପରକୁ ସେହି ଚଟାଣ ସେହି ଘରର ଭିଜା ମାଟିରେ….ମୋ ଚେତନାକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଆସିଲା ଅତୀତର ସେଇ ନିର୍ଧୁମ୍ ସନ୍ଧ୍ୟା ……ଅତୀତର ଏଇ ମାଟିର ସ୍ପର୍ଶ । 
 ଭାବିପାରୁନି ଶୈଶବର ସ୍ମୃତିକୁ ଭୁଲିଯିବା କୁ……। କେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା, କେତେ କଷ୍ଟ, କ୍ଷତାକ୍ତ-ରକ୍ତାତ ଏହି ଦେହରେ ଅଙ୍ଗେ ଲିଭାଇବାକୁ ନ ପଡ଼ିଛି ? କେତେ ମଧୁମୟ ସେଇ ଅତୀତ; ଯାହା ସହିତ ମୋ ପିଲାଦିନର କେତେ ଆନନ୍ଦ ମଧୁମୟ ମଧୁର ସ୍ମୃତି ଜଡ଼ିତ କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟର ନିଷ୍ଟୁରତା ହିଁ ସବୁକିଛି ବଦଳାଇ ଦଉଛି । ଏଇ ସୀମାବଦ୍ଧ ଜୀବନକୁ ସମୟର ବାସ୍ତବତା ରୁକ୍ଷ କରିଦେଇଛି ସବୁକିଛି । କେତେବେଳେ କ୍ଳାନ୍ତ, କୋମଳ, ପବିତ୍ରତା ତ କେବେ କଠୋର ବିଚ୍ଛେଦ ଓ ମର୍ମ ଭେଦି ଯନ୍ତ୍ରଣା ।
ମନୋଜ କୁମାର ବେହେରା
ଙ୍କ ଲେଖନୀରୁ…     

If you like this story so share to your friends. Thank you.

ଅଟଳ ସମ୍ପର୍କ ( Atal Sampark)

ଅଟଳ ସମ୍ପର୍କ
ଅଟଳ ସମ୍ପର୍କ




କିଛି କ୍ଷଣ ହେଉପଛେ
ଭରିଥିଲା ମଳୟ ପବନ
ମାଦକତା ର ମଧୂପ ମୁହୂର୍ତ୍ତ
ଆତ୍ମିୟତା ର ଆଶ୍ୱାସନା
ସମ୍ବାବନାର ସଂଯୋଗ ।
କେଜାଣି କାହିଁକି ସେଦିନଠୁ
ମୋ ଠୁ ଦୂରେଇ ଗଲା ଆକାଶ
ଘୁଞ୍ଚି ଗଲା ପାଦତଳୁ ମାଟି
ଆଗାମୀ କାଲିର ସ୍ଥାପତ୍ୟ ;
ସଂଧ୍ୟା ଲଗ୍ନ ଯନ୍ତ୍ରଣା ରେ ଜର୍ଜରିତ
ନିମିଷକେ ଆଙ୍କିଦେଲା
ଧ୍ୱଂସ ସ୍ତୁପର ଭୟଙ୍କର ନକସା
ପରାସ୍ତ ପୁରୁଷର
ଶେଷ ହସ୍ତାକ୍ଷର ପୂର୍ଣ୍ଣଛେଦ ପରି ।
ଭିଜେଇ ଦେଲା ପ୍ରତିଟି
ସଂଜ୍ଞାହୀନ ଚେତନାକୁ
ସୃଜନ ଶୀଳ ସୃଷ୍ଟିର ସୁତ୍ର ସବୁ ।
ମର୍ଯ୍ୟାଦା ର ମିଥ୍ୟା ଆଡ଼ମ୍ବର
ଆଗ୍ନେୟ ସ୍ୱାହା କହି ଜାଳିଦେଲ
ଇର୍ଷା-ଅବିଶ୍ୱାସ-ଛଳନାରେ
ଅତିତର ସମୃଦ୍ଧ ଇତିହାସ
ଶାନ୍ତିର ସଂହିତା
ଅଟଳ ସମ୍ପର୍କ…


ମନୋଜ କୁମାର ବେହେରା
ଙ୍କ କଲମ ମୁନରୁ….

ଯନ୍ତ୍ରଣା (Pain)

ଯନ୍ତ୍ରଣା (Pain)
ଯନ୍ତ୍ରଣା (Pain)



ମୂର୍ତ୍ତିବନ୍ତ ପଥରରେ ବିଗ୍ରହ ପ୍ରତିମା
ଠାକୁର ଭାବି …..ଫୁଲମାଳ
ଧୂପ ଦୀପ ମହାର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ
ପୂଜୁଥିବା ଲୋକେ
ପାଇବାର ଆଶା ରଖି
ହୃଦୟ ରେ ଘିଅ ଦୀପ ଜାଳି
ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଜର୍ଜରିତ ହୋଇ
ଲୁହର ବର୍ଷାରେ
ପ୍ରତ୍ୟହ ଲିଭାଉ ଥାଏ
ଦେହ ଭିତରର ଆମାନସିକତାର
କ୍ଷତ…….ଗୁଡିକୁ ।

ଅରୁଣ କୁମାର ବିଷୋୟୀ ଙ୍କ
କଲମ ମୁନରୁ…..        

ସଭ୍ୟତାର ଅତଳ ଗର୍ଭରେ…..

ସଭ୍ୟତାର ଅତଳ ଗର୍ଭରେ.....
ସଭ୍ୟତାର ଅତଳ ଗର୍ଭରେ…..
ଜନ୍ମ ନିଏ ଯା’ର କୋଳରେ
ଏକ ନୂଆ କଳେବର
ନୁଆଁ ରୂପ ନେଇ
ହେବା ପାଇଁ ପୁଣି ଅଭିଶପ୍ତ
ଆରମ୍ଭ କଲି ତା’ପରେ ଶିକ୍ଷା
କରିବାକୁ ଜ୍ଞାନର ଜିଜ୍ଞାସା, 
ଶିକ୍ଷା ର ସାଗରରୁ ମୁକ୍ତା ଖୋଜୁ ଖୋଜୁ….
ପାଇ ଗଲି ମୋ ଅନ୍ତରର ଦୀକ୍ଷା
କିନ୍ତୁ….ହୋଇଯାଏ ଭ୍ରାନ୍ତିର ଶିକାର
ପିଲାଟି ବେଳରୁ।
ମା ର କୋଳରୁ ଶୁଣିଥିଲି ତୋତେ 
କେତେ ଭର୍ତ୍ସନା, ଅଟହାସ କରୁଥିବାର
ନିରୁପାୟ ଥିଲି ନିରୁପିତ କରିବା ପାଇଁ
ଲେଖାନି ଚାଲାଣ କରି ।
କର୍ଣ୍ଣ ମୋର ବଧିର ହୋଇଗଲା
ତୋ ଅପଭ୍ରଂଶ, ଅଶୁଦ୍ଧତା ଶୁଣି ଶୁଣି;
କାନ୍ଥ ବାଡ଼ରେ ଲେଖାଥିବା
ଅନେକ ଶବ୍ଦକୁ ଦେଖି ଅନ୍ଧ ପାଲଟି ଗଲି ।
ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି….
ଭୂଲ ବା କାହାର…..?
ତୋର ନାଁ ଏ ସଭ୍ୟ ସମାଜର ..?
ଭାଷା ପ୍ରୀତିର କୁହୁତାନ
ମର୍ମରିତ ହୋଇ ନାହିଁ
ଏକ ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମାନବ ସମାଜର
ଜୀବନର ଦୃଢ଼ ବାସ୍ତବତା ଭିତରେ;
କଳ୍ପନା ମାନସରେ ଆଉ
ଅନୁକରଣରୁ ଜନ୍ମିତ
ଜୀବାଗ୍ର ଆଉ ଲେଖନୀ ମୁନରେ
ଏହି ସଭ୍ୟ ସମାଜରେ….
ଅଶ୍ଳୀଳତା ଆଉ ଅପଭ୍ରଂଶର
ଶବ୍ଦ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି
ଶତାଧିକ ସେମାନଙ୍କୁ
“ଭାଷା….” ତୋର ଅପଵିତ୍ରକାରୀଙ୍କୁ
ଚିନ୍ତିତ ତୋ ବିଭର୍ଷତା ରେ
ଅଶ୍ରୁସିକ୍ତ ଏବେ ମୁଁ
ଗତାୟୁ ଭାଷା ସାହିତ୍ୟର
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଇଲକାରୁ
କୋଣାର୍କ ଚୂଡ଼ାରୁ ନେଇ
କାଳେ ଲୁଚାଇ ଦେବେ ତତେ
ସଭ୍ୟତାର ଅତଳ ଗର୍ଭରେ ।
ମନୋଜ କୁମାର ବେହେରାଙ୍କ ଲିଖିତ…..

ଆତ୍ମଲିପି

ଆତ୍ମଲିପି atmalipi
ଆତ୍ମଲିପି
ତୁମେ ବହୁତ୍ ଚାଲାକ୍
ତେଣୁ ବୁଝିପାରନି ମୋ ଶବ୍ଦର ସରଞ୍ଚନା
ମୋ ଭାଷାର ଭାବନା କୁ
ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ପଂକ୍ତି ସବୁ;
ବିସର୍ଜନ କରିଦେଲ
ପାଗଳାମି ର ଆଖ୍ୟା ଦେଇ
ତୁମେ ନ ବୁଝିବାଟା ହିଁ ଭଲ ।
ହୃଦୟର ଅପ୍ରକାଶିତ ପାଣ୍ଡୁଲିପି
ଭିନ୍ନ ଏକ ଜହ୍ନ ରାତିର ଗଳ୍ପ
ବର୍ଷା – ବସନ୍ତ – ବୈଶାଖୀ ର କାହାଣୀ ।
ମୋ ଗଳ୍ପର ପ୍ରଥମ ପାଠିକା ଭାବେ
ପୁରୁଣା ଜହ୍ନ କୁ ଦେଖି
ତୁମେ ପରାସ୍ତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁନ
ଭାବନାରେ…..
ସ୍ବପ୍ନ ପ୍ରଲେପ ରାତିରେ
ମୋ ଆତ୍ମ ପ୍ରତ୍ୟେୟ
ଆତ୍ମଲିପି ପାଖରେ……
ତୋ ସ୍ମୃତିରେ…..!!!!!
ମନୋଜ କୁମାର ବେହେରା ଙ୍କ
କବିତା ସଂକଳନ ରୁ……..  

ରୂପାନ୍ତରିତ ମଣିଷ ( Man of Change)

ରୂପାନ୍ତରିତ ମଣିଷ ( Man of Change)
ରୂପାନ୍ତରିତ ମଣିଷ ( Man of Change)


*ରୂପାନ୍ତରିତ ମଣିଷ*

ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣାଅଛି
ମାଂସର ଉପଭୋଗରେ ଜୀବନର
ଜଳପରି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଆଉ ପବିତ୍ରତା
ନଷ୍ଟ କରିବାରେ ……।
ସମସ୍ତେ ଓସ୍ତାଦ
କେତେ ପ୍ରକାର ……
କେତେ ଭାଗରେ……
‘ ଚକ୍ରବ୍ୟୁହ ‘ ଚଳାଇବାକୁ ,
‘ ସମାଜ’ ଠୁ ସଭ୍ୟତା ଯାଏ
ମାଟି ଠୁ ମଙ୍ଗଳ ଯାଏ.. କିନ୍ତୁ
ଜନତା ଆଖିରୁ ନିଦ ହଜାଇ
ଚୁପଚାପ୍ ଶୋଇ ରହନ୍ତି
“ରୂପାନ୍ତିତ ମଣିଷ”
ମିଥ୍ୟା – ଛଳନା – ପ୍ରତିସ୍ମୃତିର
ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ହାରୁ କିମ୍ଵା ଜିତୁ…
ସବୁଠି ଚର୍ଚ୍ଚାର ପାତ୍ର ସାଜି ଯାଏ ।
ସତରେ ! ମାନବିକତା କେତେ ପଛରେ…..
ଜନ୍ମ ହେବା ଶିଶୁଟିଏ…….
ବଂଚି ପାରେନି ‘ହତ୍ୟା’ ଶବ୍ଦ ଆଗରୁ
ନିଜକୁ ନିଜେ ଜାଣିପାରେନି…. ମୁଁ କିଏ?
ଗୋଟିଏ ବିରାଟ ପ୍ରଶ୍ନବାଚି ହୋଇଯାଏ ।

ମୁଁ କେବଳ…
ମୁଁ ହିଁ ରକ୍ଷକ…
ମୁଁ ହିଁ ଭକ୍ଷକ….
ସମସ୍ତଙ୍କ ଈର୍ଷା ଜର୍ଜରିତ ଦୃଷ୍ଟି
ଏହି ସମାଜ ଉପରେ ।
ଭାଙ୍ଗୁ କି ଭୁଶୁଡ଼ି ପଡୁ
‘ଏ ସମାଜ – ଏ ସଭ୍ୟତା
କାହାରି ଖିଆଲ ନାହିଁ
କାହାର ଶୁଣିବାର ନାହିଁ
ଅନ୍ତଫଟା ବିକଳ କ୍ରନ୍ଦନ
ଧର୍ଷଣ ହୁଏ ଖୁସି-ଆନ୍ଦନ
ଆଗକୁ ଯିବାର ଚେଷ୍ଟା ପାଖରେ
କିନ୍ତୁ…..
ସେପଟେ ଅସଭ୍ୟଙ୍କ ବିକଟାଳ ହସ
ଗୋଟେ ପଟେ ସୁଖର ସୌଧତ
ଅନ୍ୟପଟେ ଲୁହର ସମୁଦ୍ର
ଏହି ମାନବ ସମାଜରେ
ତାପରେ …….
ଏକ ହୋଇଯାଏ
ରାଜନୀତି….
ଅର୍ଥନୀତି….
କୂଟନୀତି…..’
By. Manoj…(Writer)

Chakravyuha (ଚକ୍ରବ୍ୟୁହ)

Chakravyuha (ଚକ୍ରବ୍ୟୁହ)
Chakravyuha (ଚକ୍ରବ୍ୟୁହ)
ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ପୃଷ୍ଠାରେ
ମାଟି ଧୂଳି ପରି ମନାନ୍ତର
ଅବିଶ୍ୱାସ-ଅପହିଂସା ପଶିଗଲେ
ଦୁଃଖର ବାରୁଦ ଫୁଟିଯାଇ
ବି-ଧ୍ବଂସ ହୋଇଯାଏ…. ସବୁକିଛି…
ସେହ୍ନ ….ମମତା
ସମାଜ….ସଭ୍ୟତା
ମାନବ….ମାନବିକତା
ତଥାପି….
ଏ ଆଲୋକିତ ଜୀବନରେ
ଜହ୍ନକୁ ଦେଖି ତା ପାଖକୁ ଉଡିଯିବାକୁ
ମନ କରିନି
ଆକାଶର ଢଙ୍କା ବାଦଲକୁ ଦେଖି
ଭୟରେ ପଳାୟନ କରିନି;
ଅଜଣା ଭବିଷ୍ୟତ ର
ଚକ୍ରବ୍ୟୁହ କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବାକୁ ।


By. Manoj Kumar Behera
Buguda, Ganjam.


Trupti (ତୃପ୍ତି)

Trupti


ତୃପ୍ତି
*****
ତମ ମନର ଗହନ ବନରେ
ବାସ୍ନା ଉଠେ ଖେଳିବା ପାଇଁ
ହୃଦୟରୁ ହୃଦୟ କୁ…
ତୃପ୍ତିରତାରେ ସତ୍ୟର ଅନୁସନ୍ଧାନ
କରିବାକୁ ହୁଏତ….
ସାଗରର ଉର୍ମୀ ସାଜିବାକୁ ହେବ
ପୂଜାରୀ ସାଜିବାକୁ ହେବ
ମନର ମନ୍ଦିରରେ ।
ତା ପରେ……
ଦୁଃଖ – ଦାହ – ଦାନ
ଲୁହର କାରାଗାର ବନ୍ଦକରି
ସାତ ସମୁଦ୍ର ଲଙ୍ଘନ ର କଷ୍ଟ
ହରାଇବାର ଭୟ…
ମିଥ୍ୟା ଛଳନା ଅଭିନୟକୁ
ପଛରେ ପକାଇ ତମେ
ବିଜୟର ଆନନ୍ଦରେ- ତୃପ୍ତିରେ
ହସିପାରିବ….
ଗୋଟେ ହୃଦୟକୁ କନ୍ଦାଇ,
ଗୋଟେ ଜୀବନ ପାଇପାରିବା ର
ଆନନ୍ଦର କଲ୍ଲାଳ ଉତ୍ସରେ।।।

ମନୋଜ କୁମାର ବେହେରାଙ୍କ
ଲେଖନୀରୁ…

Peace (ଶାନ୍ତି)


peace
PEACE



ଶାନ୍ତି
*****
ତମର ସବୁ ସ୍ମୃତି…
ସ୍ନେହ- ପ୍ରେମ – ଆନ୍ତରିକତା,
ଧ୍ଵଂସସ୍ତୁପ ଇତିହାସ ପାଲଟିଗଲା
ଅଗ୍ନିକୁ ସାକ୍ଷୀ ରଖି…
ପାଉଁଶ ର ଅବିସେଶ ତଳେ ….
ତମେ ଏବେ ମୁକ୍ତ,
ମୁଁ ଏବେ ମୁକ୍ତ,
ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ପ୍ରେମରୁ
ହୃଦୟରୁ ମନରୁ
ଦେବୀ ପ୍ରତିମା ଟିଏ
ତମ ହୃଦୟ ଇଛା,
ଶାନ୍ତିର ଏକ ରାଜମହଲ ରେ,
ପୂଜା ହୁଅ ତମେ
ଆମନ୍ତ୍ରିତ ଶାନ୍ତିର ଇଲାକାରେ ।।

ମନୋଜ କୁମାର ବେହେରା ଙ୍କ
ଲେଖନୀରୁ….

ପୁରୁଣା ପ୍ରେମ

Old_love_odia_poem


ପୁରୁଣା ପ୍ରେମ
Old_love_odia_poem

ଖି ଯୋଡାକର ବାରମ୍ବାର ଚଗଲାମି
ବାରମ୍ବାରଝରକା ବାହାରର
ଆକାଶକୁଦେଖିବାର ଦୁଷ୍ଟାମି
ଦୁଷ୍ଟାମିସହ ମୁଁଭାବୁଥାଏ
ମନେମନେ
କେତେ!!
କଳାବାଦଲସୁନୀଳ ଆକାଶକୁ
ତାକଳା ଓଢ଼ଣୀରେ
ଢାଙ୍କି ଦେଉଛି,
ଠିକ୍ଯେମିତିସ୍ମୃତିବିସ୍କୃତିର
କଳାହାଣ୍ଡିଆମେଘ !
ଏହାଦେଖି ମନରଅବସ୍ଥାବିରଳ, ବିକଳ
ଆକାଶଦେହରେ ଲାଜରବହଳ,
ଖି ଆଉଆକାଶ
ଉଭୟେ ବର୍ଷିବେ ବର୍ଷିବେ ହେଉଥାନ୍ତି
ବର୍ଷାଆସି କବାଟରେକରୁଛି ଠକ୍ଠକ୍
ମନରଦୁଷ୍ଟାମି, ଦେହରଡି
ଉଭୟେସାବଧାନ!
କିନ୍ତୁ  ମୁଁଭାରି ଚାଲାକ୍
ମୁଁଜାଣେ
କବାଟଖୋଲିଲେହିଁ ଫେରିବ
ମୋନିରୀହ ସ୍ମୃତି,
ମାଟିକାନ୍ଥରଗୋବରମିଶାବାସ୍ନା
ଭଙ୍ଗାଚୁଲି, ଭାତ, ଡାଲି, ବଡ଼ିଚୁରା,
ତୁମମୋ ପୁରୁଣାପ୍ରେମ
କିଛିଜଣାଶୁଣା
କିଛିଭୁଲ ବୁଝାବଣା।।
ମନେପଡ଼ିଯିବ
ମନରେ ହଜିଯାଇଥିବା
 କିଛିଖି ତଳରସ୍ଵପ୍ନ
ଜହ୍ନରାତିର ଚୁମା,
ତମପ୍ରଥମ ଚିଠିରତାରିଖ
ଆଉ, ମୋ ଗାଲରେତୁମ ଲିପିଷ୍ଟକ  ଦାଗ
ସେଥିପାଇଁ
ଜି ମୁଁମାନୁନିମନର କଥା
ହୃଦୟରବ୍ୟଥା
ଇଛାଥିଲେବି ଖୋଲିପାରୁନି
ଘରରଦରଜା,
ଦେଖି ପାରୁନିଦରଜା ଆରପଟର
ବର୍ଷାଆଉ ବାଦଲରଲୁଚକାଳି,
ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁରସାତରଙ୍ଗ
ଦେଖୁପାରୁନିଚାତକର ପ୍ରେମ
ଶ୍ରାବଣରଧାରା,
ଆଉ, ଚାଳରୁପଡ଼ୁଥିବାବର୍ଷାଟୋପା
ଆହୁରିକେତେ ? ? ?




ଲେଖକ….
ମନୋଜ କୁମାର ବେହେରା 


Thanks……..

Other Poems

Follow me:- 


 Click here for instagram page    :  Instagram






Thanks….

Prema Eka Bhabanara – 01 (Undelivered Love Letter "ଅପ୍ରାପ୍ୟ ପ୍ରେମ ପତ୍ର" )

Prema Eka Bhabanara - 01 (Undelivered Love Letter, ଅପ୍ରାପ୍ୟ ପ୍ରେମ ପତ୍ର )
Prema Eka Bhabanara – 01 (Undelivered Love Letter, ଅପ୍ରାପ୍ୟ ପ୍ରେମ ପତ୍ର )


ଅପ୍ରାପ୍ୟ ପ୍ରେମ ପତ୍ର 



ପ୍ରିୟର ତୁମେ…..
                    ହୃଦୟର ନିବୃତ୍ତ କୋଣରୁ ତୁମ ପାଈଁ ସମର୍ପିତ ସ୍ନେହ । ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭାବେ ତୁମେ ଭଲରେ ଥାଅ । ତୁମ ଜୀବନ ଅଲୋକ ମୟ-ସୁପୁଷ୍ପିତ ହେଉ ।
                   ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲ ପାଏ ବୋଲି ଆଜି ଶାନ୍ତି ରେ ଅଛି, କାହିଁକିନା ତୁମେ ମୋତେ ଅନୁଭବ କରିପାରୁନ । ମୁଁ ଆଜି ଖୁସିରେ ଅଛି କାହିଁକିନା ତୁମେ ମୋ ମନର କଷ୍ଟ କୁ ବୁଝି ପାରୁନ। ତୁମ ମନ, ହୃଦୟ ର ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ନିଜତ୍ବ ଜାହିର କରିବାର ଅଧିକାର ଦେଇନ ବୋଲି, ମୋ ମନ ଭିତରେ ତୁମ ପ୍ରତି ଦୁର୍ବଳତା ଭରିଯାଇଛି। ତୁମେ “ମୋର ହେବାର ଯେଉଁ ଅନାବିଳ ଆଗ୍ରହ ହୁଏତ ତୁମକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇପାରେ କିନ୍ତୁ ଅବିଶ୍ୱାସ କରି ପାରୁନି” । ସେହି ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି ବୋଲି ତ ତୁମକୁ ଭୁଲିପାରୁନି, କାଳେ ତୁମେ କଷ୍ଟ ପାଇବ ବୋଲି । 
  ତୁମ ବିନା ବଞ୍ଚି ପାରୁନି ବୋଲି ହତୋତ୍ସାହ ହୋଇନି, ଚିନ୍ତା ବି କରିନି ଏକା ରହିବାକୁ । ସମୟତ ଅତୀତକୁ ଉପହାସ କରେ, ଭବିଷ୍ୟତ କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଏ ଯେଉଁଠି କଳାଯୟୀ ହେବାର ବହୁ ଅଦମ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି । କଲେ ତୁମେ ଅବାସ୍ତବ ଭାବନା ବାସ୍ତବ ହୋଇଯିବ । ତୁମକୁ ନେଇ ବହୁତ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖେ, କାଳେ ତୁମେ ଜାଗ୍ରତ ହେବ ବୋଲି । ସେଥିପାଇଁ ତୁମକୁ ପ୍ରତିବିନ୍ଦୁ ଓ ପ୍ରତିଛବି ରୁ ନେଇ ତୁମକୁ ମୋ ଜୀବନର ଅଧିନାୟକ ସଜେଇ ଦେଇଛି ।
            ତୁମର ମନୋଜ………

Purnatoya Odia Poem (ପୂର୍ଣ୍ଣତୋୟା)

#ପୂର୍ଣ୍ଣତୋୟା

ସଞ୍ଜ ନଇଁ ଗଲେ
ତୁମେ ଆସ ବୋଲି
ଅପେକ୍ଷା କେବେ କରିନି କି
ଧର୍ଯ୍ୟ ହରା ହୋଇନି,
ସଜେଇ ହୋଇନି କେବେ
ପିୟୁସ ର ପୂର୍ଣ୍ଣତୋୟା ହେବା ପାଇଁ ;
ମନ ଭିତରେ ଗୁଞ୍ଜରୀ ଉଠୁଥିବା
ଭାବନା ସବୁ କେବେ ଜଣାଇନି ।
ତୁମକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ
ବ୍ୟସ୍ତ ବିବ୍ରତ ହୋଇନି,
ହୃଦୟରେ କେବେ ତୁମ ପ୍ରତି
ହେମାଳ କମ୍ପନ ହୋଇନି କି
ବ୍ୟାକୁଳତା ଆସିନୀ ।
ଅହମିକାର କଠୋର ଆବରଣ ବାହାର କରି
କେବେ ଚେଷ୍ଟାବି କରିନି ………ଜାଣିବାକୁ
ତୁମର ମୋ ପ୍ରତି ଥିବା
ଆସକ୍ତ ଦୁର୍ବଳତା- ଆଉ ବିଶ୍ଵାସକୁ
ମୋତେ ପାଇବାର ଯେଉଁ ଆତ୍ମବିଶ୍ବାସ ।
କିନ୍ତୁ ଆଜି….ସଞ୍ଜ ନଇଁ ଗଲା ପରେ
ମନ ଭିତରେ ବିପ୍ଳବ କରେ,
ଅଞ୍ଜୁଳାଏ ଭାବନା
ଅନ୍ୟ ମନସ୍କ କରିଦିଏ …..ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସବୁ ।
ତୁମ ପ୍ରତିକ୍ଷାରେ…… ନିଶ୍ଵାସ ବି
ନିଶ୍ୱାସର ପ୍ରତାରଣା- ପ୍ରଭଞ୍ଚନାରେ
ଭସ୍ମ ପାଲଟି ଗଲାଣି ;
ଶିହରି ଉଠିଲାଣି ତନୁ-ମନ !!
“ଧର୍ଯ୍ୟ ହରା ହୋଇଯାଏ
ତୁମ ଲାଂଛିତ- ନିର୍ଯ୍ୟାତିତ ବିଶ୍ୱାସକୁ,
ତୁମ ଆତ୍ମ ବିଶ୍ୱାସକୁ ବାସ୍ତବ କରି
ଶୈଶବ, କିଶୋର ଏବଂ ଯୌବନ କୁ ନେଇ
ଏକାନ୍ତ ନିରାବତାରେ…
ତୁମ ପାଇଁ….
ପୂର୍ଣ୍ଣତୋୟା………..ପାଲଟିଯିବାକୁ !!”
ମନୋଜ କୁମାର ବେହେରା 
      ……… ଙ୍କ କବିତା ଖଣ୍ଡରୁ ।

ମୂର୍ତ୍ୟୁ Death Odia Poem

#ମୂର୍ତ୍ୟୁ।     ( Death)

“କାହା ମନରେ ଦୁଖଃ ଦେବା ହେଉଛି,
ନିଜକୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଖରୁ
ଦୁରେଇ ଦେବା”
ତୁମ ପାଈଁ……………….
ନିୟତିର ନୀରୁତ୍ତର,
ଉପଲବ୍ଧ, ଆଗାମୀ ବର୍ଷର
ଭବିଷ୍ୟତ ହୋଇ…………
ତୋ ଦରବାରରେ ଘିଅଦୀପ ଧରି ;
ଚଳିତ ଶତାବ୍ଦୀର
ଦ୍ୱାଦଶ ପାହାଚରେ ;
ବାଇଶି ଛୁଇଁ ଇତିହାସ ହୋଇଯାଇଥିବା
ବୟସକୁ ନେଇ ସମର୍ପି ଦେଇଛି;
ଜୀବନକୁ ଆଳତି କରି
କାଦୁଅ ହୋଇ ଯାଇଥିବା
ବାକିତକ ଜୀବନର
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ “ଦୁଃଖ-ସୁଖ” ଲୁହରେ
ଭିଜିଥିବା
ଓଦା ଦୀପାଳିର ଓଠରୁ – ଆଖିରୁ…….
ଲୁହର ଘିଅ ସରିଗଲେ;
ତମେ ଆସି ପହଞ୍ଚିବ…………
ସେତେବେଳକୁ ସବୁ ଶେଷ……
ଆଉ ତାପରେ
“ମୁଁ ତୁମର”
ମୂର୍ତ୍ୟୁ ; ! ତୁମେ ମୋର ହୋଇଯିବ ।।
ମନୋଜ କୁମାର ବେହେରା
……..ଙ୍କ କଲମରୁ

Ichha Odia Poem (ଇଛା)

# Ichha_odia_poem

Ichha_odia_poem
Ichha odia poem
ବିଶ୍ୱାସର ଘନଘଟା ମଧ୍ୟେ
ତମେ ଛିଡା ହୋଇଥାଅ
ଏକ ଅବିଶ୍ୱାସ ର ମଶାଲ ନେଇ
ବହୁପଥ ଅତିକ୍ରମ କଲିଣି…..
ବହୁ ଦୂର ଆଗକୁ ଗଲିଣି….,
କାହିଁ କେଉଁଠି ସ୍ବର୍ଗ ତ ଦିଶୁନି ….।
ମୋତେ ଲାଗେ ମୁ ବୋଧେ
ଜ୍ଞାତ ସାର ଠାରୁ ବହୁ ଦୁରେ ଅଛି….
ଜୀବନର ବାସ୍ନା ବାରି ଆଗକୁ ଯିବାର ଅଛି
କିଛି ଗୋଟେ ବାସ୍ତବତା ପାଖକୁ….।
କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯେ କସ୍ତୁରୀ
ଏବେ ପଛକୁ ଫେରି ଚାହିଁବାର
କୌଣସି ଇଚ୍ଛାବି ନାହିଁ….,
ସାହସ ବି ନାହିଁ…..,
ସତ୍ୟ ସନ୍ଧସ୍ତୁ ଏକାନ୍ତ କାମୀ
ବାସ୍ତବତା ପାଖକୁ….,
ଏକା ଏକା ଯିବାକୁ ସାହସ ବି ନାହିଁ ….।
କିନ୍ତୁ ଆଜିବି…….
ମରୀଚିକା ର ଘୁର୍ଣ୍ଣିବାତ୍ୟା ରେ ଜର୍ଜରିତ
କାଳ୍ପନିକତା ଠାରୁ…
ବହୁଦୂର ଦଣ୍ଡାୟମାନ,
ମଶାଲ ର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ହାତରେ ଧରି …….।
ମନୋଜ କୁମାର ବେହେରା
      ……… ଙ୍କ କଲମରୁ
Follow my Blog…

Father (ବାପା)

Father

ବାପା

ଆମ ହାତଧରି ଚାଲିବା ଶିଖାଇଛ
ବଂଚିବାର ମାର୍ଗ ଦର୍ଶକ ସାଜି…
ତୁମ ଭଲପାଇବା….
ତୁମ ପ୍ରେମ…… ବିଶ୍ୱାସ…. ତୁମ ସ୍ବପ୍ନ……
ତୁମର ବଳିଷ୍ଠ ନେତୃତ୍ୱରେ
ଆମେ ଏ ଯାଏଁ ପହଞ୍ଚି ପାରିଛୁ……
ଏତେ ବଡ଼ ପୃଥିବୀରେ …….।
ତୁମ ଆଶୀର୍ବାଦ….
ଆମ ଉଜ୍ଜ୍ବଳ ଭବିଷ୍ୟତକୁ……
ସୁପୁଷ୍ପିତ କରି ଦେଇଛି……
ତୁମର ତ୍ୟାଗ…… ତୁମର ଅକ୍ଲାନ୍ତ ପରିଶ୍ରମ……।
ଆମ ଆଶାର ଆକାଶ ଠାରୁ ବି…
ତୁମ ଭଲପାଇବା……
ତୁମର ସ୍ନେହ …..ପ୍ରେମ……ଆଶୀର୍ବାଦ…..
ବିଛାଇ ଦେଇଛ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି
ଆମ ଓଠରେ ହସ ଟିକେ
ଦେଖିବା ପାଇଁ………।
ବାପା ତୁମକୁ ମୋର
ଶତ ପ୍ରଣାମ…..।।
ମନୋଜ କୁମାର ବେହେରା
ଙ୍କ କଲମରୁ……

Apahanch Eelaka Odia Poem (ଅପହଞ୍ଚ ଇଲାକା)




ଅପହଞ୍ଚ ଇଲାକା


ମନ ହଜିଯାଏ……
ବର୍ଷାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିନ୍ଦୁରେ,
ଆଖି କୋଣରୁ ବାହାରୁଥିବା
ଲୁହ ବଦଳରେ….. ଛଳନାରେ,
ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟରେ………!
ଅଭିଳାଷର ଉଚ୍ଚ ସୋପାନରୁ
ନିର୍ଦ୍ଦୟ ହୋଇ ଟାଣିନିଏ……
କେଉଁ ଏକ ନିଭୃତ-ନିଘଞ୍ଚ
ବେଦନାସିକ୍ତ ଅପହଞ୍ଚ ଇଲାକାକୁ
ଯେଉଁଠି ଥାଏ ଖାଲି 
ମିଥ୍ୟା ଅଭିମାନ,
ଦେଖାଇ ହେବା ଆଉ
ଅଭିନୟ କରିବା ।

ମନୋଜ କୁମାର ବେହରା
ଙ୍କ କଲମରୁ………