ସେ ଏକ ଅବୁଝା କବିତା
ରହସ୍ୟ ମୟୀ ଧାରା
କେବେ ହୁଏ ଶାନ୍ତ ନଦୀ
କେବେ ସାଜେ ନିଆଁ ପରା…!!
ଓଠରେ ତାର ହସର ଫୁଲ,
ହେଲେ ହୃଦୟେ ଲୁହର ସାଗର,
ନିଜେ ଜଳି ସେ ଆଲୋକ ଦିଏ,
ସାଜି ସେହ୍ନ ର ଏକ ଜାଗର….!!
କିଏ କହେ ସେ ଅବଳା?
ସେ ପରା ଶକ୍ତି ର ଏକ ଆଧାର,
ସୃଷ୍ଟିର ସେ ଆଦି ବିନ୍ଦୁ,
ସେ ହିଁ ସଂସାର ର ସାର…..!!
ବାପାଙ୍କର ସେ ଗର୍ଵ ଅଟେ,
ପୁଣି ସେ ଘରର ଲକ୍ଷ୍ମୀ,
ସହିବାରେ ସେ ଧରିତ୍ରୀ ପରି,
ତେଜରେ ସେ ଯେମିତି ରଶ୍ମୀ….!!
ପର ଘରକୁ ଆପଣା କରି,
ସେ ବାଣ୍ଟେ ମମତା ର ଛାୟା,
ବୁଝି ହୁଏନା ସହଜରେ ତାର,
ଏ ବିଚିତ୍ର ମାୟା…!!
ବେଡି ଛିଣ୍ଡାଇ ଉଡ଼ିବା
ସ୍ବପ୍ନ ତାର,
କିନ୍ତୁ ଆକାଶ ଛୁଇଁବା ପାଇଁ
ବାଧା ସାଜନ୍ତି ଆପଣାର….
ସରିତା ସ୍ବାଇଁ
ଶଙ୍କୁରୁ, ଗଞ୍ଜାମ ।
