Category Archives: Narendra

ଶେଷ ବିସର୍ଜନ (୩)

ଦ୍ଵିତୀୟ ପୃଷ୍ଠା କୁ କ୍ଲିକ୍ କରି ପଢ଼ନ୍ତୁ



ହେଲେ ମୁଁ ସିନା ବୁଝି ଯିବି ହେଲେ ଏ ମା ର ମନ କୁ କିଏ ବୁଝେଇବ ଯିଏ ତାକୁ ଦଶ ମାସ ଦଶ ଦିନ ଗର୍ଭରେ ରଖି ନାନା ଦିଅ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ପାଇଥିଲା । ମୁଁ ଆଉ ସାଙ୍ଗ ମାନେ ପୁଣି ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲୁ । କେତେ ସାଙ୍ଗ ଖୋଜି ଖୋଜି କିଲୋମିଟର ରୁ ଅଧିକ ପାଣି ରେ ପାଣିରେ ଆଗକୁ ଗଲେ ହେଲେ ମଧ୍ଯ କିଛି ଖବର ପାଇଲେ ନାହିଁ । ମୁଁ ଏବଂ ଆମ ଗ୍ରୁପ୍ ର ଆଉ ୪ ଜଣ ସାଙ୍ଗ ସେହି ନଦୀ କୂଳରେ ବସି ରହିଲୁ। ସେଠି ରାଘବ ର ବାପା ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଖେ ବସି ରହିଲେ ଯେମିତି ରାଘବ ର ଫେରନ୍ତା ବାଟ କୁ ଅନେଇ ବସିଥିଲୁ। ମନରେ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ଯେ ସେ ତ ଆଉ ନାହିଁ ଆଉ ଯଦି ଥାଆନ୍ତା ତେବେ ମୋତେ ଆସି କୁଣ୍ଢେଇ କୁହନ୍ତା ଆରେ ମୋର କିଛି ହେବନି ବୋଲି କିନ୍ତୁ ମୋର ତାହା ସ୍ବପ୍ନ ଥିଲା।

ରାତି ୧୨ ଟା ରୁ ସକାଳ ୬ ଟା କେମିତି ବାଜିଗଲା ସମୟ ଜଣା ପଡିଲା ନାହିଁ। ଅଗ୍ନିଶମ ବିଭାଗ ପୁଣି ଆସି ପହଁଚିଲେ। ସେ ପୁଣି ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ପୁଣି ଚାଲିଲା ଖୋଜିବା ପ୍ରକ୍ରିୟା । ସମସ୍ତେ ନିରୁପାୟ ହେଲୁ। ପୋଲିସ ବାବୁ ସକାଳୁ ଆସି ପଚରା ଉଚରା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ। ସମସ୍ତ ସାଙ୍ଗ ଉପରେ ପୋଲିସ ଯେମିତି ସନ୍ଦେହ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିଥାନ୍ତି । ଘରେ ପହଞ୍ଚି ତାଙ୍କ ମା ଙ୍କୁ ପଚାରିବା ପରେ ସେ କହିଲେ ଯେ ଏହି ରାହୁଲ ହିଁ ମୋ ପୁଅ କୁ ମାରି ଦେଇଛି । ତାକୁ ହାଜତ କୁ ନିଅ। କଡ଼ା ରୁ କଡ଼ା ଦଣ୍ଡ ତାକୁ ଦିଅ, କହି ପୁଣି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ପୋଲିସ ମଧ୍ୟ ରାଘବ ର ମା ଦୁଃଖରେ ଏମିତି କହୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି ତାଙ୍କ ଆଖି ଆଗରେ ମୋତେ ଗାଡ଼ିରେ ବସି ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନ ଆସିବାକୁ କହିଲେ । କିନ୍ତୁ ରାଘବ ର ବାପା ମନା କରିଲେ ଯେ ରାହୁଲ ର କିଛି ଭୁଲ ନାହିଁ । ସେ ନିଜେ ମଦ ପିଇ ବିସର୍ଜନ ପାଇଁ ଯାଇଥିଲା। ପୋଲିସ ତଥାପି କିଛି ପଚରା ଉଚରା ପାଇଁ ମୋତେ ଏବଂ ରାଘବ ର ବାପା ଙ୍କୁ ନେଇ ପହଞ୍ଚିଲେ। ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନ ରେ କେବଳ ଆମେ ଦୁହେଁ ନଥିଲୁ, ଆମ ସାହି ର ସହ ସହ ଲୋକ ଆସି ପହଁଚିଲେ। ଯେ ରାହୁଲ ର ଭୁଲ ନାହିଁ ବୋଲି କହିବାକୁ। କିନ୍ତୁ ପୋଲିସ କହିଲେ। ମୁଁ ଜାଣେ ରାହୁଲ ର ଭୁଲ ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଅଳ୍ପ ଇନଭେଷ୍ଟିଗେସନ ତ କରିବାକୁ ହେବ ଏବଂ ଏହି ଇନଭେଷ୍ଟିଗେସନ ରେ ମୋତେ ରାହୁଲ ସାହାଯ୍ୟ କରି ପାରିବ ସେଥିପାଇଁ ତାକୁ ଏଠି ଅଣା ଯାଇଛି । ଏତିକି ଶୁଣି ଗାଁ ଲୋକ ଙ୍କ ପାଟି ତୁଣ୍ଡ କମି ବାରେ ଲାଗିଲା। ମୋତେ ପୋଲିସ ଯାହା ଯାହା ପଚାରିଲେ ମୁଁ ସବୁ ସତ ସତ କହିଲି ଏବଂ ପ୍ରାୟ ଅଧ ଘଣ୍ଟାଏ ପରେ ଆମ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ପୋଲିସ୍ ବାବୁ ରାଘବ ନିଖୋଜ ବୋଲି ରିପୋର୍ଟ ଲେଖି ଆମକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ।

ସେ ଘଟଣା ର ଠିକ୍ ଦୁଇ ଦିନ ପରେ ସେଠୁ ପାଞ୍ଚ କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ ନଦୀ କୂଳରେ ଥିବା ରାମଚନ୍ଦ୍ର ପୁର ଗାଁ ର ଲୋକ ଟିଏ ଆସି କହିଲା ଯେ ଗୋଟିଏ ୨୦ ରୁ ୨୫ ବର୍ଷ ବୟସ ହେବ ଗୋଟିଏ ଯୁବକ ନଦୀ ପଠାରେ ଲାଗିଛି । ଏକଥା ଶୁଣି ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ଏବଂ ରାଘବ ର ବାପା ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନ୍ ଗଲୁ ସେଠୁ ପୋଲିସ୍ ଏବଂ ଅଗ୍ନିଶମ ବିଭାଗ ର ଅଫିସର ସହିତ ନଦୀ ପଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲୁ। ମୋ ଛାତି ଭିତରଟା ଖାଲି ଜୋର ରେ ଧକ୍ ଧକ୍ ହେଉଥାଏ। ସଭିଏଁ ସେ ଜାଗା ରେ ପହଞ୍ଚିଲୁ । ବହୁତ ଭିଡ ଥାଏ। ଭିଡ ଭିତରକୁ ଯାଇ ଯାହା ଦେଖିଲି ମୋର ଆଖି ଲିଭିଗଲା। ସେ ଦୃଶ୍ୟ ମୋ ଆଖି ପଟଳରେ ସାରା ଜୀବନ ପାଇଁ ଛବି ହୋଇ ରହିଗଲା । ସେଠି ପଡିଥିଲା ରାଘବର ଶବ । ଶରୀର ର ୮୦ ପ୍ରତିଶତ ଫୁଲି ଯାଇଛି । କିଛି କିଛି ଜାଗାରେ କିଛି ଆଘାତ ଲାଗି ସେଠୁ କିଛି ମାଂସ ବାହାରି ଯାଇଛି । ଯେମିତି କି କୋଉ ମାଛ ଖାଇଲା ଭଳି ଚିହ୍ନ ଥିଲା । ମୁଖରେ ହସ ସ୍ବରୂପ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ହାତରେ ଥିଲା ଗଣେଶଙ୍କ ଶୁଣ୍ଢ ଟିଏ । ତା ମୃତ ଦେହ କୁ ଦେଖି ମୁଁ ପାଗଳ ସ୍ବରୂପ ଭୋ ଭୋ ହୋଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲି । ପ୍ରକୃତରେ ସେ ସମୟ ଟା ମୋ ପାଇଁ ଧର୍ଯ୍ୟହିନ ହୋଇ ପଡ଼ିଲା । ମୋ ପାଦ ତଳୁ ମାଟି ଖସିଗଲା। ଯେମିତି ମୁଁ ଅଚେତ୍ ହେବାକୁ ଲାଗିଲି। ରାଘବ କହେ ତୁ ମୋର ସାହସୀ ପିଲା ଟା ରେ। କିନ୍ତୁ ତାର ମୃତ ଦେହ ଦେଖି ମୋର ସାହସ ମାଟିରେ ଲୋଟି ପଡ଼ିଲା। ମୁଁ ଅଚେତ୍ ହୋଇ ପଡିଲି। ମୋତେ ପାଣି ଛିଟା ମାରି ହୋସ ରେ ଅଣା ଗଲା। ପୋଲିସ କହିଲା, ମୃତ ଦେହ କୁ ଶବ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦ ପାଇଁ ପଠା ଯିବ। କିନ୍ତୁ ରାଘବ ର ବାପା ଏଠି ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ମନା କରିଲେ ଯେ ମୁଁ ଶବ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦ ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦେବାକୁ ଚାହୁଁ ନାହିଁ । ତାପରେ ପୋଲିସ କାଗଜରେ ଦସ୍ତଖତ କରି ଶବକୁ ରାଘବର ଘରେ ଆଣି ପହଞ୍ଚାଇ ଦେଲେ। ରାଘବର ମା’ ର ରାଗ ମୋ ଉପରେ ଥାଏ। ସେ ମୋତେ ଯେମିତି କଡ଼ା ନଜର ରେ ଦେଖୁଥିଲେ ଏବଂ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କେତେ କଣ ଅଭିଶାପ ଦେଇ ଚାଲିଥିଲେ ।

ପରେ ରାଘବର ଶବ ସତ୍କାର କରାଗଲା । ସମସ୍ତେ ଚାଲିଗଲେ ହେଲେ ମୁଁ ସେମିତି ଠିଆ ହୋଇଥାଏ ତା ଜଳନ୍ତା ଶବ ପାଖରେ । ଆଖିରୁ ଲୁହ ନଦୀର ସୁଅ ଭଳି ଝରି ଯାଉଥାଏ। ସାରା ଜୀବନ ପାଖେ ପାଖେ ରହିବ ବୋଲି କଥା ଦେଇଥିଲା ହେଲେ ସେ ଯେମିତି ଦିନେ କହିଥିଲା ସେମିତି ସେହି ଶବ୍ଦ ଗୁଡ଼ିକ ମୋ କାନରେ ଗୁଞ୍ଜରୀ ଉଠୁଥିଲା ଯେ “ସାଙ୍ଗ ରେ ମରିବି ତ ତୋ ଆଖି ଆଗରେ ହିଁ ମରିବି ” ଆଉ ସେମିତି ହିଁ ହେଲା । ଆଉ ମୁଁ ଜାଣି ପାରିଲିନି ଯେ ମୁଁ ଯାହାକୁ ଅଧିକ ଭଲ ପାଉଥିଲି ଏବଂ ମୁଁ ଯାହାକୁ ମୋ ର ଆତ୍ମା ର ଦର୍ଜା ଦେଇଥିଲି ସେ ଏମିତି ଏକ ଅଙ୍ଗେ ନିଭା କାହାଣୀ ସଜେଇ ମୋ ସହିତ ଛଳ କରି ଚାଲିଯିବ ବୋଲି । ସତରେ ବଡ଼ ନିଃସ୍ଵାର୍ଥ ପର ଥିଲା ମୋ ରାଘବ। ଏ ଇର୍ଷାମୟ ଦୁନିଆରେ ମୋତେ ଏକା କରି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲା । ଦେଖୁ ଦେଖୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା ଏବଂ ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲେ ସେ ନଦୀ କୂଳକୁ ଯାଏ । ଆଉ ପାଗଳ ପରି ତା ଫେରିବା ବାଟକୁ ଚାହିଁ ବସେ । ଏପଟ ସେପଟ ଖୋଜି ବୁଲେ । ପୁଣି ଆଣ୍ଠୁମାଡି ବସି ଭୋ ଭୋ ହୋଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗେ । ଆଉ ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ କଣ ହୁଏ ଜାଣିଛ???
ମୋତେ ଏମିତି ଲାଗେ ଯେ ରାଘବ ମୋ କାନ ପାଖକୁ ଆସି କହି ଦିଏ ” ଏ ସାଙ୍ଗ ତୁ ଡରନି ରେ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଆସିବି,,, ଆରେ କହ ? ଗଣେଶଙ୍କ ଠାରୁ ତୋ ପାଇଁ କଣ ଆଣିଦେବି? ଗଣେଶ ଙ୍କ ଶୁଣ୍ଢ ନା ଆଉ କିଛି……….”।

ନରେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ସ୍ବାଇଁ ଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଲିଖିତ……

ଗୋଳାବନ୍ଧ, ଗଞ୍ଜାମ ।



କାହାଣୀ ଟି କେମିତି ଲାଗିଲା ମତାମତ ଦେବାକୁ ଭୁଲିବେ ନାହିଁ । ରହିଲି ସାଙ୍ଗ ମାନେ।

ଶେଷ ବିସର୍ଜନ (୨)

ପ୍ରଥମ ପୃଷ୍ଠା କୁ କ୍ଲିକ୍ କରି ପଢନ୍ତୁ



ଆମେ ସମସ୍ତେ ଗାଁ ଲୋକମାନଙ୍କୁ କ୍ଷମା ମାଗି ବାଉଁଶ ନେଇ ସେଠାରୁ ଚାଲି ଆସିଲୁ । ସବୁ ଦରକାର ଜିନିଷ ଆଣି କାମ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲୁ। ଗଣେଶ ପୂଜାର ପୂର୍ବ ରାତି ଫୁଲ ବୋବାଲ, ଫୁଲ ମସ୍ତି । ଭଳିକି ଭଳି ଝାଲର ସାଙ୍ଗକୁ ନାନା ପ୍ରକାରର ଗଛରେ ପୁରା ମେଢ ସଜାଗଲା । ସେଦିନ ରାତିରେ କିଏ ବି ଜମା ଶୋଇ ନାହୁଁ। ସକାଳ ହେଲା ସମସ୍ତେ ସାତଟା ସୁଧା ଗାଧୋଇ ସାରିଥିଲୁ। ରାତ୍ରିରୁ ହିଁ ଗଣେଶଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ରଖାଯାଇ ଥାଏ। ଜଣେ ଗଲା ଗୋସାଇଁଙ୍କୁ ଡାକିବା ପାଇଁ ହେଲେ ଗୋସାଇଁ ସ୍କୁଲ ଆଉ କିଛି ଜାଗାରେ ପୂଜା ସାରି ଆସିବେ ବୋଲି କହିଲେ। ଆର ସାହିର ପିଲାମାନେ ଆସିଲେ ଆମ ଗଣେଶ ମୂର୍ତ୍ତିର ଆକାର ଆଉ ସାଜ ସଜା ଦେଖିବାକୁ । ମୂର୍ତ୍ତିର ଆକାର ଦେଖି ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ସୁଖିଗଲା।କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ଠାରୁ ଆମ ମୂର୍ତ୍ତି ବହୁତ ବଡ ଥିଲା। ଲାଇଟ ସାଉଣ୍ଡ ବି ଆମର ଭଲ ଥିଲା । ଠିକ୍ ଏଗାରଟା ବେଳେ ଗୋସାଇଁ ଆସିଲେ ଆଗରୁ ସବୁ ସାମଗ୍ରୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା । ସାହିର ସମସ୍ତେ ପୂଜାରେ ଯୋଗ ଦେଲେ । ହେଲେ ରାଘବର ଦେଖାନାହିଁ ।

ଜଣେ ପିଲାକୁ କହିଲି ଯାଇ ଖୋଜିବାକୁ । କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ପିଲା ଧାଇଁ ଆସି କହିଲା ରାହୁଲ ଭାଇ ଜଲଦି ଆସ ରାଘବ ଭାଇ ଆର ସାହିରେ ମାର୍ ପିଟ୍ କଲାଣି । ତା କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ପୂଜା ଛାଡି ଧାଇଁଗଲି । ଗଲା ବେଳକୁ ମଣ୍ଟୁ ଆଉ ରାଘବ ର ନିର୍ଧୁମ ମାର୍ ପିଟ୍ ଚାଲିଥିଲା । ସମସ୍ତେ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ଛଡାଇଲୁ । ରାଘବ ଠାରୁ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲି ଯେ ରାଘବ ଗୋସାଇଁଙ୍କ ପାଇଁ ଆର ସାହି ଦୋକାନରୁ ଗୋଟିଏ ଥଣ୍ଡା ବୋତଲ ଆଣି ଆସିଲାବେଳେ ରାଘବକୁ ଦେଖେଇ ହୋଇ ମଣ୍ଟୁ ଆମ ମେଢକୁ ନେଇ ଏପଟ ସେପଟ କହିବାକୁ ଲାଗିଲା । ରାଘବ ବି ସେ ଦିନ ମଦ ଟିକିଏ ପିଇ ଦେଇଥିଲା । ସେଥି ପାଇଁ ମଣ୍ଟୁର କଥା ଶୁଣି ଝଗଡା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲା । ମୁଁ ରାଘବକୁ ନେଇ ଆସିଲି ପୂଜା ମଣ୍ଡପ ପାଖକୁ । ପୂଜା କାମ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ପ୍ରାୟ ଏକ ଘଣ୍ଟା ପରେ ପୂଜାକାମ ସରିଲା। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରସାଦ ଦିଆଗଲା। ଗାଁ ସାରା ମାଇକ୍ ସାଉଣ୍ଡ ର ଗୀତରେ କମ୍ପି ଉଠୁଥିଲା ।

ଏମିତି ପାଞ୍ଚ ଦିନ ଚାଲିଲା ପରେ ଆସିଲା ବିସର୍ଜନ ଦିନ । ପାଖ ଗାଁ ରୁ DJ ବହଣା କରାଯାଇ ଥିଲା । ଆର ସାହି ମେଢ ଦିନରେ ହିଁ ବିସର୍ଜନ କରି ଦେଇଥିଲେ । ଆମର ରାତି ପୋଗ୍ରାମ ଥିଲା । ସେଦିନ ରାଘବର ଅବସ୍ଥା କିଛି ଠିକ୍ ନଥିଲା । ମନା କରିବା ସତ୍ବେ ବି ବହୁତ ମଦ ପିଇ ଥିଲା । ସନ୍ଧ୍ୟା ହେବାକୁ ଆସିଲା । ଆରମ୍ଭ ହେଲା DJ । ସମସ୍ତେ DJ ଗୀତରେ ପୁରା ବୋବାଲ ହୋଇ ନାଚିଲୁ। ରାଘବ ନାଗିନ୍ ଗୀତରେ ନାଚ କରି ରାସ୍ତାରେ ଯେମିତି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଭାରତ ଅଭିଯାନ ଆରମ୍ଭ କରି ଦେଇଥିଲା । ଆର ସାହିକୁ ଯେତେବେଳ ଗଲୁ DJ ସାଉଣ୍ଡ ବଢେଇ ଦିଆଗଲା । ଆମ ମାନଙ୍କ ପ୍ରୋସେସନ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଖରାପ ହେଇଗଲା । ପୁଣି ଝଗଡା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ । ବୁଝାସୁଜା ପରେ ସବୁ ଶାନ୍ତ ହେଲେ । ଆଗକୁ ଚାଲିଲା ଗାଡି । ପ୍ରତିବର୍ଷ ଗାଁ ପାଖ ନଦୀରେ ଗଣେଶ ବିସର୍ଜନ କରାଯାଏ । ସେଥିପାଇଁ ଗାଡି ଚାଲିଲା ନଦୀ କୂଳକୁ। ଗଣେଶ ମୂର୍ତ୍ତି ପୂଜା ସରିଲା ପରେ ମୂର୍ତ୍ତି ବିସର୍ଜନ ପାଇଁ ନିଆ ଗଲା ବେଳେ ରାଘବ ମଧ୍ୟ ବାହାରିଲା ଯିବାପାଇଁ । ମୁଁ କହିଲି, ଆରେ ରାଘବ ତୁ ପେଟେ ମଦ ପିଇଛୁ ଜମା ଯାଆନି । ରାଘବ କହିଲା, ମୁଁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଗଣେଶ ବିସର୍ଜନ କରେ ଆଉ ଏ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ବିସର୍ଜନ ରେ ସାମିଲ ହେବି । ରାଘବ କହିଲା ମଦ ପିଇବା ଟା ମୋ ପାଇଁ ଗୋଟେ କମନ୍ କଥା ତୁ ଚିନ୍ତା କରେନି ମ ତୋତେ ଏତେ ଶିଘ୍ର ଛାଡି ଯିବିନି। ବହୁତ ବୁଝେଇଲି ହେଲେ ଜମା ଶୁଣିଲାନି । କହିଲା, ଛୋଟବେଳେ ତୁ କହୁଥିଲୁ ତୋ ପାଇଁ ଗଣେଶଙ୍କ ଶୁଣ୍ଢ ଆଣି ଦେବା ପାଇଁ। କହ ଆଜି କଣ ଆଣିଦେବି? । ମୁଁ ବହୁତ ରାଗିଯାଇ ଥିଲି । ତାକୁ କହିଲି, କିଛି ଆଣିବା ଦରକାର ନାହିଁ ତୁ ଗଣେଶ ବିସର୍ଜନ କରି ଶିଘ୍ର ଆସିବୁ । ମୋତେ ନଦୀ ଭିତରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଡରଲାଗେ । ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ କେବେ ବି ବିସର୍ଜନ ରେ ଯାଏ ନାହିଁ । ଗଣେଶ ମୂର୍ତ୍ତିର ଆକାର ବଡଥିବା ଯୋଗୁଁ ମୂର୍ତ୍ତି କୁ ଆଠ ଜଣ ଉଠେଇ ନେଲେ । ନଦୀ ର ଜଳସ୍ରୋତ ତୀବ୍ର ଥାଏ । ରାତି ଅଧିକ ହୋଇଥିବା ହେତୁ ସେତେଟା ଦେଖା ଯାଉ ନଥାଏ। ସମସ୍ତେ ଗଣେଶ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଧରି “ଗଣପତି ବାବା ମୋରିଆ” କହି ଆଗକୁ ଆଗକୁ ବଢୁଥାନ୍ତି । ମୋ ମନ କିଛି ବି ଭଲ ଲାଗୁନଥାଏ। ମୋତେ ଅନୁଭବ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ଯେ କିଛି ଗୋଟିଏ ଅଘଟଣ ଘଟିବାକୁ ଯାଉଛି। ମନ ଭିତରେ କୋକୁଆ ଭୟ । ମୁଁ ଅନାଇ ଥାଏ ରାଘବକୁ, ହେଲେ ଅନ୍ଧକାର ହେତୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖା ଯାଉନଥାଏ। କେବଳ ଗଣେଶ ମୂର୍ତ୍ତି ହିଁ ଟିକିଏ ଦେଖା ଯାଉଥାଏ । ଧିରେ ଧିରେ ଗଣେଷ ମୂର୍ତ୍ତି ବି ଆଉ ଦେଖା ଗଲାନି। ସମସ୍ତେ ପୁଣି ଗଣପତି ବାବା ମୋରିଆ କହି ମୂର୍ତ୍ତି କୁ ବିସର୍ଜନ କରି ନଦୀ କୂଳକୁ ଆସିଲେ । ସମସ୍ତେ ଆସିଲେ ହେଲେ ମୁଁ ରାଘବକୁ ଦେଖି ପାରିଲିନି। ସେମାନେ ବି ଭାବି ଥିଲେ ରାଘବ ତାଙ୍କ ସହ ଆସିଥିବ। ହେଲେ ରାଘବ କୁ ନ ପାଇ ସମସ୍ତେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ପଡିଲେ । ସମସ୍ତେ ପୁଣି ନଦୀ ଭିତରକୁ ଯାଇ ଖୋଜିଲେ । ରାତି ୧୨ ଟା ହେବାକୁ ଲାଗିଲାଣି।

ଗୋଟିଏ ଘଣ୍ଟା ଖୋଜିବା ପରେ ରାଘବ ଆଉ ମିଳିଲା ନାହିଁ । ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଅଗ୍ନିଶମ ବିଭାଗ କୁ ଖବର ଦିଆ ଗଲା। ଖବର ପାଇ ଅଗ୍ନିଶମ ବିଭାଗ ଅଧ ଘଣ୍ଟାଏ ଭିତରେ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ । ରାଘବର ବାପା ମାଆ ମଧ୍ୟ ଖବର ପାଇ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଧାଇଁ ଆସିଲେ । ଗାଁ ସାରା ହୋ ହାଲା ହୋଇ ଗଲା । ରାଘବ ନଦୀରେ ବୁଡି ଯାଇଛି । ମୁଁ ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ନିଜକୁ ଆଉ ରାଘବର ବାପା ମାଆଙ୍କୁ ସାନ୍ତନା ଦେଇ ରଖିଥାଏ। ଅଗ୍ନିଶମ ବିଭାଗ ବହୁତ ଖୋଜି ବି ଯେତେବେଳେ ନ ପାଇ ଆସି ଆମକୁ ଜଣେଇଲେ ଯେ ଏବେ ମିଳିବ ନାହିଁ ଏମିତି ରେ ଅନ୍ଧାର ରାତି । ଆମେ ଆସନ୍ତା କାଲି ସକାଳେ ଆସିବୁ କହି ଚାଲିଗଲେ । ମୁଁ ଆଉ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲି ନାହିଁ। ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇ ଆଣ୍ଠୁ ମାଡି ବସି ପଡିଲି । ରାଘବର ମାଆ ନ ପାଇବା କଥା ଶୁଣି ସେ ବାରମ୍ବାର ବେହୋସ ହୋଇଯାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କୁ ବହୁ କଷ୍ଟରେ ପାଣି ଛିଟା ଦେଇ ଚେତା ଫେରେଇ ଆଣିଲୁ । ତାଙ୍କୁ ଘରକୁ ଅଣା ଗଲା। ଆରାମ କରିବାକୁ କହି ବାହାରକୁ ଆସିଲୁ। ସେ ଅଳ୍ପ ଠିକ୍ ହେଲା ପରେ ତାଙ୍କ ମା ରାଘବ କୁ ଡାକି ବାହୁନି ବାହୁନି କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ମୋ ପାଖକୁ ଆସି ମୋତେ ଗାଳି ଦେଇ କହିଲେ ଯେ ଏ ସବୁ ତୋରି ଯୋଗୁଁ ହିଁ ହୋଇଛି ଆଉ ମୋ ପୁଅ ଆଜି ନଦୀରେ ବୁଡ଼ି ଯାଇଛି। ଜାଣିନି ସେ ଏ ଦୁନିଆରେ ଅଛି ନା ନାହିଁ, କହି ପୁଣି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସବୁ ତୋର ଭୁଲ, ଆଉ ତୁ ମୋ ପୁଅକୁ ମାରି ଦେଇଛୁ , କି ଭୁଲ କରିଥିଲା ସେ ତୋର? କାହିଁକି ତାକୁ ଏତେବଡ ସଜା ଦେଲୁ ? ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମୋତେ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଲାଗୁଥାଏ ଏବଂ ମନ ଭିତରେ ଆକସ୍ମିକ ବିଜୁଳି ତରଙ୍ଗ ଖେଳିଗଲା। ମନେ ମନେ ଭାବିଲି ଯେ କଣ ସତରେ ମୋ ଯୋଗୁଁ ଆଜି ରାଘବର ଜୀବନ ଚାଲିଗଲା? । ପୁଣି ଭାବିଲି ନା ନା ସେ ମରି ପାରିବ ନାହିଁ । ସେ ମୋତେ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲା ସେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି କେବେ ଯିବ ନାହିଁ । ପୁଣି ଭାବିଲି, ସେଦିନ ଏକଥା ମଧ୍ୟ କହିଥିଲା ଯେ “ତୋ ଆଖି ସାମ୍ନାରୁ ଏ ଦୁନିଆ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବି ” ଏମିତି ଭାବି ମୁଁ ଯେମିତି ପାଗଳ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି।

ଶେଷ ପୃଷ୍ଠା କୁ କ୍ଲିକ୍ କରି ପଢନ୍ତୁ ….

ନରେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ସ୍ବାଇଁ ଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଲିଖିତ……

ଗୋଳାବନ୍ଧ, ଗଞ୍ଜାମ ।



କାହାଣୀ ଟି କେମିତି ଲାଗିଲା ମତାମତ ଦେବାକୁ ଭୁଲିବେ ନାହିଁ । ରହିଲି ସାଙ୍ଗ ମାନେ।

ଶେଷ ବିସର୍ଜନ (୧)



ରାହୁଲ ମୋବାଇଲ୍ ଖୋଲି ଫେସବୁକ୍ ରେ ଫୋଟ ଦେଖୁଥିଲା । ହଠାତ୍ ସୁଧିର ଆସି ପଚାରିଲା ଆରେ ରାହୁଲ ଏହି ମାସରେ ଗଣେଶ ପୂଜା କେବେ ପଡୁଛି। ଗଣେଶ ପୂଜା ଶୁଣି ରାହୁଲ କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ ରହିଗଲା । ଆଉ ତା ଆଖିରୁ ଦୁଇ ଧାର ଲୁହ ବାହାରିଗଲା । ସୁଧିର ତାର ରୁମମେଟ୍ ବେଙ୍ଗଲୁରୁ ର ଯଶବନ୍ତ ପୁର ରେ ଆଜ କୁ 2 ବର୍ଷ ହେଲା ରହୁଛନ୍ତି । ହେଲେ ଆଜି ଯାଏ ରାହୁଲ କୁ ଏମିତି କେବେ ଦେଖିନଥିଲା । ରାହୁଲ ଆଖିର ଲୁହ ଦେଖି ସୁଧିର ଛାନିଆ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ପଚାରିଲା ରାହୁଲ୍ କଣ ହୋଇଛି ତୋର ? ହଠାତ୍ ଗଣେଶ ପୂଜା କଥା ଶୁଣି ଆଖିରୁ ଲୁହ ବାହାରି ଗଲା ଯେ ? ରାହୁଲ ତା ପାଖରେ ଥିବା ଗାମୁଛା ରେ ଲୁହ ପୋଛିଲା । ଆରମ୍ଭ କଲା ଅତୀତ ରେ ଘଟିଥିବା ସେହି ଲୋମ ହର୍ଷଣକାରୀ କାହାଣୀ ଟିକୁ।

ମୁଁ ଆଉ ରାଘବ ଦୁହେଁ ଏମିତି ସାଙ୍ଗ ଥିଲୁ ଯିଏ ବି ଆମ ବନ୍ଧୁତା ଦେଖୁଥିଲା, ସେ କହୁଥିଲା ବନ୍ଧୁ ହେବ ତ ରାହୁଲ ଆଉ ରାଘବ ପରି। ଗୋଟିଏ ଥାଳି ରେ ଖାଇବା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଗୋଟିଏ ଶେଯରେ ଶୋଉଥିଲୁ। କିଏ କାହାକୁ ଛାଡ଼ି ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ବି ରହି ପାରୁନଥିଲୁ । କିନ୍ତୁ ରାଘବର ର ଗୋଟିଏ ବଦଭ୍ୟାସ ଥିଲା । ସେ କମ୍ ବୟସରୁ ହିଁ ମଦ୍ୟପାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନିଶା ଦ୍ରବ୍ୟ ସେବନ କରୁଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ମୋ ସାମ୍ନା କୁ ଆସୁଥିଲା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭଦ୍ର ଭଳି ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲା । ଯେମିତି ମୁଁ କିଛି ଜାଣିପାରିବି ନାହିଁ। ହେଲେ ମୁଁ ସବୁକିଛି ଜାଣି ଚୁପ୍ ରହୁଥିଲି । ମୁଁ ଭାବୁଥିଲି ରାଘବ ଆଜି ନହେଲେ କାଲି ସୁଧୁରି ଯିବ। ବେଳେ ବେଳେ ରାଘବ ବି ଭାବୁଥିଲା ଯେ ସେ ତାର ସବୁ ଖରାପ ଅଭ୍ୟାସ ଛାଡ଼ି ଦେବ, ହେଲେ ଛାଡି ପାରୁ ନଥିଲା । ମୁଁ ଯେବେ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ କରେ ସେ କଥା ଏପଟେ ସେପଟ କରି ଭୁଲେଇ ଦେଉଥିଲା । କହୁଥିଲା ମୁଁ ଏତେ ଶୀଘ୍ର ମରିବି ନାହିଁ ରେ, ଆଉ ଯେଉଁ ଦିନ ମୁଁ ମରିବି ତୋ ଆଖି ସାମନା ରେ ହିଁ ମରିବି, ତାର ଏ କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ରାଗି ଯାଉଥାଏ।

ଗାଁ ରେ ଯେବେ ଗଣେଶ ପୂଜା ହୁଏ ଆମେ ଦୁହେଁ ନିଶ୍ଚୟ ଥାଉ। ଗଣେଶ ମୂର୍ତ୍ତି ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମେଢ଼ ସାଜସଜ୍ଜା ସବୁଥିରେ ଏକ ନମ୍ବର । ହେଲେ ଆମମାନଙ୍କ ଖୁସି ଆର ସାହିର ମଣ୍ଟୁ ଆଉ ତା ସାଙ୍ଗମାନେ ଦେଖି ସହି ପାରୁନଥିଲେ । ସବୁବେଳେ ଆମମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରତିଯୋଗିତା । ଗାଁ ଲୋକ ଆଉ ସାହି ଲୋକମାନେ ମୁଁ ଆଉ ରାଘବ କରିଥିବା ମେଢ଼ କୁ ଅଧିକ ଚାନ୍ଦା ଦିଅନ୍ତି ବୋଲି ସେମାନଙ୍କର ଭାରି ରାଗ । ଏତିକି କହି ରାହୁଲ ସୁଧିର କୁ ପାଣି ଗ୍ଲାସ ଟିଏ ମାଗିଲା । ପାଣି ପିଇ ସାରିବା ପରେ 5 ବର୍ଷ ପୂର୍ବ ରୁ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା କୁ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି କହିଲା ।

ସେହି ବର୍ଷ ଅଗଷ୍ଟ ମାସ 25 ତାରିଖରେ ଗଣେଶ ବାବା ବିଜେ ହୋଇଥିଲେ । ପୂଜା ର ମାସେ ଆଗରୁ ଆମ ଭିତରେ ବହୁତ୍ ଏକ୍ସାଇଟେଡ ଥାଏ । କେମିତି ବାଉଁଶ ଆଣିବୁ ? ଚାନ୍ଦା ଆଦାୟ କରିବୁ? ଇତ୍ୟାଦି ମୁଁ ଆଉ ସାଙ୍ଗମାନେ ମିଶି କଥାହେଲୁ। ନିଷ୍ପତ୍ତି ହେଲା ଯେ ଆର ସହି ବାଙ୍କନିଧି ଜେନାଙ୍କ ବାଉଁଶ କୁମ୍ଭ ରୁ ବାଉଁଶ ଅଣାଯିବ। ବାଙ୍କନିଧି ଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ପରେ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ ତାଙ୍କ ପୁତୁରା ସିମାଞ୍ଚଳ ଅଲଗା ପୂଜା ମେଢ଼ ପିଲାମାନଙ୍କ ସହ ମିଶିଛି । ସେଠୁ ଆଣିଲେ ଝଗଡ଼ା ହେବ ବୋଲି ମନା କରିଦେଲି। ହେଲେ ରାଘବର ଏକା ଜିଦ୍ ତାଙ୍କ କୁମ୍ଭ ରୁ ହିଁ ବାଉଁଶ ଆଣିବ ବହୁତ୍ ବୁଝେଇ ବା ପରେ ବି ସେ ଜମା ବୁଝିଲା ନାହିଁ । ସେତେବେଳେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ରାଜି ହୋଇଗଲି ସେ ବାଉଁଶ କୁମ୍ଭ ରୁ ଆଣିବା ପାଇଁ।

ସମସ୍ତେ ବାହାରିଲୁ ବାଉଁଶ ଆଣିବା ପାଇଁ । ବାଁଉଶ କୁମ୍ଭ ରୁ ଦଶଟି ଲମ୍ବା ଲମ୍ବା ବାଉଁଶ ବାହାରିଲା । ହେଲେ ଏ ସବୁ ମଣ୍ଟୁ ଦୂରରୁ ଦେଖି ସିମାଞ୍ଚଳ କୁ ଯାଇ କହିଲା ” ଆରେ ସିମାଞ୍ଚଳ ତୁ ପରା ଆମକୁ ବାଉଁଶ ହାଣିବାକୁ ମନା କରୁଥିଲୁ । ହେଲେ ସେମାନେ ତୋ ଦାଦାଙ୍କୁ କହି କେମିତି ବାଉଁଶ ନେବାକୁ ବସିଲେଣି ଯା ଦେଖିବୁ ” ଏତିକି କଥା ଶୁଣି ସିମାଞ୍ଚଳ ଧାଇଁ ଆସିଲା ଆମ ପାଖକୁ । କହିଲା କଣ ରେ ତୁମ ମାନଙ୍କ ସାହାସ ତ କିଛି କମ୍ ନୁହଁ। କୋଉ ସାହାସରେ ଆମ ବାଉଁଶ ନେଉଛ । ମୁଁ କହିଲି ” ଆରେ ସିମାଞ୍ଚଳ ଆମେ ତ ତୋ ଦାଦାଙ୍କୁ ପଚାରି ନେଉଛୁ ! କଣ ଆମେ ଚୋରି କରି ନେଇ ଯାଉଛୁ କି ?” ସିମାଞ୍ଚଳ କହିଲା ତମେ ସମସ୍ତେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଚୋର ସେଥିପାଇଁ ଆମ ବାଉଁଶ ଚୋରି କରି ନେଇ ଯାଉଛ । ଏତିକି କହିବା ମାତ୍ରେ ରାଘବ ସିମାଞ୍ଚଳର ଗାଲକୁ ଗୋଟିଏ ଶକ୍ତ ଜାବୁଡା ଦେଲା। ସିମାଞ୍ଚଳ ରାଗିଯାଇ ରାଘବକୁ ମଧ୍ୟ ଦୁଇଟି ବିଧା ମାରିଲା । ମୁଁ ଆଉ ସହି ପାରଲି ନାହିଁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସିମାଞ୍ଚଳ ର ଚୁଟିକୁ ଧରି ପିଠିରେ ଦେଲି ଗୋଟେ ନିର୍ଧୁମ ପ୍ରହାର । ମଣ୍ଟୁ ତା ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଧାଇଁ ଆସିଲା । ଆଉ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଦୁଇ ଗୋଷ୍ଠୀ ଭିତରେ ମହା ସମର । ଦୁଇ ଗୋଷ୍ଠୀର ପାଟି ତୁଣ୍ଡ ଶୁଣି ଗାଁ ଲୋକମାନେ ଧାଇଁ ଆସିଲେ । ଆଉ ଝଗଡାକୁ ଆୟତ କଲେ । ଝଗଡ଼ା ରେ ଉଭୟ ଗୋଷ୍ଠୀର ପିଲା ଖଣ୍ଡିଆ ଖାବରା ହୋଇଥିଲେ । ଗାଁ ଲୋକମାନେ ବହୁତ ଗାଳି ଦେଇ ବୁଝାଇ କହିଲେ ଆଗକୁ ଯେମିତି ଏମିତି ଝଗଡା ନ ହୁଏ !! ନହେଲେ ତୁମ ମାନଙ୍କୁ ଥାନାରେ ଦିଆଯିବ ।

ଦ୍ଵିତୀୟ ପୃଷ୍ଠା କୁ କ୍ଲିକ୍ କରି ପଢ଼ନ୍ତୁ

ନରେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ସ୍ବାଇଁ ଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଲିଖିତ……

ଗୋଳାବନ୍ଧ, ଗଞ୍ଜାମ ।



କାହାଣୀ ଟି କେମିତି ଲାଗିଲା ମତାମତ ଦେବାକୁ ଭୁଲିବେ ନାହିଁ । ରହିଲି ସାଙ୍ଗ ମାନେ।

ଭ୍ରୁଣ ଟିଏ ମୁଁ…



ଜନ୍ମ ଦେଇ ମାଲୋ ପର ତୁ କରିଲୁ
ମୁଁ କି ତୋହରି ନୁହଁ,
ସେଥିପାଇଁ ମା କି ପର ବୋଲି ଭାବି
ପୋତି ଦେଲୁ ମୋର ଦେହ..

କେତେ ଆଶା ଥିଲା ଜନମିଲେ ମାଲୋ,
କୁଆଁ କୁଆଁ ରାବ ଦେବି,
ସେ ରାବକୁ ଶୁଣି ଖୁସି ହେବୁ ତୁ ଲୋ
ତୋ ପାଇଁ ମୁକୁତା ହେବି…

ଯୌବନ ଲାଳସା ପୂରଣ ପାଇଁ କି
କଲୁ ପ୍ରେମ ଆଲିଙ୍ଗନ,
ତୋର ଲାଳସାରୁ ଗର୍ଭରେ ରହିଲି
ଭୃଣେ ପଶିଲା ଜୀବନ…

ହେଲେ ମା ତୋର ଟିକେ ଭୁଲ ପାଇଁ
ଦେଲୁ ମୋତେ ମହା ଶାସ୍ତି,
ପାପ ଗର୍ଭବୋଲି ଲୋକ ଲାଜେ ଡରି
ମାଟି ତଳେ ଦେଲୁ ପୋତି…

କହେ ଭ୍ରୁଣ ମୁଁହି ଶୁଣ ମା ମାନେ
ନ କର ଏ ଅତ୍ୟାଚାର,
ତୁମ ପାପ ଫଳ ଭୋଗୁଛୁ ଯେ ଆମେ
ଭ୍ରୁଣ ହତ୍ୟାକୁ ତ ଡର…

ନରେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ସ୍ବାଇଁ
ଗୋଳାବନ୍ଧ, ଗଞ୍ଜାମ ।

ହେ ଗଜାନନ




ଆସିଛନ୍ତି ଆମ ଗଣେଶ ବାବା
ଚାଲ ଭାଇ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା..

ସାଥେ ଆସିଛନ୍ତି ମୂଷିକ ରାଜା
ଖେଳିବା ତା ସାଥେ କରିବା ମଜା..

ଖସା ଲଡୁ ତାଙ୍କ ଭାରି ସରାଗ
ଶ୍ରୀଫଳ ନେଇଣ କରିବା ଭୋଗ..

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସଜା ପୂଜା ମଣ୍ଡପ
ବସାଇବା ଦେଇ ଚନ୍ଦନ ଧୂପ..

ଯେସନେ ପ୍ରଭାତେ ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ
ଦେବା ଦେବୀ ମଧ୍ୟେ ସେ ଅଗ୍ର ପୂଜ୍ୟ..

ବିଦ୍ୟା ଦାତା ପ୍ରଭୁ ହେ ଗଜାନନ
ବିଘ୍ନ ବିନାଶକ ଶିବ ନନ୍ଦନ..

ତୁମରି ଆଶିଷ କରୁଣା ପାଇ
ଜୀବନର ନର୍କ ଯାଏ ମୁଁ ଡେଇଁ..

ଅଜ୍ଞାନ କୁ ଦିଅ ଜ୍ଞାନ ଆଲୋକ
ଦୂର ହୋଇ ଯାଉ ଜୀବନୁ ଶୋକ..

ନରେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ସ୍ବାଇଁ
ଗୋଳାବନ୍ଧ, ଗଞ୍ଜାମ ।

ନରେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ସ୍ବାଇଁ ଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଲିଖିତ

ଉଚ୍ଚ ନୀଚ୍ଚ




ଦୁଃଖ ଲାଗେ ମୋତେ ଦେଖିଲେ ନୟନେ
ଛୁଆଁ ଅଛୁଆଁ ର ନୀତି,
ଉଚ୍ଚ ଆଉ ନୀଚ୍ଚ ଭାବନାରେ ଆମ
କଟୁ ଅଛି ଦିନ ରାତି…

ନୀଚ୍ଚ କୂଳେ ଜନ୍ମ ପାଇଥାନ୍ତି ଯିଏ
ମଣିଷ କି ସେହି ନୁହେଁ,
ହରିଜନ ବୋଲି ନାମ ସେ ବୋଲାଏ
ହରୀଙ୍କର ଭକ୍ତ ସିଏ…

ତଥାପି ମଣିଷ ଅମଣିଷ ସମ
କରେ କେତେ ହତାଦର,
ଛୁଇଁ ଦେଲେ କାଳେ ସୁଦ୍ଧ ନଷ୍ଟ ହେବ
ମନେ ଥାଏ ୟାଙ୍କ ଡର…

ଦେଖିଅଛି କେତେ ଗ୍ରାମେ ସେମାନଙ୍କୁ
ମନ୍ଦିର କୁ ଯିବା ମନା,
ଉଚ୍ଚ ଜାତିର ଏ କଠୋର ନିୟମ
ଭାବନ୍ତି ନିଜକୁ ସୁନା…

ଭୋଜି କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଅଲଗା ବସାନ୍ତି
ନ ମିଶାନ୍ତି କାହା ସାଥେ,
ହାତେ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ପରସନ୍ତି
ଉଚ୍ଚ ଜାତି ଲୋକ ଯେତେ…

ନୀଚ୍ଚ କୂଳେ ଜନ୍ମ ପାଏ ଯେଉଁ ନର
ତାହାର ତ କେଉଁ ଦୋଷ,
ରକ୍ତ ମାଂସେ ଗଢା ଶରୀର ଟି ତାର
ତୁମ ପରି ସେ ମଣିଷ…

ନରେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ସ୍ୱାଇଁ ଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଲିଖିତ…