Tag Archives: #pujaswainstory

ଶୁଖିଲା ପତ୍ର..3

ଶୁଖିଲା ପତ୍ର, ବର ଗଛ, ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରେମ ଗଳ୍ପ, ପ୍ରେମ, ବିଚ୍ଛେଦ, ମୃତ୍ୟୁ

ମା ପଚାରିଲେ କଣ ହେଲା କହ?? ମା ମୁଁ ଜ୍ୟୋତି ର ଖବର ଜିତ୍ କୁ କହିନି । ମା, ଏତିକି ଶୁଣି ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଦେଇ ବସିଲେ। ମା କହିଲେ, ତୁ କଣ କରିଲୁ ରାଜ୍, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଯିବା ପାଇଁ କହିବ। ରାଜ୍ କହିଲା ହଁ ମା ! ସେ ଯିବା ପାଇଁ କହୁଥିଲା ମାତ୍ର ମୁଁ ତାକୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ଯିବା ପାଇଁ କହି ଦେଇଛି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଜାଣିନି ଯେ ତାକୁ କଣ କହିବି। ମା କହିଲେ ହଉ ଯା ଏବେ କହିଦେ !! ରାଜ୍ କହିଲା ନା ମା ମୁଁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଭୁଲ ବାରମ୍ଵାର କରି ଚାଲିଛି କିନ୍ତୁ ଆଜି ତାର ହିସାବ ମୋତେ ଦେବାକୁ ହେବ। ମା ପଚାରିଲେ କଣ ସେ କଥା ??

ଜିତ୍ ପ୍ରତ୍ୟେକ ୧୫ ଦିନରେ ଜ୍ୟୋତି କୁ ଗୋଟିଏ ଚିଠି ଲେଖି ପଠାଏ । କିନ୍ତୁ ଜିତ୍ ର ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପତ୍ର ର ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟୋତର ଦେଇ ଚାଲିଥିଲି। ତାକୁ କେମିତି ଜଣେଇବି ଯେ ଜ୍ୟୋତି ଆଉ ଏ ଦୁନିଆରେ ନାହିଁ । ଜ୍ୟୋତି ର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଜ୍ୟୋତି ର ବାପା ସବୁ ପତ୍ର ଗୁଡ଼ିକ ମୋତେ ଫେରାଇ ଦେଲେ ଏବଂ ଜ୍ୟୋତି ର ଭାଇ , ପ୍ରତ୍ୟେକ ପତ୍ର ମୋତେ ଆଣି ଦେଉଥାଏ । ଜିତ୍ ର ଟ୍ରେନିଂ ରେ ଅସୁବିଧା ହେବ ଭାବି ତାକୁ ତାର ଜ୍ୟୋତି ରୂପରେ ମୁଁ ଚିଠି ଲେଖି ଜଣେଇ ଦେଉଥିଲି । କିନ୍ତୁ ଆଉ ନୁହଁ ମା ?? ମୋତେ ରାସ୍ତା ଦେଖାଅ। ମୁଁ କଣ କରିବି ଏବେ , କିଛି କୁହ ମା ??

ଏତିକି ବେଳେ କବାଟ କୋଣେ ଜିତ୍ ର ଅଳ୍ପ କାନ୍ଦ ଶବ୍ଦ ଦୁହେଁ ଶୁଣିବାକୁ ପାଇଲେ । ଦୁହେଁ ଜିତ୍ ପାଖକୁ ଦଉଡି ଗଲେ। ଜିତ୍ କିଛି କହିବା ପୂର୍ବରୁ ରାଜ୍ ତାକୁ କୁଂଢ଼େଇ କହିଲା। ଭାଇ ରେ ମୋତେ କ୍ଷମା କରିବୁ। ଜ୍ୟୋତି ର ମୃତ୍ୟୁ ଖବର ତୋତେ କହିନି ବୋଲି ମୋତେ କ୍ଷମା କରିବୁ । ଜିତ୍ ର ଆଖିରୁ ଲୁହ ବହି ଚାଲିଥାଏ । ସେ ନିର୍ଜୀବ ଭଳି ଟଳି ପଡ଼ିଲା। ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଆଖି ବନ୍ଦ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ମା ଦଉଡ଼ି ଯାଇ ପାଣି ଆଣି ଜିତ୍ ର ମୁହଁରେ ପାଣି ଛିଟା ଦେବା ପରେ ସେ ପୁର୍ବ ଅଵସ୍ଥା କୁ ଫେରି ଆସିଲା । କିନ୍ତୁ ଆଖିରୁ ତାର ଲୁହ ବନ୍ଦ ହେବାକୁ ନାମ ନେଉ ନଥାଏ । ରାଜ୍ , ଜିତ୍ କୁ ଉଠେଇ ଖଟରେ ବସେଇ ତାକୁ ଜ୍ୟୋତି କଥା କହିଲା ଯେ ଗତ ୩ ମାସ ତଳେ ସେ ଗୋଟିଏ ଅଜଣା ରୋଗର ଶିକାର ହୋଇ ଡ଼ାକ୍ତର ଖାନା ରେ ତାର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିଲା।

ଜିତ୍ କିଛି ନ କହି କାନ୍ଦ କାନ୍ଦ ମୁଖରେ ସବୁ ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ଚିଠି ଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ଘରୁ ବାହାରି ଗଲା ।

ଫେରିଗଲା ସେ ଯାଗାକୁ ଯେଉଁଠି ଜ୍ୟୋତି ପ୍ରଥମେ ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ମନ କଥା ଜିତ୍ କୁ ଲେଖି ଜଣେଇ ଥିଲା । ଜିତ୍ ସେ ବର ଗଛ ମୂଳେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲା । ହଠାତ୍ ଅଳ୍ପ ଝଡ ଯୁକ୍ତ ପବନ ଟିଏ ବହିଗଲା। ବର ଗଛ ରୁ ପ୍ରାୟ ଅର୍ଦ୍ଧେକ ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ଝଡି ଜିତ୍ ଉପରେ ବରଷି ଗଲା । ଜିତ୍ ର ଆଖିରୁ ପୁଣି ଲୁହର ଧାର ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା । ହଠାତ୍ ଏକ ଧିର ଶବ୍ଦ ଜିତ୍ କାନରେ ବାଜିଲା। ତାହା ଥିଲା ଜ୍ୟୋତି ର । ଜ୍ୟୋତି !!!! ଜିତ୍ ର କାନରେ ଦୁଇ ଶବ୍ଦ ପଚାରି ଦେଇ ଗଲା । ଯେ ଜିତ୍ ??? ତମେ ମୋତେ ମନେ ରଖିଛ ? ଜିତ୍ ଚାରି ଆଡେ଼ ଦେଖିଲା କିଏ କେଉଁଠି ନଥିଲା ? ଥିଲା କେବଳ ଜ୍ୟୋତି ର ସ୍ମୃତି ଆଉ କିଛି ପବନ ମିଶା ଶବ୍ଦ। ଜିତ୍ କାହାକୁ ଉତ୍ତର ଦେବ ? ଯେ ସେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଜ୍ୟୋତି କୁ ତାର ମନରୁ ଲିଭେଇ ପାରୁନି ଆଉ ତାର ପ୍ରତିଟି ଶୁଖିଲା ପତ୍ର କୁ ଜିତ୍ ଆଜି ମଧ୍ୟ ସାଇତି ରଖିଛି ।

ଆଜି ୨୭ ଦିନ ଗଡି ଗଲାଣି ଜିତ୍ ପ୍ରତିଦିନ ସେ ବର ଗଛ ମୂଳରେ ଆସି ଜ୍ୟୋତି କୁ ମନେ ପକାଏ। ଆସନ୍ତା କାଲି ଜିତ୍ ଫେରିଯିବ ନିଜ ୟୁନିଟ୍ କୁ କିନ୍ତୁ ତା ପାଖରେ ଥିଲା ଜ୍ୟୋତି ର ପ୍ରତିଟି ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ର ଚିଠି ।

କେଜାଣି କାହିଁକି ଜିତ୍ ଅପେକ୍ଷା କରି ଚାଲିଛି ଜ୍ୟୋତି ର ବାଟକୁ । ସେ ଜାଣିଛି ଜ୍ୟୋତି ଆଉ ଫେରିବ ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ରେ ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଜ୍ୟୋତି କୁ ଅନୁଭବ କରି ଚାଲିଛି । ଏକ ଅନନ୍ୟ ପ୍ରେମ କେବେ ସରେ ନାହିଁ । ଯାହା କେଉଁ ରୂପରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଭଲ ପାଇବା କୁ ବଞ୍ଚେଇ ରଖେ। ଠିକ୍ ସେହିପରି ଜୀତ୍ ଆଉ ଜ୍ୟୋତି ର ପ୍ରେମ ରେ ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ଏକ ଜୀବନ୍ତ ସନ୍ତକ ହୋଇ ରହି ଯାଇଛି ।

ପୂଜା ସ୍ୱାଇଁ (ଗାଳ୍ପିକା)

If the contents are helpful to share them with your friends, Thanking You.

ଶୁଖିଲା ପତ୍ର..୨

ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ, ପୁଜା ସ୍ୱାଇଁ , ଶୁଖିଲା ପତ୍ର

ଜ୍ୟୋତି ର ଠିକଣା କୁ ଜିତ୍ ନିଜ ଡାଏରୀ ରେ ଲେଖିଲା ଏବଂ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଜିତ୍ ଫେରିଗଲା ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଅଭିମୁଖେ । ସେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜିତ୍, ଜ୍ୟୋତି କୁ ଦେଖି ନଥିଲା କିନ୍ତୁ ତା ପର ଠାରୁ ସେ ଜ୍ୟୋତି କୁ ଭଲ ପାଇ ବସିଲା। ଜିତ୍ ସେଠୀ ପହଞ୍ଚିବା ମାତ୍ରେ ଜ୍ୟୋତି ପାଖକୁ ଚିଠି ଲେଖିଲା । ସେ ମଧ୍ୟ ବର ଗଛ ର ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ରେ ମାଧ୍ୟମରେ । ସେ ଶୁଖିଲା ପତ୍ର କୁ ଏତେ ଯତ୍ନରେ ସାଇତି କରି ସେ ଜ୍ୟୋତି ପାଖକୁ ପଠାଉଥିଲା ଯେ , ପତ୍ର ର ଟିକେ ଆଞ୍ଚ ମଧ୍ୟ ଆସୁ ନଥିଲା । ସେ ପତ୍ର ରେ ଲେଖି ଜଣାଇଥିଲା ଯେ ଆମ ପ୍ରେମ ର ପ୍ରଥମ ଚିଠି ଯଦି ପତ୍ର ରୁ ହୋଇଛି ତେବେ ସବୁ ଚିଠି ଏହି ପତ୍ର ରେ ହିଁ ଲେଖା ଯିବ । ତାର ସବୁ ପତ୍ର କୁ ଜ୍ୟୋତି ନିଜର ଅମୂଲ୍ୟ ସମ୍ପଦ ଭାବେ ସାଇତି ରଖୁଥାଏ।

ଦୁଇ ଜଣ କଥା ବାର୍ତ୍ତା ଏହି ପତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ସନ୍ଦେଶ ରୂପରେ ଦୁହିଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା ରେ ଲାଗିଲା। ପ୍ରାୟ ୫ ମାସ ପରେ ଜିତ୍ ଘରକୁ ଛୁଟି ଆସିଲା । ନିଜ ମାଆ କୁ ଜ୍ୟୋତି ବିଷୟରେ କହିଲା । ଜ୍ୟୋତି କୁ ଜିତ୍ ର ମାଆ ଆଗରୁ ବ‌ହୁତ ଥର ଦେଖିଥିଲେ । କାରଣ ଜ୍ୟୋତି ଥିଲା ପଡୋଶୀ ଗ୍ରାମର ଝିଅ । ପୂଜା ପର୍ବ ହେଲେ ସେହି ଗ୍ରାମ ର ମନ୍ଦୀର କୁ ଯିବା ଆସିବା କରେ । ସେଠୁ ପରିଚିତ ହୋଇଥିଲା ଜ୍ୟୋତି ଆଉ ଜିତ୍ ର ମା ସହିତ। ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସୁଶିଳା ବୋଲି ସେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପୁଅ ସହିତ ବିବାହ କରିବାକୁ ଭାବି ଥିଲେ। ପୁଅ ମୁହଁରୁ ଏକଥା ଶୁଣି ସେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ୍ ଖୁସୀ ହେଲେ‌ । ବଡ ଭାଇ ଯେତେବେଳେ ଜ୍ୟୋତି କଥା ଶୁଣିଲା ସେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ ହଁ କରିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ହିଁ ସେ ଘର ର ବୋହୂ କରିବା ବୋଲି କହିଲା । ବଡ ଭାଇ ରାଜ୍ ପରେ ବିବାହ କରିବ ବୋଲି କହି ସେ ଜିତ୍ ର ବିବାହ କୁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେଲା ।

ସଭିଏଁ ମିଶି ଜ୍ୟୋତି ଘରକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ନେଇ ଗଲେ। ରାଜ୍ ଜ୍ୟୋତିଙ୍କ ବାପାକୁ ଅନୁରୋଧ କରି କହିଲେ। ଜିତ୍ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ଝିଅ ପାଇଁ ବୋହୂ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛୁ ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ଅନୁମତି ହୁଏ ତେବେ ଏହି ବାହାଘର ସମ୍ଭବ ହୋଇ ପାରିବ। ଜ୍ୟୋତିର ବାପା ମଧ୍ୟ ରାଜି ହୋଇଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ ଜିତ୍ ଭଳି ପୁଅ ମୋତେ କୋଉଠି ଖୋଜିଲେ ମଧ୍ୟ ପାଇବି ନାହିଁ। ଏତେ ଭଲ ପରିବାର ରେ ମୋ ଝିଅ ବହୁତ ଖୁସି ରେ ରହିବ ମୁଁ ଏଇ ପ୍ରସ୍ତାବ ରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜି। ବାହାଘର ଠିକ୍ ‌କରି କିଛି ଦିନ ପରେ ଜିତ୍ ତା ନିଜ ୟୁନିଟ୍ କୁ ଚାଲିଗଲା।

ଏମିତି ପତ୍ର ଦିଆ ନିଆ ଚାଲିଥାଏ । କିନ୍ତୁ ଏଠି ଏକ ବିରାଟ ସତ୍ୟ ଜିତ୍ ସହିତ ଲୁଚକାଳି ଖେଳୁଥାଏ । ଜିତ୍ ସେମିତି ହିଁ ଚିଠି ପତ୍ର ଲେଖି ଜ୍ୟୋତି କୁ ପଠାଉ ଥାଏ। ଆଉ ସେ ପତ୍ର କୁ ଜ୍ୟୋତି ପାଇ ବହୁତ ଖୁସି ହେଉଥାଏ। ପ୍ରାୟ ୧୦ ମାସ ପରେ ଜିତ୍ ଘରକୁ ଆସିବା ପାଇଁ ବାହାରିଲା। ଘରକୁ ଚିଠି ମାଧ୍ୟମରେ ସେ ଖବର ଦେଲା ଯେ ସେ ଆସୁଛି । ଠିକ୍ ଦୁଇ ଦିନ ପରେ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଜିତ୍ ଘରେ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲା ।

ସେ ଛୁଟି ନେଇ ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲା ପରେ ଘରେ ମା ବହୁତ୍ ଖୁସୀ ହେଲେ ଏବଂ ଗାଧୁଆ ପାଧୁଆ ସାରି ସେ ଜ୍ୟୋତି ଘର କୁ ବୁଲି ଯିବା ପାଇଁ ବାହାରିଲା। ଜିତ୍ ଜ୍ୟୋତି କୁ ବହୁତ୍ ଦିନ ପରେ ଦେଖା କରିବ ବୋଲି ସେ ମନରେ ବହୁତ୍ ଖୁସି ସଞ୍ଚୟ କରି ରଖିଥିଲା। ସେ ତା ବଡ ଭାଇ ରାଜ୍ କୁ କହିଲା କି ମୁଁ ଜ୍ୟୋତି କୁ ଦେଖା କରିବା ପାଇଁ ଯିବି ତୁ ବି ମୋ ସହ ଯିବୁ। ଜିତ୍ ର ଏହି କଥାରେ ରାଜ୍ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲା। ନିଜ ଭାଇ କୁ କଣ କହିବ ସେ ଚିନ୍ତାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ପଡୁଥାଏ।

ସେ କଥା କୁ ବୁଲେଇ କହିଲା ଯେ ଜିତ୍ ତୁ ଏବେ ଆସିଛୁ ଅଳ୍ପ ବିଶ୍ରାମ କରେ କାଲି ଯିବା। ଜିତ୍ ପଚାରିଲା କିଛି ଅସୁବିଧା ଅଛି କି ଭାଇ? ତମେ ଚିନ୍ତା ଆଉ ବ୍ୟସ୍ତ ଜଣା ପଡୁଛ ? ରାଜ୍ କହିଲା ନା ରେ କିଛି ନାହିଁ ମୋର ମୁଣ୍ଡ ଅଳ୍ପ ବ୍ୟଥା ହେଉଛି ତ ସେଥିପାଇଁ କହୁଥିଲି। ଜିତ୍ ମନରେ ଅଳ୍ପ ପ୍ରଶ୍ନ ଜାତ ହେଲା ସେ ରାଜ୍ ଭାଇ ର କଥା ରଖି କହିଲା ହଉ ଭାଇ ଆମେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଯିବା । ରାଜ୍ ହଁ…., ନା… କରି ଶେଷରେ ହଁ କରିଲା । ତାପରେ ଦୁହେଁ ବିଶ୍ରାମ କରି ବାକୁ ଗଲେ । ଜିତ୍ ଅଳ୍ପ ନିଦ ହେଲା ପରେ ରାଜ୍ ସେ ରୁମ୍ ରୁ ବାହାରି ଗଲା। ରାଜ୍ କୁ ନିଦ ଆସୁ ନଥିଲା । ସେ ମା ପାଖରେ ଆସି ପହଁଚିଲା । ମା ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲା । ମା ମୁଁ ଗୋଟିଏ ବଡ କଥା ଟିଏ ତୁମକୁ ଲୁଚେଇ ରଖିଛି । ମୋତେ କ୍ଷମା କରିବ ।

ଆଗକୁ ପଢ଼ିବେ

If the contents are helpful to share them with your friends, Thanking You.

ଶୁଖିଲା ପତ୍ର..୧

Pujaswain, sukhila patra, ପତ୍ର

ଶୁଖିଲା ପତ୍ର

ରାଜ୍ ଓ ତାର ସାନ ଭାଇ ଜିତ୍ । ଦୁଇ ଜଣ ଦେଖିବାକୁ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର । ମା ଙ୍କ ଦୁଃଖ ଆଉ କଷ୍ଟ କେବଳ ଦୁଇ ଓଳା ପେଟ ପୋଷିବା ପାଇଁ ସକ୍ଷମ ଥିଲା କାରଣ ସ୍ବାମୀ ଛାଡ଼ି ଗଲା ପରେ ସେ ଏହି ଦୁଇ ଛୁଆ ର ସେ ଥିଲେ ସବୁ କିଛି । ବେଳେବେଳେ ଗୋଟିଏ ଓଳା ଖାଇଲେ ଆଉ ଗୋଟେ ଓଳା ନଖାଇ ଶୋଇବାକୁ ପଡେ କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଯେ ଦୁଇ ଭାଇ ମଧ୍ୟ ସେମିତି ଗୁଣବାନ୍ ଥିଲେ। କିଛି ବର୍ଷ ବିତି ଗଲା । ଦୁଇ ଭାଇ ଭଲ ପଢ଼ିଲେ ଏବଂ ଭଲ ନମ୍ବର ରଖି ପାସ୍ କରିଲେ । କିନ୍ତୁ ଘର ଚଲେଇବା ପାଇଁ ରାଜ୍ ନିଜ ପାଠ ପଢ଼ାକୁ ଆହୁତି ଦେଇ ସେ ବିଦେଶ ଚାଲିଗଲା ଏବଂ ଅର୍ଜିତ ଧନ ରେ ଘର ଖର୍ଚ୍ଚ ସହିତ ସାନ ଭାଇ ଜିତ୍ କୁ ପଢେଇବାକୁ ଲାଗିଲା ।

ଦୁହେଁ ସୁନ୍ଦର୍ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜିତ୍ ଷ୍ଟାଇଲିଷ୍ଟ ରେ ଏକ ନମ୍ବର୍ । ଜିତ୍ ବହୁତ ଭଲ ପଢେ। ସେ କଲେଜ ରେ ଦୁଇ ବର୍ଷ ପଢି +୨ ରେ ପୁରା କଲେଜ ରେ ଟପ୍ ନମ୍ବର ରଖି ପାସ୍ ହେଲା। କଲେଜ ରେ ଭଲ ନମ୍ବର ରଖି ଥିବାରୁ ସଭିଏଁ ଜିତ୍ କୁ ଚିହ୍ନିଲେ କିନ୍ତୁ ଜିତ୍ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଭାଇ ଙ୍କୁ କଥା ଦେଇଥିଲା ଯେ, ଭାଇ ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପାଠ ପଢା ପାଇଁ ଆହୁତି ଦେଇଛ ମାନେ ମୁଁ ତୁମର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ରକ୍ଷା କରିବି ଏବଂ ମୁଁ ଚାକିରୀ କରି ଦେଖାଇବି ଏବଂ ତୁମ ନାମ ରଖିବି।

ଜ୍ୟୋତି ନାମ ଯେମିତି ସେମିତି ସୁନ୍ଦରୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ସେ ଜିତ୍ କୁ ନିଜ ଆଡୁ ଭଲ ପାଉଥାଏ । ସେ ଜିତ୍ ଠାରୁ ଦୁଇ ବର୍ଷ ଜୁନୀୟର ଥିଲା । ଜ୍ୟୋତି ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ହେଲେ କଣ ହେବ ? ଜିତ୍ ର କେବଳ ପାଠ ପଢ଼ିବା ଆଉ ଭଲ ଚାକିରୀ କରିବା ଛଡ଼ା ତା ମୁଣ୍ଡରେ ଆଉ କିଛି ନଥିଲା । ତାର ସ୍ବପ୍ନ ପାଇଁ ସେ ବହୁତ୍ ଚିନ୍ତିତ ଥିଲା । କାରଣ ତାଙ୍କ ମା ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ଦୁଇ ଜଣ କୁ ପଢେଇବା ପରେ ଭାଇ ଙ୍କ କଥା ତାକୁ ସବୁବେଳେ ମନେ ପକେଇ ଦେଉଥାଏ। ସେ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ୟୋତି ଜାଣି ପାରିଲା। ତେଣୁ ସେ ତାର ମନ କଥାକୁ ଜିତ୍ କୁ ନ କହି ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଥିଲା।

ଦିନ ବିତି ଗଲା ଏବଂ ଦ୍ବିତୀୟ ବର୍ଷ ସରି +3 ରେ ତୃତୀୟ ବର୍ଷ ଚାଲୁ ରହିଥାଏ। ଜିତ୍ କୁ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ ଆର୍ମି ରେ ଜବ୍ ମିଳିଲା ଜିତ୍ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲା ଏବଂ ମାଆ ଓ ନିଜ ଭାଇକୁ ଜଣାଇ ଟ୍ରେନିଙ୍ଗ୍ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା। ଶେଷ ଥର ପାଇଁ କଲେଜ ରେ ସବୁ ସାଙ୍ଗକୁ ଦେଖା କରିବା ପାଇଁ ଗଲା ସବୁ ସାଙ୍ଗ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ ଅଭିନନ୍ଦନ ମଧ୍ୟ ଜଣାଇଲେ। ଜ୍ୟୋତି ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣି ବହୁତ୍ ଖୁସି ଥିଲା ଏବଂ ଦୁଃଖୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲା କାରଣ ଜିତ୍ କଲେଜ୍ ପଢା ଛାଡ଼ି ସେ ବହୁ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯିବ।

କାଳେ ଜିତ୍ ମନରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିବ ସେ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ଥିଲା ଏବଂ ଜିତ୍ କୁ ଯଦି ତା ମନ କଥା ନ କହିବ ଆଉ କିଏ‌ କହିଦେବ। ସେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଜିତ୍ କୁ ତା ମନ କଥା କହିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲା। ସେ ଜିତ୍ ପାଖକୁ ଗଲା ବେଳକୁ ଜିତ୍ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେଖା କରି ବସ୍ ଭିତରେ ବସିଗଲାଣି । ଜ୍ୟୋତି କିଛି ଭାବି ପାରୁନଥିଲା କ’ଣ କରିବ ଭାବି ନିଜ ମନ କଥା କେମିତି କହିବ ? ଭାବି ପାରୁ ନଥିଲା ।

ହଠାତ୍ ତାର ନଜର ପଡ଼ିଲା ଗୋଟିଏ ଶୁଖିଲା ବର‌ ପତ୍ର ଉପରେ । ପତ୍ରଟିକୁ ଗୋଟାଇ ଆଣି ସେଥିରେ ଲେଖିକି ଦେବାକୁ ଭାବିଲା । ସେ ସମୟରେ ତା ପାଖରେ ଲେଖିବା ପାଇଁ କିଛି ନଥିଲା। ମନ ଭିତର ଈଛା ତ ଥିଲା କିନ୍ତୁ ଜଣେଇବା ଅତି ଜରୁରୀ । ସେ ନିଜ ଆଙ୍ଗୁଠି କୁ ଦାନ୍ତ ରେ ଛିଣ୍ଡେଇ ତାର ମନର ଭାବକୁ ଲେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲା ବହୁତ୍ ଲେଖି ନ ପାରିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁଇ ଧାଡ଼ି ରେ ସବୁତକ ଶବ୍ଦ ଲେଖି ଦେଇଗଲା। ଏବଂ ସେ ବସ୍ ଭିତରକୁ ଯାଇ ଜିତ୍ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ତାକୁ ହାତ ମିଳାଇ ଶୁଭକାମନା ଜଣେଇ ସେ ସୁଖିଲା ପତ୍ର କୁ ତା ହାତରେ ଦେଇ ଫେରିଗଲା । ଜିତ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରେ ଚାହିଁ ରହିଥାଏ । ପ୍ରଥମ ଥର ଏକ ଅଜଣା ଝିଅ ଏତେ ସାହାସ କରି ମୋ ପାଖକୁ ଆସି ମୋତେ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଇ ତା ସହିତ କିଛି ଦେଇ ଫେରିଗଲା। ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଜ୍ୟୋତି ବସ୍ ରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଗଲା। ଜିତ୍ ସେ ପତ୍ର କୁ ଖୋଲି ପଢିଲା ପରେ ଜିତ୍ ମନରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଲା ଏବଂ ଖୁସି ହୋଇଗଲା ।

ସେଥିରେ ରକ୍ତବୋଳା ଅକ୍ଷର ଦ୍ଵାରା ଏମିତି କିଛି ଶବ୍ଦ ଲେଖା ଯାଇ ଥିଲା ଯାହା ଜିତ୍ ର ମନକୁ ବହୁତ୍ ଛୁଇଁ ଥିଲା । ସେଥିରେ ଜ୍ୟୋତି ତାର ମନ କଥା ଲେଖିଥିଲା ଯାହା ସେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭାବେ କହି ପାରୁ ନଥିଲା କିନ୍ତୁ ସେ ପତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ଜଣେଇ ଦେଲା। ରକ୍ତ ର ଅକ୍ଷର ଦେଖି ତାକୁ କିଛି ଠିକ୍ ଲାଗିଲା ନାହିଁ । ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ବସ୍ ଅଟକାଇ ୫ ମିନଟ୍ ରଖିବା ପାଇଁ ସେ ଡ୍ରାଇଭର ଅନୁରୋଧ କରିଲା । ଡ୍ରାଇଭର ଜିତ୍ ର କଥା କୁ ରଖି ବସ୍ କୁ ଅଟକାଇଲା । ଜିତ୍ ଦଉଡ଼ି ଗଲା ଜ୍ୟୋତି ପାଖକୁ ଏବଂ ତୁମେ କିଏ ବୋଲି ପଚାରିଲା ? ଜ୍ୟୋତି ନିଜ ପରିଚୟ ଦେଲା ଏବଂ ଜିତ୍ ଜ୍ୟୋତି କୁ ଦେଖି ବହୁତ୍ ଖୁସି ମଧ୍ୟ ହେଲା । ତାକୁ ଏହି ପତ୍ର ରେ ଲେଖି ଦେବାର କାରଣ ପଚାରିବା ପରେ କହିଲା । ଯେ ମୋ ମନ କଥା କହିବା ପାଇଁ ଏହା ଥିଲା ମୋର ଶେଷ ପ୍ରୟାସ । ମୁଁ ଯଦି କହି ନ ଥାନ୍ତି ତେବେ ସବୁଦିନ ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ତରଫା ଭଲ ପାଇବା ର ନିଆଁ ରେ ଜଳିଥାନ୍ତି କିନ୍ତୁ କେବେ କହି ପାରି ନଥାନ୍ତି । ଆଜି ହିଁ କହିବି ବୋଲି ଭାବି କହି ଦେଲି ।

ଆଗକୁ ପଢ଼ିବେ

If the contents are helpful to share them with your friends, Thanking You.

ରାଜକୁମାର ( Rajkumar )

ଓଡିଆ କବିତା, ଓଡ଼ିଆ ସେକ୍ସ , ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ, odia story, Odia sex, Odia
Rajkumar
ସୁନିଳ ଆକାଶ ତଳେ ତରୁ ଲତା ବନ ପାହାଡ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟେ ବିରାଟ ବଡ ଘର ଥିଲା । ସେ ଘର ଥିଲା ଶ୍ୟାମ ବାବୁଙ୍କ ଘର । ସେହି ଘରେ ଶ୍ୟାମ ବାବୁ ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମା ଓ କୁନି ଝିଅ ସହ ସେଠୀ ବାସ କରନ୍ତି । ସେହି ଘର କେଉଁ ସ୍ବର୍ଗ ମହଲ ଠାରୁ କମ୍ ନୁହେଁ । ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ସେ ଘରକୁ ଦେଖି ଅଟକି ଯାଏ । ଦିନେ ଝିଅ ରାଣୀ ବାପାଙ୍କୁ କହିଲା କି ବାପା ଏହି ଘର କାହାର ଥିଲା । ବାପା କହିଲେ ଏହି ଘର ମୋ ବାପା ଙ୍କ ବାପାର ଥିଲା। ସେ ବହୁ ରାଜାଙ୍କ ଘର ବନେଇଥିଲେ । ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଘରକୁ ରାଜମହଲ ଭଳି ଘର ବନେଇଲେ । ଏହା ଶୁଣି ରାଣୀ ବହୁତ୍ ଖୁସି ହେଲା ଏବଂ ବାପା ରାଣୀ କୁ କହିଲେ ତୋର ଆଉ ଯାହା ଜାଣିବାର ଅଛି ତେବେ ଜେଜେ ମା ଙ୍କ ଠାରୁ ପଚାରି ବୁଝିନେ । ମୋର ବହୁତ କାମ ଅଛି ମୁଁ ଯାଉଛି । ରାଣୀ ସେଠାରୁ ଧାଇଁ ଆସି  ଜେଜେମା ଙ୍କୁ ନିଜ ଘର ର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲା ଏବଂ ଜେଜେ ମା ସବୁ କଥା କହିଲେ  । ଜେଜେ ମା କହିଲେ ଆଜି ଜଣ ଙ୍କ ଘର କୁ ଯିବାର ଅଛି  ତୁ ଯିବୁକି ମୋ ସହିତ। ରାଣୀ ପଚାରିଲା କଣ ପାଇଁ ଯିବ ସେଠାକୁ  ଏବଂ କଣ କାମ ଅଛି ସେଠୀ  ? ଜେଜେ ମା କହିଲେ କି  ସେଠୀ ଜଣ ଙ୍କର ବାହାଘର ଅଛି ତେଣୁ ସେଠା କୁ ଯିବାକୁ ହେବ। ତୁ ମୋ ସହିତ ଯିବୁକି କହ ? ରାଣୀ ହଁ ମାରିଲା କହିଲା, ମୁଁ ଯିବି ବାହଘର କେମିତି ହେଉଛି ଦେଖିବି । ଜେଜେ ମା ତାକୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇଗଲେ । ବାହାଘର ସାଜସଜ୍ଜା କୁ ଦେଖି ରାଣୀ ବହୁତ୍ ଆନନ୍ଦ ନେଲା । ଆଉ ସେ ଜେଜେ ମାଙ୍କ ସହ ସେ ଘର ଭିତରକୁ ଗଲା । ସେଠୀ ସେ ବର ଓ କନ୍ୟା କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲା । ଏଠି ଏମାନେ କିଏ ଜେଜେ ମା ? ଜେଜେ ମା କହିଲେ, ଏମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ନବ ଦମ୍ପତି । ଏମାନେ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବେ । ସେଠୀ ଦେଖ ସେମାନଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ବେଦୀ ପଡ଼ିଛି । ସେ ସବୁ ଦେଖି ରାଣୀ ପଚାରିଲା ଜେଜେ ମା ଏମିତି ସମସ୍ତେ ବିବାହ କରନ୍ତି କି ? ଜେଜେ ମା ହସି କହିଲେ ହଁ ସମସ୍ତେ ଏମିତି ହିଁ ବିବାହ କରନ୍ତି । ସେଠୁ ବିବାହ ଉତ୍ସବ ସରିବା ପରେ ରାଣୀ ଓ ଜେଜେ ମା ଘରକୁ ଆସିଲେ ।
 ତାପର ଦିନ ସକାଳେ ରାଣୀ ଛାତ ଉପରେ ବସି ଭାବୁଥାଏ । ଜେଜେ ମା ଆସି କହିଲେ, ମୋ ଗେଲି ରାଣୀ ଏକା ବସି କଣ ଭାବୁଚି? ରାଣୀ କହିଲା ଜେଜେ ମା ତମକୁ ଗୋଟେ କଥା ପଚାରିବି ନା ? ଜେଜେ ମା କହିଲେ ହଁ ପଚାର, କଣ ପଚାରିବୁ ? ରାଣୀ କହିଲା ଜେଜେ ମା କାଲି ଆମେ ଯେଉଁ ବାହାଘର ଦେଖିଲେ ସେମିତି କଣ ମୋର ବି ବାହଘର ହେବ ? ଜେଜେ ମା ହସି ହସି କହିଲେ ହଁ ହଁ ମୋ ଗେଲି, ତୁ ବି ଏମିତି ବାହା ହେବୁ । ମୋ ଗେଲି କୁ ନେଇଯିବା ପାଇଁ ଆକାଶ ରୁ ରାଜକୁମାର ରଥରେ ବସି ଆସିବ । ରାଣୀ ଜେଜେ ମା ଙ୍କ ଏହି କଥା କୁ ଗଣ୍ଠି କରି ରଖିନେଲା ଏବଂ ତା ମନରେ  ସବୁବେଳେ ରାଜକୁମାର ହିଁ ରହିଲା । ସେ ରାଜକୁମାର ର ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲା। 
ଦିନ ପରେ ଦିନ ବିତି କିଛି ବର୍ଷ ବିତି ଗଲା । ରାଣୀ ବଡ ହୋଇ ଯାଇଥାଏ। ସେ ସମୟରେ ତା ଜେଜେ ମା ବହୁତ୍ ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇଯାଇଥିଲେ । କିଛି ଦିନ ଅସୁସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ । ଦିନେ ରାଣୀ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଯାଇଥାଏ । ସେହି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଜେଜେ ମା ଙ୍କ ମୃତ୍ୟ ହୋଇଗଲା । ରାଣୀ ବିଦ୍ୟାଳୟ ରୁ ଆସି ବହୁତ୍ କାନ୍ଦିଲା କାରଣ ଜେଜେ ମା ତାର ବହୁତ୍ ଭଲ ସାଙ୍ଗ ଥିଲେ । ସବୁବେଳେ ରାଣୀ ଜେଜେ ମା ଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ ଦୁଃଖୀ ହୋଇ ରହେ । କିଛିଦିନ ଗଲାପରେ ରାଣୀ ର ବାପା ରାଣୀ ପାଇଁ ପୁଅ ଦେଖା ଆରମ୍ଭ କଲେ ଏବଂ ଦିନେ ରାଣୀ କୁ ଦେଖିବା କୁ ପୁଅ ଘର ଲୋକ ଆସିଲେ । ରାଣୀ କୁ ବହୁତ୍ ସଜେଇ ନେଇକି ଆସିଲେ ଠିକ୍ ରାଜକୁମାରୀ ପରି । ପୁଅ ଘର ରାଣୀ କୁ ଦେଖି ବୋହୂ କରିବାକୁ ଈଛା  କରିଲେ କିନ୍ତୁ ରାଣୀ ସେଇ ପୁଅ କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ରାଜି ନଥିଲା । କାରଣ ତା ଜେଜେ ମା କହିଥିବା ରାଜକୁମାର ଅପେକ୍ଷା ରେ ସେ ବସିଥିଲା । 
ରାଣୀ ଭାବୁଥାଏ ମୋ ରାଜକୁମାର ଘୋଡ଼ା ରେ ବସି କେବେ ଆସିବ ? ଏବଂ ମୋତେ ରାଜକୁମାରୀ କରି ନେଇଯିବ । ସେ ତା ବାପା ଙ୍କୁ ମନା କରିଦିଏ ମୁଁ ଏହି ପିଲାକୁ ବିବାହ କରିପାରିବି ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ରାଣୀ ସେଇ ପୁଅ କୁ ଆଖି ଉଠେଇ ବି ଦେଖିନଥିଲା । ସେ ତାର ମନର ରାଜକୁମାର କୁ ବିବାହ କରିବ  ବୋଲି କହି ସେଠୁ ଚାଲିଗଲା। ଜେଜେ ମା ଙ୍କ ଫୋଟ ପାଖରେ  ବସି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲା ତୁମେ ମୋତେ କହିଥିଲ ଯେ ମୋ ପାଇଁ କୁଆଡେ ରାଜକୁମାର ଆସିବ । ମୋତେ ବିବାହ କରି ତା ସାଙ୍ଗରେ ନେଇଯିବ କିନ୍ତୁ ମୋତେ ବିବାହ କରିବାକୁ ସେମିତି କିଏ ଆସୁନାହାନ୍ତି । ତୁମେ ମୋତେ କଣ ପାଇଁ  ରାଜକୁମାର ସହିତ ବିବାହ ପାଇଁ ଆଶା ଦେଖାଇ ଚାଲିଗଲ, ଜେଜେ ମା  । ଏମିତି କହି ରାଣୀ ବହୁତ୍ କାନ୍ଦିଲା । ସେହି ସମୟରେ ରାଣୀର ମା, ରାଣୀକୁ ପଚାରେ ତୁ କାହଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ ? ତୁ ତ ବାହା ହେବୁନି ମନା କରିବା ପରେ ତୋ ବାପା ତାଙ୍କୁ ମନା କରିଦେଇଛନ୍ତି ପୁଣି କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ । ଏହା ଶୁଣି ରାଣୀ ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲା । ତା ପର ଦିନ ନିଜ ଘର ପାଖ ପାହାଡ ପାଖକୁ ବୁଲିବାକୁ ଯାଏ । ସେ ପ୍ରକୃତି ର ମଜା ନେଉଥିଲା ସେହି ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ବଣୁଆ ହାତୀ ଭୟଙ୍କର ରଡ଼ି କରି ରାଣୀ ଆଡ଼କୁ ମାଡି ଆସିଲା। ରାଣୀ  ହାତୀକୁ ଦେଖି ଡରରେ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ନିଜ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ସେ ଉପାୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ଦଉଡ଼ି ଗଲା ।
ସେହି ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ପୁଅ ମୁନିବର ଙ୍କ ଘୋଡ଼ା କୁ ବୁଲେଇବା ପାଇଁ ଆଣିଥାଏ । ଯେତେବେଳେ ସେ ରାଣୀ ର ଚିତ୍କାର ଶୁଣିଲା ସେ ଦୌଡ଼ିଗଲା ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ।  ସେଠୀ ସେ ହାତୀ ଠାରୁ ରାଣୀ କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିନିଏ । ସେଠୁ ରାଣୀକୁ ଘୋଡାରେ ବସାଇ ତାକୁ ଆଣେ । ସେ ପୁଅକୁ ଦେଖି ରାଣୀ ବହୁତ୍ ଖୁସି ହୁଏ ।ସେ ସେହି ପୁଅକୁ ସ୍ୱପ୍ନର ରାଜକୁମାର ବୋଲି ଭାବିନେଲା । ଗେରୁଆ ବସ୍ତ୍ର ସହିତ ବଳବାନ ଦେହ, ଲାଗୁଥିଲା ଯେମିତି କେଉଁ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର । ରାଣୀ ସେହି ପୁଅକୁ ନିଜ ପରିଚୟ ଦିଏ ଏବଂ ସେଇ ପୁଅ କୁ ତା ନିଜର ପରିଚୟ ପଚାରେ । ସେ ପୁଅ କହେ ମୁଁ ସୁରେନ୍ଦ୍ର । ମୁଁ ଏହି ପାଖ ମୁନିବର ଆଶ୍ରମ ରେ ମୁନିବରଙ୍କ ସେବା କରୁଛି । ସୁରେନ୍ଦ୍ର ରାଣୀ କୁ ନେଇ ମୁନିବର ଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଅଭିମୁଖେ ଚାଲେ । ମୁନିବର ରାଣୀକୁ ଦେଖି ପଚାରନ୍ତି ଏହି କନ୍ୟା ଜଣକ କିଏ ? ୟାଙ୍କ ନାମ ରାଣୀ ସେ ହାତୀ ର ଆକ୍ରମଣର ଭୟରେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ଚାଲି ଯାଇଥିଲେ । ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ଚିତ୍କାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସେ ହାତୀ କବଳରୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ଆଣିଛି । ଏହା ଶୁଣି ମୁନିବର ଖୁସି ହୋଇ ସୁରେନ୍ଦ୍ର କୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଭଵଃ ର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ।
ମୁନିବର ରାଣୀ ର ମନ କଥା ପଢ଼ି ପାରିଲେ ଏବଂ ସେ ସୁରେନ୍ଦ୍ର କୁ ରାଜକୁମାର ଭାବେ ବାଛି ସାରିଛି ବୋଲି ଜାଣି ପାରିଲେ । କିଛି ବର୍ଷ ତଳର କଥା ମନେ ପକେଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ । ସୁରେନ୍ଦ୍ର ହେଉଛି ଜଣେ ରାଜକୁମାର। ସର୍ତ୍ତ ମୂଳକ ଭାବେ ମୁନିବର ରାଜା ଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନ ମୁନିବର ଙ୍କୁ ଦେବେ ଏବଂ ଦ୍ଵିତୀୟ ପୁତ୍ର ସେ ଦେଶର ରାଜ କୁମାର ହେବ ବୋଲି କହିଥିଲେ।  ସର୍ତ୍ତ ଅନୁଯାୟୀ ରାଜା ଜନ୍ମ ପରେ ପରେ ନିଜ ପ୍ରଥମ ପୁତ୍ର କୁ ମୁନିବର ପାଖରେ ଛାଡି ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ସେ ଦିନ ଠାରୁ ସେ ସୁରେନ୍ଦ୍ର ନାମରେ ପରିଚିତ ଏବଂ ସେବାୟତ ଭାବରେ ରହି ଆସିଛି । 
ମୁନିବର ବର୍ତ୍ତମାନ କୁ ଫେରି ଆସି ବହୁତ୍ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ସୁରେନ୍ଦ୍ର କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ ଯେ ରାଣୀକୁ ତାର ନିଜ ଘରେ ଛାଡ଼ି ଆସିବାକୁ କହିଲେ। ରାଣୀଙ୍କ ଘର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ରାଣୀ ଆସିବାର ବହୁତ୍ ବିଳମ୍ୱ ହେବାରୁ ଡରିଯାଇଥିଲେ କିନ୍ତୁ ରାଣୀ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଫେରିବାର ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହୋଇଗଲେ । ସୁରେନ୍ଦ୍ର କୁ ଶ୍ୟାମ ବାବୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଜଣାଇଲେ । ରାଣୀକୁ ଛାଡ଼ି ସୁରେନ୍ଦ୍ର ମୁନି ଆଶ୍ରମ କୁ ଚାଲିଗଲା କିନ୍ତୁ ରାଣୀ ସୁରେନ୍ଦ୍ର ର କଥା ରାତିସାରା ଭାବୁଥାଏ । ସକାଳ ହେବା ପରେ ସୁରେନ୍ଦ୍ର କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ପାଇଁ ତା ବାପାଙ୍କୁ କୁହେ । ରାଣୀ ର କଥାକୁ ମନା ନ କରି ଶ୍ୟାମ ବାବୁ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ଶସ୍ୟ ଆଉ ଟଙ୍କା ନେଇ ମୁନିବର ଆଶ୍ରମ କୁ ବାହାରିଲେ । ସୁରେନ୍ଦ୍ର, ରାଣୀ ଆଉ ତା ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଦରର ସହ କୁଟିର ମଧ୍ୟ କୁ ନେଇ ଚାଲିଲା ସେଠୀ ମୁନିବର ଙ୍କୁ ରାଣୀର ବାପା ସହ ସାକ୍ଷାତ କରେଇଲା । ରାଣୀକୁ ଏବଂ ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁନିବର ବହୁତ୍ ଖୁସିହେଲେ । ରାଣୀ ଆଉ ତା ବାପା ମୁନିବର ଙ୍କୁ ଟଙ୍କା ଓ ଫଳ ଆଗ୍ରହ ସହ ଗ୍ରହଣ କରିବା କୁ କହିଲେ କିନ୍ତୁ ମୁନିବର ସେ ସବୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ମନା କଲେ । ରାଣୀ ତା ନିଜ ହାତରେ ଦେଲେ ତଥାପି ମୁନିବର ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ । ରାଣୀ ଜାଣି ପାରିଲା ଯେ ମୁନିବର କେବଳ ସୁରେନ୍ଦ୍ର ହାତରୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ବୋଲି । ତାପରେ ରାଣୀ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ମୁନିବର ଙ୍କୁ ସେ ଶସ୍ୟ ଏବଂ ଫଳମୂଳ ଦେବା ପରେ ସେ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ। ସେଠାରୁ ରାଣୀ ଆଉ ତା ବାପା ଫେରି ଆସିଲେ । 
ରାଣୀ ବାପା ଙ୍କୁ ସୁରେନ୍ଦ୍ର କୁ ବିବାହ କରିବା କଥା କହିଲା କିନ୍ତୁ  ରାଣୀ ର ବାପା ଏହି ବିବାହ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ନଥିଲେ । ରାଣୀ ଓ ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ରେ ବାପା ପୁଣି ରାଜି ହେଲେ ଏବଂ ରାଣୀର ପ୍ରସ୍ତାବ କଥା ନେଇ ରାଣୀର ବାପା, ମା ମୁନିବର ପାଖକୁ ଗଲେ ।  ମୁନିବର କହିଲେ ସୁରେନ୍ଦ୍ର ହିଁ ମୋ ପାଇଁ ସବୁକିଛି । ସେ ମୋ ନିଜ ପୁଅ ଭଳି ଏବଂ ସେ ମୋ ବିଶ୍ଵସ୍ତ ଶିଷ୍ୟ । ତାର ଯଦି ଇଚ୍ଛା ଥାଏ ତେବେ ମୁଁ ନିରାଶ କରିବି ନାହିଁ । ପ୍ରଥମେ ଯାଇ ଆପଣ ପଚାରନ୍ତୁ । ସୁରେନ୍ଦ୍ର ଙ୍କୁ ଏହି ବିଷୟରେ ପଚାରିବାରୁ ସୁରେନ୍ଦ୍ର ମନା କଲା । ସେ କହିଲା କି ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସେବାରେ ଜୀବନ କଟେଇଦେବି କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ କେବେ କୋଉ କାର୍ଯ୍ୟ କରିନି ନା କରିବି । ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ହିଁ ମୋ ଆଶୀର୍ବାଦ।  ରାଣୀ ତଥା ବାପା ମା ମୁନିବର ଙ୍କୁ ପୁଣି ଅନୁରୋଧ କରିଲେ କିନ୍ତୁ ମୁନିବର ଗୋଟିଏ ସର୍ତ୍ତ ରଖିଲେ ଯେ ବିବାହ ପରେ ତୁମ ଝିଅ ରାଣୀ ଆମର ଏହି କୁଟୀରରେ ରହିବ ଏବଂ ମୋ ସେବା କରିବ । ତାର ସେବାରେ ଯଦି ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବି ତେବେ ମୁଁ ଏମାନଙ୍କୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦେବି । ତତ୍ ସହିତ ସୁରେନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତୁମ ଝିଅ ର ସେବା ରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ ଏବେ ପସନ୍ଦ କରେ ତେବେ ଏହି ବିବାହ ସଂପନ୍ନ ହେବ । ଅନ୍ୟଥା ଏହା ଅସମ୍ଭବ । ରାଣୀ ଏହି ସର୍ତ୍ତ ଶୁଣି ରାଜି ହୋଇଗଲା ଏବଂ ସେ ସ୍ଥିର କଲା ଯେ ମୁଁ ମୁନିବର ଙ୍କୁ ସେବାରେ ନିଶ୍ଚୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବି ଏବଂ ସୁରେନ୍ଦ୍ର କୁ ରାଜକୁମାର ଭାବେ ପାଇବି ।  ବାପା ମା ଝିଅ କୁ କୁଟୀରରେ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁ ନଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଝିଅ ର ଖୁସି କୁ ଆଖି ଆଗରେ ରଖି ସେ ଝିଅ କୁ କୁଟୀରରେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ । 
ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା।  ରାଣୀ ର ସେବା ରେ ମୁନିବର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ସହିତ ସୁରେନ୍ଦ୍ର ରାଣୀ କୁ ପସନ୍ଦ କରିବାରେ ଲାଗିଲା।  ମୁନିବର ଏହା ଦେଖି ବହୁତ୍ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଶ୍ୟାମ ବାବୁ ଙ୍କୁ ଖବର ଦେଇ ଡାକିଲେ ଏବଂ ବିବାହ ପାଇଁ ଆୟୋଜନ କରିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦେଲେ । ବିବାହ ହେଲା ପରେ ମୁନିବର ସୁରେନ୍ଦ୍ର କୁ ରାଣୀ ସହିତ ରହିବାକୁ ଶ୍ୟାମ ବାବୁ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ଦୁହେଁ ସେଠୀ ଖୁସିରେ ନିଜ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଲେ । ବେଳେବେଳେ ଆଶ୍ରମ ଆସି ମୁନିବର ଙ୍କ ସେବା ମଧ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି।  ଦୁଇ ବର୍ଷ ପରେ ସେମାନଙ୍କ ଏକ ରାଜକୁମାରୀ ଜନ୍ମ ନିଏ ତାହା ଦେଖିବାକୁ ଠିକ୍ ରାଣୀ ପରି । ଶ୍ୟାମ ବାବୁଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ତାଙ୍କ ଝିଅ ରାଣୀ ଏବଂ କୁନି ଝିଅ ସହିତ ଖୁସିରେ  ରହିଲେ । 
ମୁଖ୍ୟ ବିନ୍ଦୁ :-
୧. କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।
୨. ସବୁବେଳେ ପ୍ରତିଜ୍ଞାବଦ୍ଧ ହେବା ଦରକାର ।
୩. ଯଦି ମନ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ ତେବେ ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।  
ପୂଜା ସ୍ୱାଇଁ ( ଲେଖିକା) 
ସୋଲଣ୍ଡି, ଗଞ୍ଜାମ ।
If the contents helpful so share to your friends, Thanking You.

ମିଛୁଆ ତାନ୍ତ୍ରିକ (A Blackmagician)

ମିଛୁଆ ତାନ୍ତ୍ରିକ (A Blackmagician)
ମିଛୁଆ ତାନ୍ତ୍ରିକ (A Blackmagician)
ପଳାସ ପଲି ନାମକ ଏକ ଛୋଟିଆ ସୁନ୍ଦର ଗ୍ରାମ ଟିଏ ଥାଏ । ସେଠି ଜଣେ ବିଧବା ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ଆଉ ତା ପୁଅ ବାସ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରାୟ ଏକ ସହରୁ ଅଧିକ ଘର ଥାଏ । ସେଠି କେହି ମଧ୍ୟ ଲୋକ ଶିକ୍ଷିତ ନଥାନ୍ତି । ସମସ୍ତେ ଗାଉଁଳି କେବଳ ଖାଇବା ଶୋଇବା ଆଉ ନିଜ କାମରେ ନିଜେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିବା ସେମାନଙ୍କ କାମ । ସେଠିକାର ଛୋଟ ଛୁଆ ମଧ୍ୟ ସେମିତିକା। ସେହି ବିଧବା ସ୍ତ୍ରୀ ର ପୁଅର ନାମ ଥିଲା ରାମୁ ସେ ବହୁତ୍ ଚାଲାକ ଥିଲା । ଦିନେ ସେ ଜଣେ ତାନ୍ତ୍ରିକ କୁ ଦେଖିଲା । ସେ ଗୋଟିଏ ଶିଶୁକନ୍ୟା ର ଶରୀରରୁ ଭୂତ ବାହାର କରୁଥିଲା ।ତାନ୍ତ୍ରିକ କୁ ଦେଖି ସବୁ ଲୋକ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରୁଛନ୍ତି ଆଉ ଯିଏ ଯାର ଅସୁବିଧା କଥା ତାନ୍ତ୍ରିକ କୁ କହୁଛନ୍ତି । ଏ ସବୁ ଦେଖି ସେ ତାର ମା ପାଖକୁ ଯାଇ ଏ ସବୁ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲା କି ମା ସେ କଣ ସତରେ ଏମିତି କରନ୍ତି ? ମା କହିଲେ ହଁ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବଡ ତାନ୍ତ୍ରିକ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ମାନନ୍ତି ସେ ସବୁ କିଛି ଜାଣିଦିଅନ୍ତି । ମା କଥା ଶୁଣି ରାମୁ କୁ ନିଦ ଆସିଲା ନାହିଁ , ରାତି ସାରା ସେ ତାନ୍ତ୍ରିକ କଥା ହିଁ ଭାବୁଥାଏ । ଯେ ଜଣେ ଲୋକ ଏତେ ସବୁ କଥା କେମିତି ଜାଣେ ବୋଲି ପୁଣି ପରଦିନ ମଧ ସେ ସେଠାକୁ ଗଲା । ପୁଣି ଲୋକମାନେ ପୂର୍ବ ଦିନ ପରି ଗହଳି ହୋଇ ତାନ୍ତ୍ରିକ ର ମାୟା ଦେଖିବାକୁ ରୁଣ୍ଡ ହୋଇଥାନ୍ତି । ଆଉ ଗୋଟିଏ ପୂଜା ପାଠ ଚାଲିଥାଏ । ଲୋକମାନେ ଖୁସିରେ ଟଙ୍କା, ସୁନା, ଲୁଗାପଟା ସବୁକିଛି ଦିଅନ୍ତି । ସେ ମନରେ ଭାବିଲା କି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମା ଠାରୁ ଟଙ୍କା ଆଣି ମୋ ବିଷୟରେ ଏଇ ତାନ୍ତ୍ରିକ କୁ ପଚାରିବି ଏବଂ ମୋ ବିଷୟରେ କଣ କହୁଛନ୍ତି ଦେଖିବି । ତା ପରଦିନ ତାର ମା ଠାରୁ କିଛି ଟଙ୍କା ନେଇ ସେ ସେହି ତାନ୍ତ୍ରିକ ପାଖକୁ ଯାଏ ।ତାନ୍ତ୍ରିକ ଜଣକ ପଚାରନ୍ତି ତୁମର କଣ ଅସୁବିଧା କୁହ । ରାମୁ କୁହେ ବାବା ତୁମେ ଏସବୁ କିପରି ଜାଣିପାରୁଛ । ମୋତେ ତୁମେ କୁହ ରାମୁର କଥା ଶୁଣି ତାନ୍ତ୍ରିକ କୁହେ କି ତୁ ଏତିକି ଟଙ୍କା ଆଣିଛୁ । ଏତେ ସବୁ କହିବାକୁ ହେଲେ ଅଧିକ ଟଙ୍କା ନେଇ ଆସ । ଏବେ ତୁ ଯା ରାମୁ କୁ ସିନା ସେଦିନ ଛାଡିଦେଲେ କିନ୍ତୁ ତାନ୍ତ୍ରିକ ବହୁତ ବିଚଳିତ ଥିଲା । ରାମୁର ପ୍ରଶ୍ନରେ ସେ କଣ କହିବ ଭାବି ନିରୁତ୍ତର ହୋଇ ତାକୁ ଫେରାଇ ଦେଲା। ରାମୁ ଦ୍ଵିତୀୟ ଦିନ ଟଙ୍କା ନେଇ ଆସି ବସିଲା । ସେଠି ତାନ୍ତ୍ରିକ ବାବା ଙ୍କ ଲୋକ ବସିଥାନ୍ତି। ସେହି ଲୋକମାନେ ରାମୁକୁ ଭିତରକୁ ଯିବାକୁ ମନା କଲେ । ରାମୁ କିନ୍ତୁ ନ ମାନି ଯିବାକୁ କହିଲା କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ରାମୁକୁ ଛାଡିଲେ ନାହିଁ । କହିଲେ କି ସବୁଲୋକ ଗଲାପରେ ତୁ ଯିବୁ କାରଣ ତୁ ପଛରେ ଆସିଛୁ । ସବୁ ଲୋକ ଗଲାପରେ ରାମୁ ଗଲା । ତାନ୍ତ୍ରିକ ବାବାକୁ ପଚାରିଲା ତୁମେ ଏଇ ସବୁ କେମିତି ଜାଣୁଛ ବାବା ? ତାନ୍ତ୍ରିକ ଜଣକ ତାକୁ ମିଛ କଥା କହି ଭୁଲେଇ ଦେଲେ । ଆଉ ଘରକୁ ଯିବାକୁ କହିଲେ ସେ ଘରକୁ ଆସି ଭାବିଲା ଏହି ତାନ୍ତ୍ରିକ ମୋର କଥାକୁ ଅଲଗା ପ୍ରକାର କହି ଘରକୁ ପଠେଇ ଦେଲା । ସେ ଏହି ତାନ୍ତ୍ରିକ ବିଦ୍ୟା କେମିତି ଶିଖିଛି କିଛି କହିଲା ନାହିଁ । ଏହା ଭାବି ସେ ପୁଣି ଗୋଟିଏ ଦିନ ରାତିରେ ଯାଇ ତାନ୍ତ୍ରିକ ଘରେ ବାହାରେ ଥାଇ ଲୁଚି ଦେଖିଲା ଯେ ପ୍ରକୃତରେ ସେ ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ସେ କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର ଜାଣିନି । ରାତିରେ ଅନ୍ୟ ଲୋକ ମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି ମଦ୍ୟ ପାନ କରେ ଏବଂ ଗଞ୍ଜେଇ ଟାଣେ। ସେ ଯାହା ବି କହୁଛି ସବୁ ମିଛ। ସେ ସବୁ ଲୋକଙ୍କୁ ମିଛ କଥା କହି ତାଙ୍କ ଠାରୁ ଟଙ୍କା ସୁନା ଲୁଟିକି ନେଉଛି । ରାମୁ ଭାବିଲା ସେ ତାନ୍ତ୍ରିକ କୁ କିଛି ଉଚିତ୍ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ପଡିବ ଏବଂ ଲୋକଙ୍କୁ ତାର ସତ ବିଷୟରେ ସଚେତନ କରାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ । ସେ ଭାବିଲା ଲୋକଙ୍କୁ କେମିତି ସବୁ ସତ କଥା କହିବ । ସେ ତାର ଦୁଇଜଣ ସାଙ୍ଗକୁ ନେଇ ସେ ତାନ୍ତ୍ରିକର ସବୁ କାମ ଦେଖାଇଲା । ସେମାନେ ରାମୁ ସହିତ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ କହିଲେ । ସେମାନେ ଗୋଟିଏ ଯୋଜନା ବନେଇଲେ । ସମସ୍ତେ ମିଶି ପଥରରେ ସିନ୍ଦୁର ଲଗେଇ ନଦୀ ପାଖରେ ରଖିଦେଲେ । ତାପରେ ସେମାନେ ଗାଁ ରେ ଯାଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ କି ନଦୀ ପାଖରେ ଭଗବାନ ବାହାରିଛନ୍ତି। ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥାକୁ ସତ ଭାବି ପୂଜା କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ।
ଏହି କଥା ତାନ୍ତ୍ରିକ ପାଖକୁ କଥା ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ସେ ନିଜେ ଆସି ଗାଁ ଲୋକକୁ ମିଛ କହିଲା କି ଏଠି କୋଉ ଭଗବାନ ନାହାନ୍ତି ଏସବୁ ମିଛ କଥା । ଏକଥା ଗାଁ ଲୋକମାନେ ରାମୁର ସାଙ୍ଗକୁ ପଚାରିଲେ । ସାଙ୍ଗମାନେ କହିଲେ ତାନ୍ତ୍ରିକ କଥା କୁ ଆପଣ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛ କିନ୍ତୁ ଆମ କଥା ବିଶ୍ୱାସ କରୁ ନାହଁ । ଏମିତି କହି ସମସ୍ତେ ରାମୁ ଏବଂ ରାମୁ ର ସାଙ୍ଗକୁ ଗାଳି ଦେଲେ । ରାମୁ ର ସାଙ୍ଗ ମାନେ ଗ୍ରାମ ମୁଖିଆ କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ। ବହୁତ୍ ଅନୁରୋଧ ପରେ ଗ୍ରାମ ମୁଖିଆ ରାମୁ ଏବଂ ରାମୁ ର ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ କଥା କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିଲେ। ରାତିରେ ସେମାନେ ତାନ୍ତ୍ରିକ ର ଘର ର ସାମ୍ନାରେ ଲୁଚି ବସିଲେ । କିଛି ସମୟ ପରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ମଦୁଆ ଆସି ତାନ୍ତ୍ରିକ କୁଡିଆ ଭିତରକୁ ଗଲେ । ସେଠୀ ସମସ୍ତେ ମଦ୍ୟ ପାନ କରି ଗଞ୍ଜେଇ ଟାଣିବା ସମୟରେ ଗ୍ରାମ ମୁଖିଆ ସେଠୀ ପହଞ୍ଚିଲେ । ଗ୍ରାମ ମୁଖିଆ କୁ ଦେଖି ତାନ୍ତ୍ରିକ ଚମକି ପଡ଼ିଲା ଏବଂ ସେ ମନେ ମନେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲା। ଗ୍ରାମ ମୁଖିଆ ତାନ୍ତ୍ରିକ କୁ କହିଲା ତୋର ଅସଲ ରୂପ ଜଣା ପଡ଼ିଯାଇଛି । ଆଉ ମିଛ କହି ଭଣ୍ଡେଇ ବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ ନାହିଁ । ଗ୍ରାମ ମୁଖିଆ ପୋଲିସ କୁ ଖବର ଦେଲେ। ପୋଲିସ ତାନ୍ତ୍ରିକ ଘରେ ପହଞ୍ଚି ତାକୁ ଗିରଫ କରିଲା ଏବଂ ସତ ମିଛ କହି ଲୋକ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଲୁଟି ଥିବା ଧନ ସମ୍ପତି କୁ ଗାଁ ମୁଖିଆ କୁ ଦେଲେ । ଗ୍ରାମ ମୁଖିଆ ଯାହାର ଯାହାର ଟଙ୍କା ଅଳଙ୍କାର ସବୁ ଫେରେଇ ଦେଲା । ପୋଲିସ ରାମୁ କୁ ତାର ସାହସିକତା ର ପୁରସ୍କାର ଦେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇ କହିଲେ ଯେ ରାମୁ ଭଳି ସମସ୍ତେ ସଚେତନ ହେବା ଦରକାର ଏବଂ ଆମ୍ଭ ମାନଙ୍କୁ କେହି ବୋକା ବନେଇ ପାରିବେ ନାହିଁ ।
ମୁଖ୍ୟ ବିନ୍ଦୁ:-
୧. ମିଛ କହିବାର ଫଳ ସବୁବେଳେ ଖରାପ ହୋଇଥାଏ ।
୨. ମିଛ କହି କାହାଠାରୁ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିବା ଅନୁଚିତ୍ ।
୩. ସବୁବେଳେ ସଚେତନ ରହିବା ସହିତ ଅନ୍ୟକୁ ସଚେତନ କରାଇବା ଉଚିତ୍ ।
ପୂଜା ସ୍ୱାଇଁ (ଲେଖିକା)
ବୁଗୁଡ଼ା, ଗଞ୍ଜାମ।

ଜମିଦାର ବାବୁଙ୍କ ପରିବାର (Zamidars Family)

ଜମିଦାର ବାବୁଙ୍କ ପରିବାର (Zamidars Family)
ଜମିଦାର ବାବୁଙ୍କ ପରିବାର (Zamidars Family)
ସୂର୍ଯ୍ୟ ନଗର ନାମକ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ଗ୍ରାମ ଥିଲା। ସେହି ଗ୍ରାମ ରେ ରବୀନ୍ଦ୍ର ନାମକ ଜଣେ ଜମିଦାର ଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପୁତ୍ର ଥିଲେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ପାଠୁଆ ଥିଲେ । ସହର କୁ ପଠେଇ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ପାଠ ପଢ଼ାଉ ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ବହୁତ ଗର୍ବି ଓ ଅହଂକାରି ଏବଂ ଧନ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ନାମ ରମାବତୀ ଥିଲା । ଦୁଇ ପୁଅ ପାଠ ପଢ଼ା ସାରି ଗ୍ରାମକୁ ଆସିଲେ । ମା ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ କି ଏବେ ଆମ ପାଠ ପଢ଼ା ସରିଗଲା ଏବେ ଆମେ କିଛି ଚାକିରି କରିବୁ । ବାପା, ମା ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଚାକିରୀ ପାଇଁ ପୁଅ ଦୁଇ ଜଣ ବିଦେଶ ଯିବା ପାଇଁ ବାହାରିଲେ । ସେହି ସମୟରେ ରମାଦେବୀ କୁହନ୍ତି ଯଦି କିଛି ଅସୁବିଧା ହୁଏ ଟଙ୍କା ରଖିବ ନହେଲେ ସବୁ ଟଙ୍କା ଘରକୁ ପଠେଇ ଦେଉଥିବ । ତାପରେ ଦୁହେଁ ଭଲ ରୋଜଗାର କରି ଦିନକୁ ଭଲ ଭାବରେ କାଟୁ ଥାନ୍ତି।
ଏଣେ ବୟସ ହେବା ଯୋଗୁ ପୁଅ ଦୁଇଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇବା ପାଇଁ ଜମିଦାର ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ କୁ କୁହନ୍ତି। ଏହା ଶୁଣି ରମାବତୀ କୁହନ୍ତି ” ହଁ ଠିକ୍ ଅଛି କିନ୍ତୁ ଦୁଇ ବୋହୂ କୁ ଏକା ସଙ୍ଗେ ଆଣିବା ଏବଂ ଧନୀ ଘର ରୁ ମଧ୍ୟ ବୋହୂ ଆଣିବା ଆମର ଅଧିକ ଧନ ହେବ । ଯାହା ଫଳରେ ଲୋକମାନେ ଆମ ବିଷୟରେ ଭଲ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବେ ଏବଂ ଆମକୁ ମାନିବେ ଏବଂ ମୋତେ ମାଲିକିଆଣି ବୋଲି କହିବେ । ପୁଅ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବୋହୂ ଖୋଜା ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଦୁଇଟି ବୋହୂ ଧନୀ ଘରେ ଠିକ୍ କରିଲେ । ରମାଦେବୀ ପୁଅ ମାନକୁ ବିବାହ ବିଷୟରେ ଖବର ଦେଲେ। ବଡ଼ପୁଅ ବିବାହ ପାଇଁ ରାଜି ହେଇଗଲା କିନ୍ତୁ ସାନପୁଅ ନାହିଁ କରିଲା । କହିଲା କି ମୁଁ ଏବେ ବିବାହ କରିବି ନାହିଁ, ମା ତାକୁ ପଚାରିଲେ କଣ ପାଇଁ ବିବାହ କରିବୁ ନାହିଁ । ତୁ ନିଜେ ନିଜ ପାଇଁ କମାଇ ସାରିଲୁଣି ଆଉ ତୋର ପଢା ମଧ୍ୟ ସରିଲାଣି କିନ୍ତୁ ସେ ମା ଙ୍କ କଥାରେ ରାଜି ହୁଏ ନାହିଁ । ରମାବତୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ ସାନପୁଅ କୁ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ କୁହନ୍ତି । ଏହା ମଧ୍ୟ କୁହନ୍ତି କି ଏମିତି ଧନୀ ଘର ଝିଅ କୁ ଯଦି ହାତଛଡା କରିଦେବ ଯଦି ଆଉ ମିଳିବ ନାହିଁ । ଆଉ ଆମ୍ଭ ଘରକୁ ଏତେ ସମ୍ପତି ଆସିବ ନାହିଁ । ତେଣୁ ତମେ ତାକୁ ବୁଝାଅ ଏବଂ ଆସିବାକୁ କୁହ ତଥା ବାହାଘର ପାଇଁ କେମିତି ହେଲେ ରାଜି କରାଅ । ସ୍ତ୍ରୀ କଥା ଶୁଣି ରବୀନ୍ଦ୍ର ବାବୁ ସାନପୁଅ କୁ କହିଲେ ଏବଂ ସେ ଘରକୁ ଆସିଲା । ତାକୁ ବୁଝାଇବା କୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ କିନ୍ତୁ ପୁଅର ଏକା ଜିଦ କି ମୁଁ ଏବେ ବାହା ହେବି ନାହିଁ । ରବିନ୍ଦ୍ର ବାବୁ ପଚାରିଲେ କଣ ପାଇଁ ତୁ ବିବାହ ପାଇଁ ମନା କରୁଛୁ । ତୋର କଣ ଅସୁବିଧା ହେଲା । ସେହି ସମୟରେ ପୁଅ କୁହେ ମୁଁ ଆଉ ଜଣକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଛି । ସେ ବହୁତ ଭଲ ଝିଅ ମୁଁ ତାକୁ ବିବାହ କରିବି । ଏହା ଶୁଣି ରମାବତୀ ବହୁତ ରାଗିଯାଇ କୁହେକି ତୁ ଯଦି ଆମ ଇଛା ରେ ବିବାହ ନ କରିବୁ ତେବେ ଏହି ଘରୁ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଚାଲିଯିବୁ । ତୋର ଏହି ଘରେ କୌଣସି ଜିନିଷ ରେ ଅଧିକାର ରହିବ ନାହିଁ । ପୁଅ ନିଜ ମା ର କଥା କୁ ଗ୍ରହଣ କରି କୁହେ ଯେ ମା ତୁମେ ଆଜି ମୋତେ ଘରୁ ବାହାରି ଯିବାକୁ କହୁଛ କିନ୍ତୁ ଦିନେ ତମେ ମୋତେ ହିଁ ସୁନା ପୁଅ କହିବ । ଏତିକି କହି ସାନ ପୁଅ ଘରୁ ବାହାରି ଗଲା ଏବଂ ବାହାରି ଯାଇ ଯୋଉଠି ଚାକିରି କରେ ସେଠୀ ତାର ସ୍ତ୍ରୀ ସାଙ୍ଗରେ ରହିଲା । କିଛି ଦିନ ପରେ ବଡ଼ ପୁଅର ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ବାହାଘର ମଧ୍ୟ ସରିଲା । ବଡ଼ ବୋହୂ ଘରକୁ ଆସେ ସେ ବହୁତ ଧନ ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇ ଆସେ । ଜମିଦାର ବାବୁ ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀ ରମାବତୀ ବହୁତ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି । ବୋହୂ କୁ ମଧ୍ୟ ଭଲ ପାଆନ୍ତି। ସାନ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପସନ୍ଦର ଝିଅକୁ ବିବାହ କରି ଖୁସିରେ ରହିଲା । ସେ ଝିଅ ଧନୀ ଘରର ନୁହଁ କିନ୍ତୁ ସମ୍ପର୍କ, ଶିକ୍ଷା ଓ ସଂମାନ ର ମୂଲ୍ୟ ତାକୁ ବହୁତ ଭଲ ଭାବରେ ଜଣାଥିଲା । ତେଣୁ ଧନ ନଥାଇ ମଧ୍ୟ ଦୁହେଁ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଖୁସିରେ ରହୁଥିଲେ । ବିବାହର ପରଦିନ ଶାଶୁ ମା ” ବୋହୂ କୁ କୁହନ୍ତି ଯେ ମା ଜଲଦି ଉଠ ଆଉ ଶଶୁର ଙ୍କୁ ଚାହା କରିକି ଦିଅ କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ବୋହୂ କୁହେ ମୋର ସକାଳୁ ଉଠିବାର ଅଭ୍ୟାସ ନାହିଁ ତେଣୁ ତୁମେ ନିଜେ ବନେଇ ଦେଇଦିଅ । ଶାଶୁ କିଛି ନ କହି ସେଠୁ ଚାଲିଆସେ । ପୁଣି ଶାଶୁ କୁହେ ମା ରେ ରୋଷେଇ କରିବା ପାଇଁ ଯା, ବୋହୂ କୁହେ ମୋତେ ରୋଷେଇ କରି ଆସେନି ଆପଣ କରିଦିଅନ୍ତୁ । ଏହା ଶୁଣି ଶାଶୁ ଜମିଦାର ବାବୁକୁ କୁହନ୍ତି ଏମିତି କଣ ବୋହୂ ଆଣିଲ ଯେ କିଛି କାମ କରୁନି କେବଳ ସୋଇକି ରହୁଛି । ଯାହା କହିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜେ କର ବୋଲି କହୁଛି । ଜମିଦାର ବାବୁ କୁହନ୍ତି ତୁମେ ତ କହିଲ ଧନୀ ଘରୁ ବୋହୂ ଆଣିବାକୁ ମୁଁ ତ ଧନୀ ଘରୁ ବୋହୂ ଆଣିଲି ଏବେ କିଛି କାମ ନ କରିଲେ ମୁଁ କଣ କରିବି ଯେ ରମାଦେବୀ କୁହନ୍ତି ତୁମେ ତାକୁ କୁହ କାମ ଧାମ କିଛି କରିବା ପାଇଁ । ଜମିଦାର ବାବୁ କୁହନ୍ତି ଠିକ୍ ଅଛି ମୁଁ କହିବି । ବୋହୂ କୁ ଡାକି ଜମିଦାର ବାବୁ କୁହନ୍ତି କି ବୋହୂ ମା, ତମ ମା ଙ୍କୁ ଘର କାମରେ ସାହାଯ୍ୟ କର । ଏହା ଶୁଣି ବୋହୂ କୁହେ କି ମୋ ବାପା ଆପଣଙ୍କୁ ଟଙ୍କା, ସୁନା,ଗହଣା ଜମି ସବୁ ଦେଇଛନ୍ତି ତା ବଦଳରେ କଣ ମୁଁ ତମ ଘରେ ଚାକରାଣୀ ଭାବେ କାମ କରିବି ବୋଲି?? ମୁଁ କିଛି କାମ କରିବି ନାହିଁ । ଯଦି ଖାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି ତେବେ ନିଜେ ରାନ୍ଧି ଖାଇ ନିଅ ମୋତେ ଯଦି କହିବ ମୁଁ ମୋ ବାପା ଘରକୁ ଚାଲିଯିବି। ଏତିକି କଥା ଶୁଣି ଜମିଦାର ବାବୁ ଚୁପ୍ ହୋଇ ଆସିଗଲେ କିନ୍ତୁ ଶାଶୂ ଆଉ ବୋହୂ ର କଳି ଝଗଡା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା। ଏତିକି ଦେଖି ବଡ ପୁଅ ତା ସ୍ତ୍ରୀ କୁ ନେଇ ତା ବାପା ଘରକୁ ଚାଲିଗଲା। ଜମିଦାର ବାବୁ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ର ଲୋଭ ଯୋଗୁଁ ଏ ସବୁ ହୋଇଛି ବୋଲି ମନ ଦୁଃଖ କରୁଥାନ୍ତି । ରମାବତି ମଧ୍ୟ ନିଜେ ଭୁଲ କରିଥିବା କଥା କୁ ମନେ ପକେଇ ମନ ଦୁଃଖ କରିଲେ । ବଡ ପୁଅ ଶଶୁର ଘରେ ପ୍ରାୟ ରହୁଥାଏ। ରମାବତୀ ପୁଅ କୁ କୁହନ୍ତି ବୋହୂ କୁ ନେଇ ଆସେ କିନ୍ତୁ ପୁଅ କୁହେ ସେ ଏଠି ଆସି ରହିବାକୁ ଚାହୁଁନି । ରମାବତୀ ସାନ ପୁଅ କଥା ମନେ ପକେଇଲେ ଏବଂ ତାକୁ ଖବର ଦେଲେ ଯେ ଘରକୁ ଆସିବାକୁ , ପ୍ରଥମେ ସାନ ପୁଅ ମନା କରିଲା କିନ୍ତୁ ବାପା, ମା ଙ୍କ ଖୁସି ପାଇଁ ସେ ଘରକୁ ଆସିଲା । ଘରକୁ ଆସିବା ପର ଠାରୁ ସାନ ବୋହୁ ଘର କାମରେ ଲାଗିପଡିଲା। ଶାଶୁ ମା ଙ୍କୁ କିଛି କାମ କରିବାକୁ ଦେଉ ନଥିଲା। ସକାଳୁ ଉଠି ନିତ୍ୟ କର୍ମ ସାରି ବାପା ଙ୍କୁ ଚା ପିଇବାକୁ ଦେଇ ରୋଷେଇ କାମରେ ଲାଗିଯାଏ। ସାନ ବୋହୁ ର ସେବା ରେ ଜମିଦାର ବାବୁ ବହୁତ୍ ଖୁସି ଥିଲେ । ଦିନେ ସାନ ପୁଅ କୁ କହିଲେ ଆମେ ଧନ ସମ୍ପତି ଲାଳସା ରେ ବୋହୂ ଆଣିଲୁ କିନ୍ତୁ ସେ ହେଉଛି ଉଦଣ୍ଡି, ଶିଷ୍ଟାଚାର ଏବଂ ବ୍ୟବହାର ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ତୁ ଆମ ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିବାହ କରି ଆମ ଘର ପାଇଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଟିଏ ଆଣିଛୁ । ଏହା କହି ବାପା ସାନ ପୁଅ କୁ ଗ୍ରହଣ କରି କହିଲେ ଆମେ ରାଗରେ ତୋତେ ଯାହା କହିଚୁ ସେଗୁଡ଼ାକ ଭୁଲି ଯା, ଏତିକି କହି ଜମିଦାର ବାବୁ ସାନ ପୁଅ କୁ କୋଳେଇ ନେଲେ। ସାନ ବୋହୁ କୁ ମଧ୍ୟ ଶାଶୂ କୋଳେଇ ନେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ । ଏତିକିବେଳେ ବଡ ବୋହୂ ଏବଂ ବୋହୂ ସାଙ୍ଗରେ ତାଙ୍କ ବାପା ମା ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଜମିଦାର ବାବୁ ଙ୍କୁ କ୍ଷମା ମାଗି କହିଲେ , ଜମିଦାର ବାବୁ ଆମ ଝିଅ ବହୁତ୍ ଗେହ୍ଲାରେ ବଢ଼ିଛି ତାକୁ କେବେ ରୋଷେଇ କରିବା ଏବଂ ଅନ୍ୟ କାମ ପାଇଁ କେବେ କହିନୁ ତାହା ମଧ୍ୟ ଆମର ଭୁଲ କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ଶିଖି ଆସିଛି ବାକି ତାକୁ ଆପଣ କ୍ଷମା କରି ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ଆମେ ବହୁତ୍ ଖୁସି ହେବୁ। ଗାଁ ରେ ଲୋକମାନେ ମୋତେ ବହୁତ୍ କଥା କହିଲେ ଏବଂ ମୋର ନାମ ଖରାପ ହେଉଛି । ଆମେ ତାକୁ ବୁଝେଇ ଦେଇଛୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ସବୁ କାମ କରିବ ଏବଂ ସବୁ କଥା ଶୁଣିବ । ପୁଅ ଏବଂ ବୋହୂ ଦୁହେଁ ବାପା ମାଁ ଙ୍କୁ କ୍ଷମା ମାଗିଲେ । ପରେ ଦୁଇ ପୁଅ ବୋହୂ ଏବଂ ଜମିଦାର ବାବୁ ଙ୍କ ତତ୍ତ୍ଵାବଧାନରେ ପରିବାର ଖୁସିରେ ଚାଲିଲା।  

ଏଥିରୁ କଣ ଶିଖିଲ ?
୧. ଅତି ଲୋଭ ହାନିକାରକ ।
୨. ନିଜ ଠୁ ବଡ ଅବା ଗୁରୁଜନ ଙ୍କୁ ଖରାପ କଥା କହିବା ଅନୁଚିତ୍ ।
୩. ନିଜ ଠାରୁ ଛୋଟ ମାନଙ୍କ ଭୁଲ କୁ କ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ୍ ।
 

Puja Swain (Writer)
Buguda, Ganjam.  

ସଚ୍ଚୋଟ ପଣ

ସଚ୍ଚୋଟ ପଣ
ସଚ୍ଚୋଟ ପଣ 
ହରିଶରଣ ପୁରା ନାମକ ଗୋଟିଏ ଗ୍ରାମ ଥିଲେ । ସେହି ଗ୍ରାମରେ ଗୋଟିଏ ଚକୁଳିଆ ପଣ୍ଡା ରହୁଥିଲା । ଗରିବ ଯୋଗୁ ଦିନସାରା ଗାଁ ଗଳିରେ ବୁଲି ବୁଲି ମାଗି ଯାହା ମିଳୁଥିଲା ସେଥିରେ ସେ ପେଟ ପୋଷୁଥିଲା । ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟା ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲା । ଦିନେ ଦୁଇ ଝିଅ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ କାଠ ଆଣିବାକୁ ଯାଇଥାନ୍ତି । ଜଙ୍ଗଲରେ କାଠ ହାଣୁଥିବା ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ ଗଛ ଦେଖିଲେ । ଦୁଇଭଉଣୀ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ ଦେଖି ସେଠି ଅଟକି ଗଲେ ଏବଂ ଫୁଲର ସୁନ୍ଦରତାରେ ଏତେ ପାଗଳ ହୋଇଗଲେ ଯେ ସେହି ଗଛର ଫୁଲକୁ ତୋଳିବା ପାଇଁ ଗଲେ । ସେହି ଫୁଲକୁ ତୋଳିବା କୁ ଯାଇ ଥିବା କନ୍ୟା ଟି ଫୁଲକୁ ଧରୁ ଧରୁ ସେ ପଥର ରେ ପରିଣତ ହେଇଗଲା ।ଏହା ଦେଖି ଅନ୍ୟ କନ୍ୟା ଜଣକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଗଲା ଏବଂ କଣ କରିବ ଭାବି ପାରିଲେ ନାହିଁ । ଆଉ ସେଠି ବସି ବହୁତ କାନ୍ଦିଲା । ସେହି ସମୟରେ ଜଣେ ସାଧୁ ଜଙ୍ଗଲ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାଉଥିଲେ। କନ୍ୟା ଜଣଙ୍କର କାନ୍ଦ ଶୁଣି ସେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ । କଣ ହୋଇଛି ବୋଲି କନ୍ୟା ଜଣକୁ ପଚାରିଲେ? ଏହା ଶୁଣି କନ୍ୟାଟି କହିଲା ମୋ ଭଉଣୀ ଆଉ ମୁଁ ବଣ କୁ କାଠ ନିମନ୍ତେ ଆସିଥିଲୁ କିନ୍ତୁ ଏପରି ସୁନ୍ଦର ଫୁଲକୁ ଦେଖି ଅଟକି ଗଲୁ । ଫୁଲକୁ ତୋଳିବାକୁ ଯିବା ସମୟରେ ଫୁଲକୁ ଧରୁ ଧରୁ ତାର ଏମିତି ଅବସ୍ଥା ହେଲା। ଏବେ ମୁଁ କଣ କରିବି ଆଉ ଘରେ ମା ଚାହିଁକି ବସିଥିବେ ? ମା ବହୁତ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଥିବେ ଆଉ ଏପଟେ ଭଉଣୀର ଏପରି ଅବସ୍ଥା । ଏହା ଦେଖି ସାଧୁ ଜଣକ ନିଜ ମନ୍ତ୍ର ବଳରେ ଜାଣିପାରି କନ୍ୟା ଜଣକୁ ସେହି ଫୁଲ ଗଛର ପୁରୁଣା ରହସ୍ୟ କହିଲେ । ସେହି ଗଛ ହେଉଛି ଗୋଟିଏ ବିରାଟ ବଡ଼ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ର ରାଜା ସେ ଅଭିଶାପ ପାଇଁ ଏମିତି ଗଛରେ ପରିଣତ ହୋଇଛନ୍ତି । ଏହା ଶୁଣି କନ୍ୟା କୁହନ୍ତି କାହିଁକି ଅଭିଶାପ ପାଇଛନ୍ତି । ସାଧୁ କହିଲେ ସେ ଦିନ ଶିକାର ପାଈଁ ବନକୁ ଆସିଥାନ୍ତି ସେହି ସମୟରେ ସେ ତାଙ୍କର ଶିକାର ଯୋଗୁ ଗୋଟିଏ ହରିଣ ଛୁଆ ର ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲା । ସେହି ହରିଣ କୁ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ପାଳନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଘାସ ଖାଇବାକୁ ଜଙ୍ଗଲ କୁ ଛାଡ଼ି ଥିଲା କିନ୍ତୁ ରାଜାଙ୍କ ଶିକାର ରେ ସେ ମରିଗଲା । ସେହି ସମୟରେ ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ଜଣକ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲେ କାରଣ ତାଙ୍କର ଆଉ କେହି ନଥିଲା । ସେ ହରିଣ ଛୁଆକୁ ନିଜ ଛୁଆ ପରି ପାଳନ କରୁଥିଲେ । ତେଣୁ ସେ ମରିବା ର କଷ୍ଟ ସହି ପାରିଲେ ନାହିଁ । ରାଗିଯାଇ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅଭିଶାପ ଦେଇଥିଲେ କି ତୁମେ ଗୋଟିଏ ଫୁଲଗଛ ହେଇ ରହିବ । ଏଠି ତୁମକୁ ଯିଏ ବି ଛୁଇଁବ ସେ ପଥର ହେଇଯିବ । ଏହାପରେ ରାଜା ସେବେ ଠାରୁ ସେମିତି ହିଁ ଗଛ ହେଇ ରହିଯାଇଛନ୍ତି । ରାଜା ନିଜର ପୁରୁଣା ରୂପ କୁ କେମିତି ଆସିବେ କନ୍ୟା ଜଣକ ସାଧୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ । ସାଧୁ ଜଣକ କହିଲେ ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ଜଣକ ସେହି ପାହାଡ ଉପରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି ତୁମେ ଯାଇ ପଚାରି ଆସ । ଏହା ଶୁଣି କନ୍ୟା ଜଣକ ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ଉପରକୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠି ଯାଇ ସବୁ କଥା କହିଲେ ସ୍ତ୍ରୀ ଜଣଙ୍କ କହିଲେ। ତମ ଭଉଣୀ ଯଦି ସେଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ ତାହା ହେଲେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ପଡିବ । ଆଉ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନ କୁ ମୋତେ ଦେବାକୁ ପଡିବ। ତେବେ ଯାଇ ମୁଁ ତୁମ ଭଉଣୀ କୁ ସେଠାରୁ ମୁକ୍ତ କରିବି । ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ହେବାର ମାସ ମଧ୍ୟରେ ମୋତେ ଦେବେ । ଯଦି ଦେବେ ନାହିଁ ତେବେ ତମ ଭଉଣୀ ସହିତ ତାର ସ୍ବାମୀ ର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିବ। ଏହା ଶୁଣି ସେ କିଛି ନ ବୁଝି ଆଉ କିଛି ନ ଭାବି ହଁ କରିଦେଲା । ସ୍ତ୍ରୀ ଜଣକ ନିଜ ଅଭିଶାପ କୁ ଫେରାଇ ନେଲେ ଏବଂ କନ୍ୟା ଜଣକ ମୁକ୍ତ ହେବା ସହ ରାଜା ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ କନ୍ୟା ଜଣକୁ ଦେଖି ପସନ୍ଦ କଲେ ଆଉ ବିବାହ ମଧ୍ୟ କଲେ ଏବଂ ଅଭିଶାପ ରୁ ମୁକ୍ତି ହେବା ପରେ ଭଉଣୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଜଣଙ୍କ ରଖିଥିବା ସର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ କହିଲା କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ଦାନ ପାଇଁ ରାଜା ସେ ସର୍ତ୍ତ କୁ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି ନିଜ ରାଜ ଦରବାର କୁ ଆସିଲେ । ଏପଟେ ବାପା ଙ୍କୁ ରାଜ ଦରବାର ରେ ମୁଖ୍ୟ ବକ୍ତା ରୂପରେ ପଦସ୍ଥ କରିଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଭଉଣୀ କୁ ସେ ରାଜ୍ୟର ମନ୍ତ୍ରୀ ଙ୍କୁ ବିବାହ କରେଇଲ । ଦୁଇ ବର୍ଷ ପରେ ରାଣୀ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ରାଜକୁମାର କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ମନ୍ତ୍ରୀ ଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ପୁରୁଣା ସର୍ତ୍ତ କୁ ଅନୁସାରେ ନିଜ ଭଉଣୀ କୁ କହିଲେ। ମାସକ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ରାଣୀ ଦୁହେଁ ରାଜକୁମାର କୁ ଦାନ କରିବାକୁ ପାହାଡ ଉପରେ ରହୁଥିବା ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ପାଖକୁ ଗଲେ କିନ୍ତୁ ରାଜା ଏବଂ ରାଣୀ ର ସଚ୍ଚୋଟ ଏବଂ ଦାନ କରିବାର ମହତ୍ତ୍ୱ କୁ ଦେଖି ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ଜଣକ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ସେହି ପିଲାକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ ଦେଇ ଆଶ୍ରିବାଦ ଦେଲେ । ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରାଜକୁମାର କୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ ଏବଂ ରାଜା ସ୍ତ୍ରୀ କୁ ନିଜ ରାଜ ଉଆସ କୁ ନେଇଗଲେ ଏବଂ ନିଜ ମା ପରି ସେବା କରିଲେ । ନିଜର ସଚ୍ଚୋଟ ପଣିଆ ଯୋଗୁ ସାରା ରାଜ୍ୟରେ ରାଜା ଙ୍କର ଜୟ ଜୟ କାର ହେଲା ।
ଏଥିରୁ କଣ ଶିଖିଲ?
୧. ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟର ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍ ।
୨. ସଚ୍ଚୋଟ ପଣ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ୍।
୩. ସୁନ୍ଦର ଜିନିଷ ଉପରେ ଲୋଭ କରିବା ଅନୁଚିତ୍ ।
ଲେଖିକା. ପୂଜା ସ୍ୱାଇଁ
ବୁଗୁଡ଼ା, ଗଞ୍ଜାମ।  

ନାଗମଣି


ନାଗମଣି snake diamond
ନାଗମଣି


ଗୋଟିଏ ଦେଶରେ ରାଜା ଥିଲେ ସେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ କୁ ବହୁତ ସୁରକ୍ଷା ଦେଉଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରଜା ମାନେ ମଧ୍ୟ ରାଜା ଙ୍କ ଉପରେ ବହୁତ ଖୁସିଥିଲେ ରାଜାଙ୍କ ର ଏକ ମାତ୍ର ପୁତ୍ର ଥିଲା । ସେ ମଧ୍ୟ ଚାହୁଁଥିଲେ ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ପ୍ରଜା ମାନଙ୍କର ସେବା କରୁ । ରାଜକୁମାର ପାଈଁ ଉଚିତ ଶିକ୍ଷା ର ନିହାତି ଦରକାର । ସେ ନିଜ ପୁତ୍ରର ଶିକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଗୁରୁ ଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠେଇବା ପାଇଁ ଭାବିଲେ ଏବଂ ଏହି କଥାକୁ ମନ୍ତ୍ରୀ ଙ୍କୁ କହିଲେ । ମନ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ କହିଲେ ଠିକ୍ ଅଛି । ମହାରାଜା ରାଜକୁମାର ଙ୍କ ସହ ମୋ ପୁତ୍ର କୁ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ପାଈଁ ପଠେଇଦେବି । ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଡାକି ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଆଶ୍ରମକୁ ନେବାପାଇଁ ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ନିତ୍ୟ ବ୍ୟବହାର୍ଯ୍ୟ ଜିନିଷ ସବୁ ସାଜ କରି ରଖାଗଲା । ଦୁଇଘୋଡା ସହ ସାମଗ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଧରି ବାହାରିଲେ ଯିବାପାଇଁ । ଯିବା ସମୟରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇ ରାତ୍ର ଆସିଲା ସେ ଯିବା ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ବିରାଟ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ପଡିଲା ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦୁଇଜଣ ବିଶ୍ରାମ ନେବାକୁ ଭାବିଲେ କିନ୍ତୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଶୟନ ନିମନ୍ତେ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇପାରିନଥିଲା । ଶେଷରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଗୋଟିଏ ଗଛର ତଳେ ଶୟନ କରିଲେ ଏବଂ ଘୋଡା ଦୁଇଟି କୁ ଗଛର ଚେର ରେ ବାନ୍ଧି ଦେଲେ । ମଧ୍ୟ ରାତ୍ର ରେ ଗୋଟିଏ ସାପ ଆସିଲା । ବହୁତ୍ ବଡ ସାପ ଏବଂ ମଣି ସଦୃଶ୍ୟ ତା ମଥାରେ ଚମକୁ ଥାଏ । ଏତିକିବେଳେ ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ ଉଠିଗଲା ଏବଂ ସେ ଦେଖିଲା ରାଜକୁମାର ଶୋଇଛନ୍ତି । ସେ ଜାଣିଛି ଯେ ରାଜକୁମାର ଥରେ ଶୋଇଲେ ଶୀଘ୍ର ନିଦ ଭାଙ୍ଗେ ନାହିଁ । ସେ ଦେଖିଲେ ସେହି ସାପ ରାଜକୁମାର କୁ ଚୋଟ ମାରିବାକୁ ଆସିଲା । ଏତିକିବେଳେ ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ ସାପ କୁ ଆଦେଶ ଦେଲା । ତମେ ବିନା କାରଣରେ ଆମର କ୍ଷତି କରିପାରିବ ନାହିଁ । ସାପ କହିଲା ଏ ଜଙ୍ଗଲ ହେଉଛି ଆମ ଭ୍ରମଣ ସ୍ଥଳୀ ଏଠି ସାପ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ଆସିପାରିବ ନାହିଁ । ସେଥିପାଇଁ ତୁମ୍ଭ ମାନଙ୍କୁ ଆଜି ମୃତ୍ୟୁ ମୁଖକୁ ଯିବାକୁ ହେବ । ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ କହିଲା ଏ ହେଉଛି ଆମ ରାଜ୍ୟର ରାଜକୁମାର । ଏ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟ ଆମ ରାଜାଙ୍କର । ରାଜକୁମାର କୁ କିଛି କ୍ଷତି କରିବା ପୂର୍ବରୁ ତୁମକୁ ପ୍ରଥମେ ମୋ ତଲବାର୍ ର ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ ର କଥା କୁ ସାପ ଖାତିର ନ କରି ଆଗକୁ ମାଡ଼ି ଆସିଲା ପରେ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା ଶେଷରେ ସାପ କୁ ହାରିବାକୁ ପଡ଼ିଲା । ଏବଂ ସାପ ର ଅହଙ୍କାର ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ ସାପକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ସାପ ଭୁଲ ମାଗିଲା ଏବଂ ନିଜ ଜୀବନ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ତାର ଅସଲ ରୂପକୁ ଆସି ଗୋଟିଏ ନାଗ କନ୍ୟାରେ ପରିଣତ ହେଲା। ନାଗକନ୍ୟା କୁ ଦେଖି ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ ପସନ୍ଦ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ନାଗକନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ ର ସାହସୀ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ସେ ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ ଉପରେ ମୋହ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ବିବାହ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲା । ସେହି କନ୍ୟା ଜଣକ ତାକୁ ନାଗ ବଂଶ ବିଷୟରେ କହିଲେ ଏବଂ ତାକୁ ଜଙ୍ଗଲ ମଝିରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ପଦ୍ମ ପୋଖରୀ ର ଭିତରକୁ ନେଇଗଲେ ସେଠି ବହୁତ ସୁନ୍ଦରୀ ନାଗ କନ୍ୟା ମାନେ ଥିଲେ । ନାଗବଂଶ ର ସଦସ୍ୟ ମାନେ ଏହି ପୁଅ ଦେଖି ପସନ୍ଦ କରିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ଏହି ପୁଅକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ନାଗରାଜ ଦରବାର ରେ ଉପସ୍ଥିତ କରିଲେ । ନାଗରାଜ ନା କୁ ପଚାରିଲେ ଏହି ପୁଅ କୁ ଆମ ସାମ୍ରାଜ୍ୟକୁ କାହିଁକି ଆଣିଛୁ । ନାଗକନ୍ୟା ହେଉଛି ରାଜା ଙ୍କ ଝିଅ । ନାଗକନ୍ୟା କୁହେ ମା, ଆମେ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଛୁ ଏବଂ ବାହା ହେବାକୁ ଚାହୁଁଚୁ । ନାଗରାଜ ସେହି ପୁଅ କୁ ମଧ୍ୟ ପଚାରିଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ କହିଲା ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଝିଅ କୁ ପ୍ରେମ କରେ ତାକୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଚାହେଁ । ଏହା ଶୁଣି ମା କହିଲେ ଯଦି ଏଇ ତୁମକୁ ବିବାହ କରିବ ତେବେ ସେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ଯିବନି ଆମ ନାଗ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ରେ ହିଁ ରହିବ ତୁମ ସହ । ଏହା ଶୁଣି ମନ୍ତ୍ରୀ ଙ୍କ ପୁଅ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଇଗଲେ । କାରଣ ସେ ଜଣେ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ ନିମନ୍ତେ ଆସି ଏଠି ରହିଗଲେ । ଯଦି ରାଜା ଜାଣିବେ ତେବେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ପଦ ଚାଲିଯିବ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ଆଗରେ ମଧ୍ୟ ଛୋଟ ହେଇଯିବେ ଭାବି ଚିନ୍ତାରେ ରହିଲା। ନାଗରାଜ ଙ୍କ ଆଦେଶାନୁଶାର ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ନାଗକନ୍ୟା ମାନେ ବିବାହ ପ୍ରସ୍ତୁତି ରେ ଲାଗି ପଡ଼ିଲେ। ବିବାହ ମଧ୍ୟ ସରିଲା । ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ ଚିନ୍ତାରେ ରହିବା ଦେଖି ନାଗକନ୍ୟା ଚିନ୍ତାର କାରଣ ପଚାରିଲା । ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ ସ୍ତ୍ରୀ ନାଗକନ୍ୟା କୁ ସବୁକଥା କହିଲେ। ସ୍ତ୍ରୀ ସବୁ କଥା ବୁଝି କିଛି ଯୋଜନା ଭାବି ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ କୁ କହିଲା। ନାଗକନ୍ୟା ଚିନ୍ତାର କାରଣ ତାଙ୍କ ନାଗରଜ କୁ ଜଣାଇଲେ। ନାଗରାଜ ନିଜ କନ୍ୟା ର ଉତ୍ତମ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସେଠୁ ଆସିବାର ଉପାୟ ମଧ କହିଲେ।ପାଖରେ ଥିବା ନାଗମଣି ମଧ୍ୟ ଦେଲେ । ଆଉ କହିଲା କି ତୁମେ ତୁମ ସାଙ୍ଗରେ ୟାକୁ ନେବ ଆଉ ତୁମ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଯିବ । ଏହା ଶୁଣି ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ କୁହେ ଯଦି ମୋତେ ପୁଣି ଖୋଜି ନାଗରାଜ ପଛେ ପଛେ ଆସିଯିବେ ତେବେ? ଏହା ଶୁଣି ନାଗକନ୍ୟା ଜଣକ କୁହନ୍ତି । ଆମ ମଥାରେ ଥିବା ମଣି କେବଳ ଆମ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ସନ୍ତକ । କିନ୍ତୁ ଏ ହେଉଛି ରାଜା ଙ୍କ ନାଗ ମଣି ପୁରା ଅସଲି । ଆମ ସୁରକ୍ଷିତ ପାଇଁ ଏହି ମଣି କୁ ଆମକୁ ଦେଲେ ।ରାଜା ଯାହାକୁ ଏହି ମଣି ଦେଉଥିଲେ ସେ କେବଳ ଏହି ମଣି ସାହାଯ୍ୟରେ ନାଗ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ରୁ ବାହାରକୁ ଆସି ପାରୁ ଥିଲେ । ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ମଣି ଆମକୁ ଦେଇ ଦେଲେ। ଏହି ମଣି ବିନା ଏହି ସ୍ଥାନରୁ କେହି ମଧ୍ୟ ବାହାରକୁ ଯାଇପାରିବେ ନାହିଁ କି ତୁମକୁ ଖୋଜି ପାରିବେ ନାହିଁ ।ଏହା ଶୁଣି ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲା ଆଉ ସେ ନାଗ କନ୍ୟାକୁ ବି ସାଙ୍ଗରେ ନେବା ପାଇଁ କହିଲା । ଦୁହେଁ ମିଶି ପୁଣି ସେହି ପଦ୍ମ ପୋଖରୀ ବାହାରକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁ ଖୋଜିଲେ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବି ସେହି ଦିନ ଠାରୁ ବହୁତ ଖୋଜୁଥାନ୍ତି । ମନ୍ତ୍ରୀ ଙ୍କ ପୁଅ ନିଜ ସାଥି ଆଉ ଘୋଡାକୁ ନ ପାଇ ବହୁତ ଚିନ୍ତିତ ହେଇଗଲେ । ରାଜକୁମାର ଗୋଟିଏ ଝରଣା ପାଖରେ ଗୋଟାଏ ପଥର ଉପରେ ବସି ଭାବୁଥାନ୍ତି । ସେହି ସମୟରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ ନାଗକନ୍ୟା ଆସି ଭେଟିଲେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ କୁ ରାଜକୁମାର କୁଣ୍ଢେଇ ପକେଇ କହିଲେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ତମେ କୁଆଡେ ଯାଇଥିଲ । ସେହି ସମୟରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ ସବୁକଥା କୁ ବୁଝେଇ କୁହେ । ରାଜ କୁମାର ସବୁ ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଗଲେ ଏବେ ଆଉ କଣ କରିବା ସେହି ସମୟରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ କୁହନ୍ତି କି ମୁଁ ସବୁକଥା ନାଗକନ୍ୟା କୁ ବୁଝେଇ ଦେଇଛି ସେ ମଧ୍ୟ ବୁଝିଯାଇଛନ୍ତି ଆଉ ମୋତେ ସୁରକ୍ଷିତ ରେ ତୁମ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚାଇ ଦେଇଛନ୍ତି । ତାହା ଶୁଣି ରାଜ କୁମାର ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ ଆଉ ତାଙ୍କୁ ରାଜ ମହଲକୁ ନେଇଗଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ସବୁକଥା କହିଲେ । ରାଜା ମଧ୍ୟ ନାଗକନ୍ୟା ଉପରେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଇ ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ କୁ ନାଗକନ୍ୟା ସହ ପୁଣି ବିବାହ କରେଇଲେ । ପୁଣି ନାଗକନ୍ୟା ମଣି କୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇ ଦେଲେ । ପ୍ରଜା ମାନଙ୍କର ସେବା କରିବା ଲାଗି ଆଉ ସେହି ମଣି କୁ କେବଳ ଥରେ ହିଁ ଆପଣ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବ ବୋଲି ନାଗକନ୍ୟା ରାଜାକୁ କହିଲେ । ଏହି ମଣି କୁ ଆପଣ ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ ନାହିଁ । ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସେବାରେ ସେହିଦିନଠାରୁ ରାଜା ମଣି କୁ ବହୁତ ଦାଇତ୍ଵ ରେ ରଖିଥାନ୍ତି ।

ଏମିତି ବହୁତ୍ ବର୍ଷ ପରେ ଥରେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ରେ ବର୍ଷା ନ ହେବା ଫଳରେ ସାରା ରାଜ୍ୟ ରେ ମରୁଡି ପଡ଼ିଗଲା। ବହୁତ୍ ଖରା ଯୋଗୁ ସବୁ ଫସଲ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା । ପାଣି ଟୋପେ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟରେ ହାହାକାର ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହା ଦେଖି ରାଜା ବହୁତ ଚିନ୍ତିତ ଥିଲେ । ହଠାତ୍ ରାଜା ଙ୍କ ମନ ପଡ଼ିଲା ଯେ ମୁ ସେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି କୁ ସାହାଯ୍ୟ ମାଗିବି ଏବଂ ରାଜା ସେହି ମଣି କୁ ସାହାଯ୍ୟ ମାଗିବା ପରେ ମଣି ର ଚମତ୍କାର ରେ ପୁରା ରାଜ୍ୟରେ ବର୍ଷା ହେଲା । ବର୍ଷା ପରେ ମଣି ର ଚମକ କମ୍ ପଡ଼ିଗଲା କିନ୍ତୁ ମଣି ଦ୍ଵାରା ରାଜ୍ୟର ଉପକାର ହୋଇଛି ବୋଲି ରାଜା ସେ ମଣି କୁ ପୂର୍ବ ଭଳି ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଦାୟିତ୍ୱରେ ରଖିଲେ । ଲୋକେ ପୂର୍ବ ଭଳି ଚାଷ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ନିଜ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଲେ । ରାଜା ମଧ୍ୟ ନିଜ ପ୍ରଜା ମାନଙ୍କ ଖୁସି ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଶାସନ କରୁଥିଲେ ।


ଏଥିରୁ କଣ ଶିଖିଲ ?

୧. କେବେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟକୁ ଅହଙ୍କାର ଦେଖାଇବା ଅନୁଚିତ୍ ।

୨. ମୂଲ୍ୟବାନ ଜିନିଷ କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ।

୩. ସର୍ବଦା ଅନ୍ୟ ର ଭଲ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ।


ଲେଖିକା. ପୂଜା ସ୍ୱାଇଁ

ବୁଗୁଡ଼ା, ଗଞ୍ଜାମ.  

ରାଧୂଆ ବାରିକ (Radhua Barber)

 
ରାଧୂଆ ବାରିକ (Radhua Barber)
ରାଧୂଆ ବାରିକ (Radhua Barber)
ଆଜକୁ ବହୁତ୍ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଭାରତରେ ଜଣେ ସୁନ୍ଦର ରାଜା ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦରତା ର ଚର୍ଚ୍ଚା ରେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ମହାରାଜ ସୁନ୍ଦରରାଜ ବୋଲି କହୁଥିଲେ। ସେ ନିଜ ବେଶ ଭୂଷା ପାଇଁ ବହୁତ୍ ଯତ୍ନବାନ ଥିଲେ । ଯେମିତି କପଡା ପିନ୍ଧିବା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି କେଶ ସଜ୍ଜା ଏବଂ ମହଲ ଚାରିପାଖେ ସୁନ୍ଦର ବଗିଚା ରେ ନିଜ ସମୟ ବିତାଉ ଥିଲେ । ସେ ସବୁ ରାଜାଙ୍କ ଠାରୁ ଅଲଗା ଥିଲେ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ଅଲଗା ଅଲଗା ସଜବାଜ ରେ ରାଜାଙ୍କ ବେଶ ଭୂଷା ବଦଳି ନୂତନ ରୂପ ନେଉଥିଲା । ରାଣୀ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ବେସଭୂଷା ପ୍ରତି ବହୁତ୍ ଧ୍ୟାନ ଦେଉଥିଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ସଜବାଜ ଚାଲିଚଳନ ପାଇଁ ସେ ବହୁତ୍ ଖୁସି ଥିଲେ। ଦିନେ ରାଣୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ ରାଜ ବାରିକ କିଛି ଦିନ ପୁର୍ବରୁ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିସାରିଲାଣି । ତା ବଦଳରେ ଆପଣଙ୍କୁ ରାଜ ଦରବାର ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ବାରିକ ଚୟନ କରିବାକୁ ହେବ । ରାଣୀ ଙ୍କ କହିବା କଥା ଯେ ଆପଣ ପ୍ରତି ଦିନ କେଶ ସଜ୍ଜା କରୁଛନ୍ତି। ଆମ ରାଜ୍ୟରେ ବହୁତ ବାରିକ ଅଛନ୍ତି ସେଥି ମଧ୍ୟରେ କିଛି ବାରିକ ମାନଙ୍କ ଦକ୍ଷତା ପରୀକ୍ଷା ଆୟୋଜନ କରି ଉତ୍ତମ ବାରିକ କୁ ଚୟନ କରନ୍ତୁ। ରାଣୀ ଙ୍କ ନିଷ୍ପତି ଅନୁଯାୟୀ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦୂତ ମାନେ ରାଜ୍ୟ ସାରା ବୁଲି ଡେଙ୍ଗୁରା ପିଟି ଆସିଲେ ଯେ ରାଜ ଦରବାର ପାଇଁ ବାରିକ ଚୟନ କରାଯିବ । ରାଜ ବାରିକ ପାଇଁ ଇଛୁକ ବାରିକ ରାଜମହଲରେ ନିଜ ଦକ୍ଷତା ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ ଯୋଗ ଦିଅନ୍ତୁ । ଉତ୍ତମ ବାରିକ ଚୟନ ପରେ ତାଙ୍କୁ ରାଜ ମହଲରେ ରହିବାକୁ ହେବ ଏବଂ ରାଜା ଙ୍କ ତରଫରୁ ମୋତି ମାଣିକ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯିବ । ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ କିଛି ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ନଦୀ ରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ । ସେଥି ମଧ୍ୟରୁ ବାରିକ ମାନଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଥା ବାର୍ତ୍ତା ଚାଲିଲା ଯେ ମୋ ସ୍ବାମୀ ବହୁତ୍ ଭଲ କେଶ କାଟନ୍ତି ସେ ଏଇ ଥର ରାଜ ବାରିକ ଭାବେ ନିଶ୍ଚୟ ଚୟନ ହେବେ। ଏମିତି ବହୁତ୍ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକେ ପରସ୍ପର କଥା ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ । ପାଖରେ ରାଧୁଆ ବାରିକ ର ସ୍ତ୍ରୀ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଚୁପ୍ ରହି ଘରକୁ ଆସି ନିଜ ସ୍ବାମୀ କୁ କହିଲା । ଆରେ ତମେ ଶୁଣିଛ ରାଜ ବାରିକ ର ଆୟୋଜନ ହେଉଛି ତମେ ଭାଗ ନେଇ ରାଜ ବାରିକ ଭାବେ ଯଦି ନିୟୋଜିତ ହୁଅ ତେବେ ଆମର ଟଙ୍କା ପଇସା ଅଭାବ ହୋଇ ନଥାନ୍ତା। ବାରିକ କହିଲା ମୋତେ କଇଁଚି ଧରି ଆସେନି ଆଉ ମୁଁ କଣ ରାଜାଙ୍କ କେଶ ସଜ୍ଜା ପାଇଁ କେଶ କାଟିବି !! ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲା ଥରେ ଚେଷ୍ଟା କର । ସେଠିକି ଯାଅ ସବୁ ସିଖିଯିବ । ତମେ ଏହି ସମାରୋହ ରେ ଭାଗ ନିଅ । ଯଦି ହେଲା ତେବେ ଆମର ଭାଗ୍ୟ ଖୋଲିଯିବ। ଏତିକି କହି ସ୍ବାମୀ ଯିବା ପାଇଁ ରାଜି ହେଇଗଲା କିନ୍ତୁ ମନରେ ବହୁତ୍ ଡର ଥାଏ । ସେଦିନ ସବୁ ବାରିକ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ରାଜା କିଛି ନିର୍ଦ୍ଦେଶାବଳୀ ଘୋଷଣା କଲେ ଯେ ନିଜ ନିଜ ଦକ୍ଷତା ଦେଖାଇବେ କିନ୍ତୁ ଜଣକ ପରେ ଜଣେ ଆସି ନିଜ କେଶ କାଟିବା ଶୈଳୀ ଦେଖାଇବେ । ସବୁ ବାରିକ ନିଜ ଦକ୍ଷତା ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ନୂଆ ନୂଆ ଶୈଳୀ ରେ କେଶ କାଟିବା ଶିଖି ଆସିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ରାଧୂଆ ମନରେ ଡର ଥାଏ । କାଳେ ସେ ଧରା ପଡ଼ିଯିବ । ସେ ତ କେବଳ ଧନ ଲୋଭରେ ଆସିଛି । ରାଜା ଦରବାର ରେ କେବଳ ୧୦ ଜଣ ବାରିକ ପହଞ୍ଚି ଥିଲେ । ରାଜା ଆଦେଶ ଦେଲେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ବାରିକ ଆସି ଏଠି କେଶ କାଟିବା ପରୀକ୍ଷା ନିଆଯିବ । ତାପରେ ସମସ୍ତ ବାରିକ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ପର ଦିନ ଠାରୁ ପ୍ରତିଦିନ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ବାରିକ ଆସୁଥାନ୍ତି ନିଜ କାଟିବାର ଷ୍ଟାଇଲ ଦେଖାଇ ଯାଉଥିଲେ । ପ୍ରଥମ ଦିନ ରାଜା ନିଜ ଦୁତ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ଦ୍ଵିତୀୟ ଦିନ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଦୂତ କୁ ପଠାଇଲେ । ଏମିତି ସବୁଦିନ କେଶ କାଟିବା ବାରିକ ସାଙ୍ଗରେ ରାଧୂଆ କଥା ହେଉଥାଏ । ସମସ୍ତେ କେଶ କରିବାର ଷ୍ଟାଇଲ କହୁଥାନ୍ତି । ଏମିତି ସମସ୍ତ ବାରିକ କୁ ବାରମ୍ବାର ପଚାରୁ ଥାଏ । ସମସ୍ତ ବାରିକ ମାନେ ଭାବୁଥାନ୍ତି ଏହି ରାଧୂଆ କୁ କିଛି ଆସୁନି । ସେଥିପାଇଁ ସେ ଏମିତି ପଚାରୁଛି । ସମସ୍ତ ବାରିକ ଙ୍କ ପରୀକ୍ଷା ସରିବା ପରେ ରାଧୂଆ ର ପାଳି ଆସିଲା ମାତ୍ର ସେ ଡରୁଥିଲା । ରାତିରେ ସ୍ତ୍ରୀ ସାଙ୍ଗରେ ବସି କଥା ହେଲା କହିଲା  କାଲି ମୋର ପାଳି କଣ କାଟିବି କେମିତି କାଟିବି କିଛି ଜାଣି ପାରୁନି । ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲା ସମସ୍ତ ବାରିକ ମାନେ କେମିତି କାଟୁଛନ୍ତି ତମେ ଜାଣିଲ। ଏବେ ତମେ କିଛି ନୂଆ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର । ପର ଦିନ ରାଧୂଆ ରାଜ ଦରବାର ରେ ପହଞ୍ଚିଲା । ସେଦିନ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁ ପଠାଇଲେ। କହିଲେ ବାକି ସବୁଦିନ ଦୂତ ମାନଙ୍କୁ ପଠା ଯାଉଥିଲା ଆଜି ହେଉଛି ଶେଷ ଦିନ ଏବଂ  ଏ ହେଉଛି ଆମ ରାଜ୍ୟର ରାଜ କୁମାର । ଭଲ ଭାବରେ କେଶ କାଟିବ, ଯଦି ଖରାପ କାଟିବ ତେବେ ତୁମର ଶିର ଚ୍ଛେଦନ କରାଯିବ। ରାଧୂଆ ବହୁତ୍ ଡରିଗଲା, ହାତର କଇଁଛି ଥରୁଥାଏ । ମନେ ମନେ ଭାବୁଥାଏ ଏଣୁ” ମାରିଲେ ଗୋ ହତ୍ୟା ତେଣୁ ମାରିଲେ ବ୍ରହ୍ମ ହତ୍ୟା ” ଆଜି ଯାହା ହେଉଛି ହେଉ ଯେମିତି ହେଲେ କାଟିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ରାଧୂଆ କେଶ କାଟିବା ଆରମ୍ଭ କରିଲା ଶେଷରେ ରାଜା ଆସି ଦେଖିଲେ ଯେ ବାକି ଦିନ ଠାରୁ ରାଧୂଆ ଭଲ କେଶ କାଟିଛି। ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ ପଚାରିଲେ ଏହି କେଶ ସଜ୍ଜା ତମେ କୋଉଠୁ ଶିଖିଲ । ରାଧୂଆ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲା। ଏମିତି ବହୁତ୍ କେଶ କାଟିଛି କିନ୍ତୁ କିଛି ନୂଆ କରିବା କୁ ଯାଇ ଆଜି ମୁଁ ମୋ କାମରେ ସଫଳ ହୋଇଛି । ରାଜା ରାଧୂଆ କୁ ବାରିକ ଭାବେ ରାଜ ଦରବାର ରେ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ । ମୋତି ମାଣିକ ସହ ତାକୁ ସୁନ୍ଦର ଘର ସହିତ କିଛି ଜମି ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରିଲେ । ନିଜକୁ ଧନ୍ୟ ମନେ କରି ରାଜ ବାରିକ ପଦରେ ନାମିତ ହେଲା । ମନେ ମନେ ଭାବୁଥାଏ ପ୍ରତିଦିନ ଯାହା ଦେଖୁଥିଲି ତାହା ମୋର ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ପାଠ ଥିଲା ଏବଂ ସେହି ପାଠ ପଢା ଠାରୁ ଅଧିକା କରିବା ଲୋକ ହିଁ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତି ବୋଲି ଆଜି ଜାଣିଲି । ତା ପର ଠାରୁ ରାଧୂଆ ବାରିକ ରାଜ ଦରବାର ର ଜଣେ ସଦସ୍ୟ ହୋଇ ରହିଲା।
 
ଏଥିରୁ କଣ ଶିଖିଲ ?
୧. ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ମାର୍ଗ ଦର୍ଶନ ନିହାତି ଦରକାର ।
୨. କେବେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ହାରିବା ମନେ କରିବା ଅନୁଚିତ୍ ।
୩. ଯଦି କାହାଠାରୁ କିଛି ନୂଆ ଶିଖିଲ ତେବେ ତାହା ଠାରୁ ଅଧିକା କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର।
 
ଲେଖିକା. ପୁଜା ସ୍ୱାଇଁ
ବୁଗୁଡ଼ା, ଗଞ୍ଜାମ.
 

ପରିଶ୍ରମ ର ଫଳ ମିଠା

ପରିଶ୍ରମ ର ଫଳ ମିଠା
ପରିଶ୍ରମ ର ଫଳ ମିଠା
 
ରାମପୁର ଗ୍ରାମରେ ଗୋଟିଏ ଗରିବ ଓ ନିରିହ ପରିବାର ବାସ କରୁଥିଲେ । ସେହି ପରିବାରରେ ସ୍ଵାମୀ, ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ ବାସ କରୁଥିଲେ । ବଡ଼ ପୁଅ ନୀଳମଣି ଓ ସାନ ପୁଅ କୁଳମଣି ଥିଲା । ନୀଳମଣି ବହୁତ ପରିଶ୍ରମୀ ଥିଲା । ଦିନ ସାରା ପରିଶ୍ରମ କରେ କିନ୍ତୁ ସେ କେବେ ବି ଥକି ନଥାଏ କିନ୍ତୁ କୁଳମଣି ବହୁତ ଅଳସୁଆ ଥିଲା ଖରାପ ଲୋକ ସହିତ ମିଶି ମଦ ପିଇ ବୁଲେ । ମା ଯାହା ରୋଷେଇ କରନ୍ତି ଖାଇଦେଇ ସୋଇପଡେ଼ । କୌଣସି କାମ ଧନ୍ଦା କରେ ନାହିଁ, ମା କହିଲେ ମଧ୍ୟ ମା ଙ୍କ କଥା ଶୁଣେ ନାହିଁ । ନୀଳମଣି କିନ୍ତୁ ସକାଳୁ ଉଠି କାମ ଅଭିମୁଖେ ଯାଏ ପୁଣି ଖାଇବାକୁ ଆସେ ଖାଇସାରି ପୁଣି ଚାଲିଯାଏ ।ଦିନେ ବାପା ନୀଳମଣି କୁ କହିଲେ ତୁ ତ ସବୁଦିନ କାମ ଅଭିମୁଖେ ଯାଉଛୁ କିନ୍ତୁ ତୋ ଭାଇ କିଛି କରୁନାହିଁ ତା ପାଇଁ କିଛି କାମ ଦେଖି ଦେ ଏବଂ ତାକୁ କୋଉ କାମରେ ଲଗାଇ ଦେ। ତୁ ତ ଜାଣିଛୁ ମୁଁ ଏହି ବୟସରେ ଆଉ କିଛି କରିପାରିବି ନାହିଁ । ତୁ ଯାହା ଘରକୁ ଆଣିଥାଉ ସେତକ ଆମେ ଚାରି ଜଣ ଖାଉଛୁ । ଆଉ ମୋର ଦେହ ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ନାହିଁ ଯାହା ବଳକା ଟଙ୍କା ଔଷଧ ରେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଇଯାଉଛି । ନୀଳମଣି ତା ସାନଭାଇ କୁ ବୁଝେଇବାକୁ ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କରିଲା କିନ୍ତୁ ସେ ଜମା ବୁଝିଲା ନାହିଁ। ଗାଁ ଲୋକ ସାଙ୍ଗରେ ମଦ ପିଇ ମାରପିଟ କରେ । ଗାଁ ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ତାକୁ କେହି ପସନ୍ଦ କରୁନଥିଲେ । ସେ ସେମିତି ହିଁ ଅଳସୁଆ ହୋଇ ଶୋଇ ରହୁଥାଏ ଏବଂ ନୀଳମଣି ହିଁ ରୋଜଗାର କରି ଘର ଚଳାଏ । ବାପା ସାନପୁଅ ପାଇଁ ବହୁତ ଚିନ୍ତାର ରୁହନ୍ତି । ସେଇ ଚିନ୍ତାରେ ଦିନେ ବାପା ଆରପାରିକୁ ଚାଲିଗଲେ । କିନ୍ତୁ କୁଳମଣି ଯେମିତି କି ସେମିତି ହିଁ ରହିଲା । ମା ଦୁଇ ପୁଅର ବାହାଘର ପାଇଁ ଯୋଜନା କରିଲେ ତା ସହିତ ସାନ ପୁଅ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବାହାଘର ଠିକ୍ କରାଗଲା । କୁଳମଣି ଭଲ ମଣିଷ ହୋଇ ପାରେ ଭାବି ତାକୁ ବାହାଘର କରାଗଲା । ବାହାଘର ପରେ ମଧ୍ୟ କୁଳମଣି ସେମିତି ଅଳସୁଆ ହେଇ ରହିଲା । ନୀଳମଣି ର ସ୍ତ୍ରୀ କୁଳମଣି ର ସ୍ତ୍ରୀ କୁ କହିଲେ ତୁମ ଅଳସୁଆ ସ୍ବାମୀ କୁ କୁହ କିଛି କାମ ଧନ୍ଦା କରିବେ । ଆଉ କେତେ ଦିନ ବସି ଖାଇ ନଦୀ ବାଲି ସାରିବେ। ଭାଇ ଯାହା ରୋଜଗାର କରି ନେଇ ଆସୁଛନ୍ତି ସେତକ ଖାଇ ସେ ଶୋଇପଡୁଛନ୍ତି । ଏମିତି ଶୁଣି କୁଳମଣି ସ୍ତ୍ରୀ କୁ ଭଲ ଲାଗିଲାନି । ସେ କୁଳମଣି କୁ ଯାଇ କହିଲା ତୁମେ ଯଦି କିଛି କାମ କରିବନି ତେବେ ଆମ ପରିବାର କେମିତି ଚଳିବ । ଏହା ଶୁଣି କୁଳମଣି ତାର ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଝଗଡା ଏବଂ ମାରପିଟ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲା । ତାକୁ ତା ବାପ ଘରକୁ ପଠେଇଲା । କିଛି ମାସ ପରେ ହଠାତ୍ ମା ର ଦେହ ଖରାପ ହେଲା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଡାକ୍ତର ଖାନା ରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଗଲା। ଡାକ୍ତର ବାବୁ କହିଲେ କିଛି ଦିନ ଭିତରେ ଟଙ୍କା ଯୋଗାଡ କରନ୍ତୁ । ଯଦି ଅଧିକା ଦିନ ହୁଏ ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ମା ଙ୍କ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଯାଇପାରେ । ଏହା ଭାବି ନୀଳମଣି ଘରେ ଥିବା ସବୁ ଟଙ୍କା ସୁନା ଗହଣା ବନ୍ଧକ ରଖି ଟଙ୍କା ଆଣିଲା। କିନ୍ତୁ ସେତକ ଟଙ୍କା ମଧ୍ୟ କମ୍ ପଡ଼ିଲା। ନୀଳମଣି ସାନ ଭାଇ କୁଳମଣି କୁ କହିଲା କିଛି ଟଙ୍କା ଯୋଗାଡ କର। ମୋ ପାଖରେ ଯେତେ ଟଙ୍କା ଥିଲା ସବୁ ସରିଗଲା । କୁଳମଣି ମା କୁ ବହୁତ୍ ଭଲ ପାଉଥାଏ କାରଣ କୁଳମଣି ଯାହା ଭୁଲ କରେ ମା ସବୁବେଳେ ସେ ଭୁଲ କୁ କ୍ଷମା କରିଦେଉଥିଲେ। କୁଳମଣି ନିଜ ପାଖରେ ତଥା ସ୍ତ୍ରୀ ର ସୁନା ଗହଣା ସବୁ ବନ୍ଧକ ରଖି ଟଙ୍କା ଆଣି ମଦ ପିଇ ସାରିଦେଇଛି । ଏବେ କୁଳମଣି ମୁଣ୍ଡରେ ଚଡକ ପଡ଼ିଲା। ସେ ମନେ ମନେ ବହୁତ୍ ଦୁଃଖୀ ହେଲା । ଗାଁ ଲୋକ ମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଟଙ୍କା ମାଗିବାରୁ ଲୋକ ମାନେ କେହି ଟଙ୍କା ଟିଏ ଦେଲେ ନାହିଁ ଓଲଟା ଗାଳି ଗୁଲଜ କଲେ । କୁଳମଣି କାମ ଖୋଜୁଥିଲା ଦେଖିଲା ଗୋଟିଏ ଜାଗାରେ ଗାଡି ରେ ସାମାନ ଲୋଡ କରା ଯିବାର ଥିଲା କିନ୍ତୁ ସେଠୀ କେହି ମୂଲିଆ ନଥିଲେ। ସେଠୀ କୁଳମଣି ମାଲିକ କୁ କହିଲା, ଆଜ୍ଞା ମୁଁ ଏହି କାମ କରିପାରିବି କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଟଙ୍କା ଦରକାର କାରଣ ମୋ ମା ମେଡିକାଲ ରେ ଭର୍ତ୍ତି ଅଛନ୍ତି । ମାଲିକ କୁଳମଣି କୁ କହିଲେ ପ୍ରଥମେ କାମ କରି ଦେଖାଅ ତାପରେ ମୁଁ କିଛି ନିଷ୍ପତି ନେବି । ମାଲିକ ଦୟାଳୁ ଥିଲେ । କୁଳମଣି ର କାମରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ମଜୁରୀ ସହିତ ତାର ମା ର ମେଡିକାଲ୍ ଖର୍ଚ୍ଚ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ । ସେହି ଟଙ୍କା ରେ ମା ସୁସ୍ଥ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। କୁଳମଣି ମାଲିକ ପାଖରେ କାମ କରି ବାକି ଟଙ୍କା କୁ ଧିରେ ଧୀରେ ଜମା କରି ସବୁ ସୁଝି ଦେଲା। କୁଳମଣି କାମ ରୋଜଗାର କରିବାର ଦେଖି ମା ବହୁତ୍ ଖୁସି ହେଲେ । କୁଳମଣି ମା କୁ କହିଲା ମା ଆଉ ଅଳସୁଆ ହେବି ନାହିଁ ଏବଂ ଆଜିଠୁ ତମ ସାନ ପୁଅ ତମର ଭଲ ପୁଅ ହୋଇ ଦେଖେଇବ। ତା ପରଠାରୁ ଦୁଇ ଭାଇ କାମ କରି ଯାହା ପଇସା ଆଣନ୍ତି ସବୁ ପଇସା ମା କୁ ଦେଇ ଦିଅନ୍ତି। ଦିନେ କୁଳମଣି କୁ ନୀଳମଣି କହିଲା ସ୍ତ୍ରୀ କୁ ନେଇ ଆସେ । ସେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ୍ ଦିନ ହେଲା ଘରକୁ ଗଲେଣି। କୁଳମଣି ସ୍ତ୍ରୀ ପାଖକୁ ଯାଇ ସବୁ କଥା କହିଲା ଏବଂ କ୍ଷମା ମାଗି ଘରକୁ ଆଣିଲା । ପରେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ରହିଲେ । ପରେ ବହୁତ୍ ରୋଜଗାର କରି ଘର,ଗାଡି କିଣିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ମିଶି ଖୁସିରେ ରହିଲେ ।
ଏଥିରୁ କଣ ଶିଖିଲ??
୧. ଅଳସୁଆ ହେବା ଅନୁଚିତ୍ ।
୨. ମାରପିଟ କରିବା ଅନୁଚିତ୍ ।
୩. ଭଲ ମଣିଷ ହେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଦରକାର ।
 
ଲେଖିକା. ପୂଜା ସ୍ୱାଇଁ
ବୁଗୁଡ଼ା,ଗଞ୍ଜାମ। 
 

ଅତି ଲୋଭ ହାନିକାରକ

ଅତି ଲୋଭ ହାନିକାରକ
ଅତି ଲୋଭ ହାନିକାରକ
ଗୋଟିଏ ନଦୀ ତଟରେ ଗୋଟିଏ କେଉଟ ଓ ତା ସ୍ତ୍ରୀ ରହୁଥିଲେ । ସେ କେଉଟ ଜଣକ ପ୍ରତିଦିନ ନଦୀରେ ମାଛ ଧରେ ଓ ମାଛ କୁ ବଜାରରେ ବିକ୍ରି କରେ ସେହି ଟଙ୍କାରେ ସ୍ବାମୀ, ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁଇଜଣ ଖାଇପିଇ ଖୁସିରେ ରହୁଥିଲେ । ସବୁଦିନ ପରି ଦିନେ ସେ ମାଛ ଧରିବାକୁ ନଦୀକୁ ଗଲା । ସେଠାରେ ଗୋଟେ ବହୁତ ବଡ଼ ମାଛ ଧରିଲା ଏବଂ ସେହି ମାଛକୁ ସେ ବିକ୍ରି ନ କରି ନିଜ ଘରକୁ ନେଇ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଦେଇ କହିଲା କି ଆଜି ଏହି ମାଛକୁ ରାନ୍ଧି ଦେ ଆମେ ମିଶି ଖାଇବା ।ଏହା ଶୁଣି ସ୍ତ୍ରୀ ମାଛ କୁ କାଟିବା ବେଳେ ସେହି ମାଛ ପେଟରୁ ଗୋଟିଏ ସୁନା ଖଣ୍ଡ ମିଳିଲା ସେ ସେହି ସୁନା ର ଚମକ୍ ବହୁତ୍ ଥିଲା । ସ୍ତ୍ରୀ ନିଜ ସ୍ବାମୀ କୁ ଦେଇ କହିଲା କି ଆଜି ଯେଉ ମାଛ ଆଣିଥିଲ ସେଥିରୁ ସୁନା ଖଣ୍ଡ ଟି ବାହାରିଲା । ଏହା ଦେଖି କେଉଟ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ କୁ କହିଲା ଠିକ୍ ଅଛି ୟାକୁ ମୁଁ ବିକ୍ରି କରି ଟଙ୍କା ନେଇ ଆସୁଛି । ଆଉ ମୋତେ ମାଛ ଧରି ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବନି ସେହି ଟଙ୍କା ରେ ଆମେ ବହୁତ ଦିନ ଖୁସିରେ ଚାଲିଯିବ । ସ୍ୱାମୀର କଥା ଶୁଣି ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଇ କହିଲା କି ତମେ ଶୀଘ୍ର ବିକ୍ରି କରି ଟଙ୍କା ନେଇ ଆସ । କେଉଟ ଜଣକ ବାହାରି ଗଲା ବଜାରକୁ ଯିବା ବାଟରେ ସେ ପୁଣି ଭାବିଲା ଯେ ଏହାର ତ ଠିକ୍ ମୂଲ୍ୟ ମୁଁ ଜାଣି ନାହିଁ ୟାକୁ କିଏ ମଧ୍ୟ ରଖି କମ୍ ମୂଲ୍ୟ ମୋତେ ଦେଇ ଠକି ଦେବ ୟାକୁ ନେଇ ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି ଓ ରାଜା ହିଁ ଏହାର ଠିକ୍ ମୂଲ୍ୟ ମୋତେ ଦେବେ ଏହା କହି ସେ ରାଜା ଙ୍କ ଦରବାର କୁ ଗଲା ଏବଂ ସେଠି ସେ ରାଜାକୁ ଦେଖା କରିବା ପାଇଁ ଦ୍ୱାରପାଳ ଙ୍କୁ କହିଲା କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରପାଳ ତାଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ଯିବାକୁ ମନା କରିଲେ ଆଉ ସେଠାରୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ ସେ ମନ ଦୁଃଖରେ ଘରକୁ ଫେରିଲା ଏବଂ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସବୁ କଥା କହିଲା । ସ୍ତ୍ରୀ କିନ୍ତୁ ବୁଝେଇକି କହିଲା ଠିକ୍ ଅଛି ତୁମେ ଆଉ ମୁଁ ଦୁହେଁ ମିଶି ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖାକରିବାକୁ ଦରବାରକୁ ଯିବା । ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖାକରି ସବୁ କଥା କହିବା । ପର ଦିନ ପୁଣି ଦୁହେଁ ମିଶି ରାଜା ଙ୍କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ଗଲେ ପୁଣି ଦ୍ୱାରପାଳ ମନା କରିଲା କିନ୍ତୁ ସେଠି କେଉଟ ର ସ୍ତ୍ରୀ ଜଣକ କହିଲା କି ଆମେ କିଛି ମୂଲ୍ୟବାନ ଜିନିଷ ପାଇଛୁ ତାକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ଆସିଛୁ । ଏହା ଶୁଣି ଦ୍ୱାରପାଳ କୁହେ କି କେଉଁ ଜିନିଷ ପ୍ରଥମେ ମୋତେ ଦେଖାଅ ତା ପରେ ଯାଇ ତୁମେ ରାଜା ପାଖକୁ ଯାଇପାରିବ । ଦ୍ୱାରପାଳ କଥା ଶୁଣି ସ୍ତ୍ରୀ ଜଣକ ସୁନା ଖଣ୍ଡ କୁ ଦେଖେଇଲେ ସେଇ ସୁନା କୁ ଦେଖି ଦ୍ୱାରପାଳ ର ଲୋଭ ବଢ଼ିଗଲା । ସେ କହିଲା କି ଏହି ସୁନା ଟିକୁ ତୁମେ ମାନେ ମୋତେ ଦିଅ ମୁଁ ରାଜା ଙ୍କୁ ଦେବୀ ଆଉ ରାଜା କଣ କହିବେ ଆସି ତୁମ ମାନଙ୍କୁ କହିବି ଏହା ଶୁଣି ଦୁଇଜଣ ସେହି ସୁନା କୁ ଦ୍ୱାରପାଳ କୁ ଦେଲେ ।ଦ୍ୱାରପାଳ ସୁନା ନେଇ ରାଜ ମହଲ ଭିତରକୁ ଗଲା କେଉଟ ଆଉ ତା ସ୍ତ୍ରୀ ସେହି ଦ୍ୱାର ରେ ଠିଆ ହେଇଥାନ୍ତି । ଦ୍ୱାରପାଳ ଆସି କିଛି କପଡ଼ା ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଏ । କେଉଟ ଜଣଙ୍କ କୁହେ କି ସେହି ସୁନା ର ମୂଲ୍ୟ କଣ ଏହି କପଡ଼ା ? ଏହା ଶୁଣି ଦ୍ୱାରପାଳ ପାଟି କରି କୁହେ ଆରେ ରାଜା ଦେଇଛନ୍ତି । ଏଇ କପଡା କୁ ନେଇ ଯା , ରାଜା ଯଦି ଜାଣିବେ ତମ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ବହୁତ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ । ସ୍ବାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁହେଁ ଡରରେ ସେଠୁ ଘରକୁ ଫେରି ଗଲେ । ଦ୍ଵାରପାଳ ସେ ସୁନା କୁ ରାଜା କୁ ନ ଦେଇ ନିଜ ପାଖରେ ରଖି ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ବଣିଆ ପାଖକୁ ଗଲା। ବଣିଆ କୁ କହିଲା ମୁଁ ଏହା କୁ ଜଙ୍ଗଲ ରାସ୍ତାରେ ପାଇଥିଲି। ଏହି ସୁନା ର ଦାମ କଣ ହେବ ମୋତେ ଦିଅ। ସେ ସୁନା ଖଣ୍ଡ ବଦଳରେ ବଣିଆ ଦ୍ଵାରପାଳ କୁ ଦଶ ହଜାର ଟଙ୍କା ଦେଲା। ଦ୍ଵାରପାଳ ସେ ଟଙ୍କା ନେଇ ଖୁସିରେ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲା । ବଣିଆ ଭାବିଲା ମୁଁ ଯଦି ରାଜା କୁ ଦେବୀ ସେ ଏହି ସୁନା ବଦଳରେ ମୋତେ ବହୁତ୍ ଅର୍ଥ ଦେବେ । ସେ ରାଜା କୁ ଆଣି ଦେଲା ଏବଂ କହିଲା ମୁଁ ଏହି ସୁନା ଖଣ୍ଡ କୁ ମାଟି ତଳୁ ପାଇଛି । ଏହି ରାଜ୍ୟର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜମି ଏବଂ ମାଟି ଆକାଶ ସବୁ ଆପଣଙ୍କର ସେଥିପାଇଁ ଏହି ସୁନା ଖଣ୍ଡ ଆପଣଙ୍କର। ରାଜା ସୁନା ଖଣ୍ଡ କୁ ନେଇ ବଣିଆ କୁ ଗୋଟିଏ ଜମି ସହିତ ସେ ସୁନା ଖଣ୍ଡ ରୁ ଅଧିକ ଅଳଙ୍କାର ମୋତି ମାଣିକ ବଣିଆ କୁ ଦେଲେ । ରାଜା ଙ୍କ ପ୍ରତି କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ମନ୍ଦିର ର ଇଷ୍ଟ ଦେବୀ ମାତା କୁ ପଚାରି ସବୁ କାମ କରନ୍ତି। ସେ ସୁନା ଖଣ୍ଡ କୁ ଦେବୀ ମାତା ଙ୍କ ହାତରେ ରଖି କହିଲେ ଆପଣଙ୍କ ଭଣ୍ଡାର ଘରେ ଏହି ସୁନା ଖଣ୍ଡ କୁ ରଖିବାକୁ ଯାଉଛି !! କିନ୍ତୁ ଏହା କଣ ଦେବୀ ମାତା ଙ୍କ ହାତରୁ ସେ ସୁନା ଖଣ୍ଡ ଖସିଗଲା। ରାଜା କିଛି ବୁଝି ନ ପାରି ରାତିରେ ଶୟନ ଅବସ୍ଥାରେ ସ୍ଵପ୍ନ ରେ ଦେବୀ ମାତା ଆସି ରାଜା କୁ କହିଲେ ଏହି ସୁନା ର ଅସଲ ମାଲିକ ଆଉ ଜଣେ ପ୍ରଥମେ ତାକୁ ଖୋଜି ବାହାର କର ଏବଂ ତାକୁ ପ୍ରକୃତ ମୂଲ୍ୟ ଦିଅ ତାପରେ ଏହି ସୁନା ଖଣ୍ଡକୁ ତୋର ଭଣ୍ଡାର ଘରେ ରଖିବୁ। ସକାଳ ହେଉ ହେଉ ରାଜା ବୈଠକ ଡକେଇ ବଣିଆ କୁ ଡାକି କହିଲେ ସତ କୁହ ତମେ ଏହି ସୁନା ଖଣ୍ଡ କୁ କୋଉଠୁ ଆଣିଛ ?? ନହେଲେ ତମକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଆ ଯିବ । ବଣିଆ ସବୁ ସତ ସତ କହିଲା। ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ଵାରପାଳ ମୋତେ ଏହି ସୁନା ଖଣ୍ଡ କୁ ଆଣି ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହା ବଦଳରେ ଦଶ ହଜାର ଟଙ୍କା ମଧ୍ୟ ଦେଇଛି। ଦ୍ଵାରପାଳ କୁ ଡାକି ପଚାରି ବୁଝିଲା ପରେ ଜଣା ପଡିଲା ଯେ ଏହି ସୁନା ଖଣ୍ଡ ଟି କେଉଟ ବଣିଆ କୁ ଦେଇଛି । ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଦୂତ କୁ ପଠେଇ କେଉଟ କୁ ଡକା ଗଲା। କେଉଟ ରାଜ ଦରବାର ରେ ପହଞ୍ଚିଲା ସବୁ ସତ କହିଲା। ସେଠୀ କେଉଟ କହିଲା କି ମହାରାଜ ମୁଁ ମାଛ ଧରିବା ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ମାଛ ପାଇଲି ସେ ମାଛ ପେଟରୁ ଏହି ସୁନା ଖଣ୍ଡକୁ ପାଇଛି । କେଉଟ ର କଥା ଶୁଣି ସେ ଖୁସି ହୋଇ ବଣିଆ କୁ ଦେଇଥିବା ସବୁ ମୋତି ମାଣିକ ଏବଂ ଜମି କେଉଟ କୁ ଦେଇ ଦେଲେ ଏବଂ କେଉଟ ପାଇଁ ନଦୀ କୂଳରେ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ଘର ବନେଇ ଦେଲେ। ଏପଟେ ବଣିଆ ଏବଂ ଦ୍ଵାରପାଳ କୁ ୧୦ ବର୍ଷ ପାଇଁ ବନ୍ଦୀ କରି କାରାଗାର କୁ ପଠାଗଲା । ପରେ ରାଜା ସେ ସୁନା କୁ ନିଜ ଭଣ୍ଡାର ଘରେ ରଖିଲେ ।
 
ଏଥିରୁ କଣ ଶିଖିଲ??
୧. ଅଧିକ ଲୋଭ କରିବା ଅନୁଚିତ୍।
୨. କେବେ କାହାକୁ ମିଛ କହି ଠକିବା ଅନୁଚିତ୍ ।
୩. କିଛି କାମ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ନିଜ ଗୁରୁଜନ ଠାରୁ ଉପଦେଶ ନେବା ଦରକାର ।
 
Miss. Puja Swain(Story Writer)
Buguda,Ganjam.